(จบ)ทะลุมิติไปเป็นแม่บุญธรรมของสามแสบแสนซน

บทที่ 35 ต้องหาทางกำจัดหล่อนออกไป

“รอดูไปเถอะ อีกไม่นาน นังจางจิงจิงนั่นได้เก็บข้าวเก็บของออกไปแน่” 

จางจือจือพูดขึ้น ทำให้หวังลี่น่าถึงกับประหลาดใจ

“ทำไมล่ะ? หล่อนเชื่อฟังขนาดนั้นเลยเหรอ บอกให้ลาออกก็ลาออก?”

จางจือจือไม่ได้ปิดบังอะไรเพื่อนสนิท เธอเล่าเรื่องราวของจางจิงจิงให้ฟังคร่าว ๆ 

หวังลี่น่าฟังแล้วถึงกับตาโต ถ้าเป็นแบบนี้จริง ๆ จางจือจือก็ทำเกินไปหน่อยแล้ว ผลักไสจางจิงจิงออกไปเป็นแม่เลี้ยงก็แล้ว ยังจะไม่วายกีดกันไม่ให้ทำงานที่สถานีวิทยุอีก

“ฉันว่าไม่ต้องไปสนใจหล่อนมากก็ได้ ไม่ถูกใจก็ไม่ต้องพูดด้วยก็สิ้นเรื่อง ไม่เห็นต้องทำกันขนาดนี้เลยนะ”

จางจือจือเห็นเพื่อนออกตัวปกป้องจางจิงจิง ก็รู้ตัวว่าเผลอไปหน่อย จึงรีบแก้ตัว “ขอบอกนะ หล่อนคนนั้นน่ะ เห็นแก่ได้ ชอบดูถูกคนจน ตอนแต่งงานก็ไม่ยอมบอกพ่อแม่ที่อยู่ชนบทด้วยซ้ำ กลัวญาติ ๆ มาทำให้ขายหน้า เธออย่าไปคิดว่าหล่อนเป็นคนดีอะไรนักเลย”

หวังลี่น่าได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดอะไรต่อ 

หลังเลิกงาน จางจือจือรอไม่ไหวแม้แต่นาทีเดียว รีบกลับบ้านทันที พอเข้าประตูก็ถามผู้เป็นแม่ว่าจัดการเรื่องนั้นเรียบร้อยหรือยัง 

ต่งฮุ่ยเจวียนไม่รู้ว่าตัวเธอทำสำเร็จหรือไม่ เลยดูอ้ำๆ อึ้งๆ

จางจือจือเห็นท่าทางแม่แบบนั้นก็รีบถามขึ้นมาทันที

“แม่คะ ตกลงมันยังไงกันแน่? แม่ไปคุยกับที่บ้านฮั่วฉางชิงแล้วเหรอ?” 

“คุยแล้วสิ แต่หวู่เพ่ยหลานก็แค่บอกว่ารับรู้ ไม่ได้บอกว่าจะให้หล่อนทำงานต่อหรือเปล่า แม่ว่านะ ถ้าจางจิงจิงมันฉลาดหน่อยก็ไม่น่าจะออกไปทำงาน ตระกูลฮั่วรวยขนาดนั้น ขาดเงินเดือนจางจิงจิงไปสักคนไม่ได้เดือดร้อนหรอก อยู่บ้านเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูกไม่ดีกว่ารึไง?”

“ก็นั่นน่ะสิคะ แล้วป้าหวู่ก็แค่บอกว่ารับทราบแค่นั้น ไม่ได้พูดอะไรต่อเลยเหรอคะแม่?”

จางจือจือคาดคั้น

ต่งฮุ่ยเจวียนพยักหน้า “ใจเย็นๆ สิ รอดูไปก่อนเถอะ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก อีกหน่อยยัยบ้านนอกนั่นก็คงออกจากงานเองแหละ”

จางจือจือเม้มปาก ในใจก็ยังไม่ค่อยวางใจ “แม่คะ หรือหนูออกไปข้างนอก ไปหาฟางฟางดีไหมคะ? ยังไงเธอก็เป็นคนตระกูลฮั่ว ถ้าช่วยพูดกับพ่อแม่เธอล่ะก็...”

ต่งฮุ่ยเจวียนตาโต ทำไมเธอถึงลืมฮั่วฟางฟางไปได้นะ ยัยนั่นน่ะทั้งโง่ทั้งเป็นเพื่อนซี้กับจือจือด้วย ถ้ายุให้เข้าทางสักหน่อยล่ะก็รับรองว่าจางจิงจิงได้สะดุ้งแน่

“ก็ดีเหมือนกัน งั้นลูกรีบไปเลยนะ แต่อย่าให้ที่ตระกูลฮั่วรู้เชียวนะว่าเป็นความคิดของลูก” 

"วางใจเเถอะค่ะแม่ หนูรู้ดี" 

จางจือจือปั่นจักรยานไปรอฮั่วฟางฟางที่หน้าโรงเรียน ไม่นานนักก็เห็นฮั่วฟางฟางเดินออกมา พร้อมกับคุยหัวเราะกับเพื่อนนักเรียนชายคนหนึ่ง

จางจือจือโบกมือทักทาย "ฟางฟาง!"

ฮั่วฟางฟางเห็นว่าเป็นจางจือจือก็ตาเป็นประกาย รีบวิ่งขึ้นเนินมาหา

"พี่จือจือ ทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่ล่ะคะ?"

จางจือจือยิ้มอย่างอ่อนโยน "คิดถึงเธอเลยแวะมาดูหน่อย ขึ้นมาเถอะ พี่ไปส่ง"

ฮั่วฟางฟางขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายจางจือจือ โบกมือลาเพื่อนนักเรียนชายคนนั้น แล้วจึงจากไป

"ฟางฟาง พี่สะใภ้ของเธอไปทำงานที่สถานีวิทยุ เธอรู้เรื่องรึยัง?"

เมื่อได้ยินจางจือจือถามเช่นนี้ ฮั่วฟางฟางก็ดูกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

"อย่าพูดถึงหล่อนเลยค่ะ หนูโดนด่าเพราะเรื่องนี้ไปรอบหนึ่งแล้ว โมโหจริงๆ"

ดวงตาของจางจือจือหรี่ลง นึกในใจว่า ‘ฮั่วฟางฟาง นี่ไร้ประโยชน์จริงๆ! วันๆ เวนแต่จะมาอยู่ใกล้ๆ คุยแต่เรื่องไร้สาระ เรื่องสำคัญไม่เคยปริปาก ถ้ายัยเด็กนี่บอกฉันเรื่องนี้ตั้งแต่แรก เมื่อวานฉันจะต้องขายหน้าขนาดนั้นเชียวเหรอ? ไร้ประโยชน์สิ้นดี มีแต่จะทำให้เสียเรื่อง!’

แต่คำพูดเหล่านี้ เธอได้แต่พร่ำบ่นอยู่ในใจ ไม่กล้าปริปากออกไป

"โดนดุเหรอ? เกิดอะไรขึ้น เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ" 

"ก็นังบ้านนอกนั่นได้เข้าทำงานที่สถานีวิทยุ ฉันไม่เชื่อ คิดว่าต้องมีคนในครอบครัวใช้เส้นสายช่วยแน่ๆ เลยพูดออกไปสองสามคำ ผลคือโดนที่บ้านด่า ฉันงงมาก หล่อนมีดีอะไรกัน?" 

คำพูดของฮั่วฟางฟางถูกใจจางจือจืออย่างยิ่ง

"จะว่าไป หล่อนไม่น่าไปทำงานเลย อยู่บ้านดูแลเด็กๆ กับสามีดีกว่าตั้งเยอะ ขาดเงินเดือนหล่อนไปก็ใช่ว่าตระกูลฮั่วจะลำบากเสียหน่อย" 

"ใครว่าไม่จริง ฉันละยอมใจแม่จริงๆ บอกว่าหล่อนไปทำงาน เลี้ยงลูกเหนื่อย ให้ฉันช่วยล้างจาน นี่มันเรื่องอะไรกัน เหอะ!" 

ได้ยินฮั่วฟางฟางบ่น จางจือจือก็แอบสะใจไม่น้อย

"งั้นเธอกลับไปคุยกับที่บ้านดีๆ ให้หล่อนอยู่บ้านเลี้ยงลูกสิ จะไปทำงานทำไมก็ไม่รู้เนอะ" 

ฮั่วฟางฟางเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นได้ และถามจางจือจือ "ว่าแต่พี่จือจือ หล่อนทำงานที่เดียวกับพี่เป็นไงบ้าง? ทำอะไรไม่เป็นเลยใช่ไหม?"

จางจือจือสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องนี้

"ก็งั้นๆ แหละ ธรรมดา"

ฮั่วฟางฟางเข้าใจผิด คิดว่าเป็นอย่างที่ตัวเองคิดจริงๆ คงจะใช้เส้นสายเข้าไปแน่ เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพ่อแม่ของตัวเองถึงได้ทุ่มเทให้กับหล่อนขนาดนี้ ราวกับโดนสะกดจิตยังไงยังงั้น

"ไว้ฉันจะไปบอกพ่อกับแม่ฉันให้ เอาให้หล่อนเลิกทำไปเลย เสียเวลาเปล่าๆ"

จางจือจือบรรลุเป้าหมายที่วางไว้ในที่สุด และอารมณ์ดีขึ้นมาก หลังจากไปส่งฮั่วฟางฟางที่หน้าบ้านแล้ว จางจือจือก็ปั่นจักรยานออกไป

ตอนนี้จางจิงจิงกำลังอ่านโทรเลขที่ทางบ้านส่งมาให้อยู่ ในโทรเลขบอกว่าทุกคนสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง และรอเธอกลับบ้าน

พออ่านจบ จางจิงจิงก็อดรู้สึกอบอุ่นหัวใจไม่ได้ รู้สึกดีที่ยังมีคนคิดถึงอยู่ไกลๆ แบบนี้

แต่อย่างไรก็ตาม เธอค่อนข้างไม่เชื่อในเนื้อหาที่เขียนในจดหมาย ถ้าพ่อบุญธรรมของเธอไม่เป็นอะไรจริงๆ แล้วทำไมพวกเขาถึงส่งเธอมาที่เมืองหลวงล่ะ?

ดูเหมือนว่าที่บ้านจะไม่อยากให้เธอต้องกังวล เลยบอกแต่ข่าวดีสินะ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ จางจิงจิงพลันรู้สึกเศร้าใจและไม่สบายใจอย่างมาก แม้ว่าพ่อบุญธรรมกับแม่แท้ๆ ของเจ้าของร่างเดิมจะเป็นอย่างไร มันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธออยู่แล้วก็ตาม

แต่พอมาอยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิม ความทรงจำของเจ้าของร่างก็ทำให้เธอผูกพันกับครอบครัวนี้ ทว่าตอนนี้เอาตัวรอดก่อน ยังช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้หรอก

ตอนขากลับ จางจิงจิงก็ตัดสินใจในใจอย่างเงียบๆ ว่าต่อไปถ้าหาเงินได้จะส่งกลับมาให้ที่บ้าน

พอกลับถึงบ้าน หวู่เพ่ยหลานก็กำลังทำอาหารอยู่ เห็นจางจิงจิงกลับมาก็พยักหน้าเป็นการทักทาย

ระหว่างที่แม่สามีกำลังทำอาหาร จางจิงจิงก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เธอเริ่มลงมือจัดการแปลงผักในสวน เมล็ดผักที่หว่านไว้เมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้เริ่มแตกหน่อแล้ว จางจิงจิงมองดูแล้วรู้สึกดีใจ คาดว่าอีกไม่นานผักพวกนี้ก็คงจะกินได้

ฮั่วฟางฟางเห็นจางจิงจิงกำลังสาละวนอยู่กับพื้นดิน ก็ยิ่งรู้สึกดูถูก ยัยบ้านนอกก็ยังเป็นยัยบ้านนอกอยู่วันยังค่ำ

หล่อนเดินเข้าไปใกล้ๆ ยืนข้างจางจิงจิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ ว่า "แกนี่หน้าด้านจริงๆ เลย งานของแกมันจะไปเทียบกับงานของแม่ฉันได้ยังไง กลับมายังต้องให้แม่ทำกับข้าวให้กินอีก ไม่รู้จริงๆ ว่าพี่รองแต่งงานกับแกมาทำไม ถ้ารู้จักที่ต่ำที่สูงก็ลาออกจากงานที่สถานีวิทยุไปซะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องพี่ชายให้รู้เรื่องของแก!" 

หล่อนพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่ คิดว่าพูดแบบนี้แล้วจางจิงจิงจะต้องกลัวแน่ๆ แต่ไม่นึกเลยว่าจางจิงจิงไม่สนใจใยดี และเดินไปตักน้ำมารดผักต่อ

ฮั่วฟางฟางโมโหแทบกระอักออกมาเป็นสายเลือด เลยกระทืบเท้าแล้วเข้าครัวไปเป่าหูแม่ของตนเอง