————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
เื่นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี! จนจบเลยค่ะ ~
แต่จะเป็การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ
โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ
เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทเพลง Talk
ห้างแถวสนามซ้อม
เพราะยังไม่อยากกลับอะพาร์ตเมนต์สุดท้ายฉันเลยเลือกมาแถวนี้แทน อย่างน้อยถ้าฉันได้เจอคลื่นสักแป๊บคงทำให้จิตใจสงบลงได้บ้าง แต่ถ้าจะให้ไปหาเฉย ๆ เห็นทีคงโดนสงสัย ก็เลยกะว่าจะมาซื้ออะไรติดไม้ติดมือเข้าไปด้วย
ก็ถ้าคลื่นรู้ว่าพี่แวนเจอฉันแล้วมีหวังเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นมาแน่ และฉันก็ไม่อยากให้คลื่นต้องมาเจ็บตัว หรือเป็อะไรเพราะงั้นสิ่งที่พอทำได้คือการเก็บเงียบเื่นี้เอาไว้
คลื่นรู้ว่าฉันกับพี่แวนมีปัญหากัน และก็รู้ด้วยว่าพี่แวนเป็คนยังไง รวมถึงเคยทำอะไรกับฉันไว้บ้าง แต่พี่แวนไม่รู้จักคลื่นหรอก มีแต่คลื่นที่รับรู้เื่ราวพวกนี้ผ่านฉันเท่านั้น
“ไม่รับสายเลย สงสัยซ้อมอยู่หรือเปล่านะ” ระหว่างที่กำลังเลือกอาหารกล่อง ฉันก็ต่อสายหาคลื่นไปด้วย แต่โทร. ไปกี่รอบเขาก็ไม่รับ
ไม่ใช่เื่น่าแปลกใหม่เท่าไร เพราะเวลาที่มีซ้อมเขามักเป็แบบนี้เสมอ ก็เลยเลิกต่อสายโทร. หาซ้ำ จากนั้นก็หันมาสนใจของบนเชลฟ์ต่อแทน
ตอนนี้ก็เย็นแล้ว ฉันคิดว่าคลื่นน่าจะยังคงไม่ทานข้าวเย็นแน่ เพราะงั้นเลยกะว่าจะซื้อเข้าไปฝากด้วยเลยแล้วกัน รายนั้นน่ะยิ่งชอบทานข้าวไม่เป็เวลาด้วยสิ
“ดีนะที่ยังไม่หมด” ฉันคลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าของโปรดของคลื่นยังมีวางขายอยู่บนเชลฟ์ แถมยังเหลือแค่กล่องเดียวด้วย ถือว่าโชคยังเข้าข้างฉันอยู่สินะ
อีกด้าน...
Moto Racing International Circuit
ปึก ~
“เฮ้ย...เป็ไง ยังซ้อมไหวเปล่า” เสียงกระทบดังขึ้นที่เบาะด้านหลังของรถมอเตอร์ไซค์ขนาดใหญ่ทรงบิก๊กไบก์ โดยมีชายสวมชุด Racing Suit เป็เ้าของรถคันนี้นั่งควบอยู่บนเบาะคนขับ
“…” ชายดังกล่าวพยักหน้าให้เป็คำตอบ ก่อนจะหันไปบิดคันเร่งเพื่อเช็กสภาพรถของตัวเองต่อ
“แล้วนี่คู่หูมึงหายหัวไปไหน ทำไมถึงยังไม่โผล่หน้ามาซ้อมอีก” ชายคนเดียวกันกับที่เอ่ยถามก่อนหน้าสบถออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าคนที่ควรมาซ้อมอีกคนกลับยังไม่มาให้เขาเห็นหน้าเลยทั้งวัน
“มาแต่บ่ายแล้วพี่” หนึ่งในทีมฝ่ายเช็กรถเอ่ยพูดขึ้นมาหลังจากเขาได้ยินบทสนทนาบางอย่างเข้า
“อ้าว! มาแล้วทำไมกูไม่เห็นวะ?”
“นู่นพี่...เหมือนเดิม” เป็อันรู้กันว่าคำว่า ‘เหมือนเดิม’ มีความหมายว่าอย่างไรสำหรับคนที่นี่
“เออเดี๋ยวกูจัดการเอง ส่วนมึงก็ซ้อมไปก่อนแล้วกัน” ว่าจบชายคนดังกล่าวก็หายเข้าไปในตึกอีกด้าน และปล่อยให้คนที่เหลือทำหน้าที่กันต่อ โดยไม่รู้เลยว่าพวกเขาเ่าั้พากันส่ายหัวไปมา เพราะปวดหัวแทนที่ต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ไม่เว้นแต่ละวัน หรือไม่ก็อาจจะเกือบทุกวันเลยก็ว่าได้
“อย่างน้อยถ้าเขาตั้งใจเหมือนพี่บ้างก็ดี พวกผมจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาทั้งวัน แทนที่จะได้เลิกงานตามปกติ สุดท้ายก็ต้องเลิกช้าตลอด” หนึ่งในทีมฝ่ายอุปกรณ์พูดขึ้นมา ทำให้หลาย ๆ คนต่างพากันหยักหน้าเห็นด้วย
เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาทุกคนต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ แต่มันกลับเป็แบบนี้มาตลอดและเป็มานานแล้วด้วย จนเหมือนจะกลายเป็เื่ที่น่าจะชินไปได้แล้ว ทว่ากลับไม่มีใครชินได้สักคน
กลับมาที่บทเพลง...
ใช้เวลาไม่นาทีเท่านั้นจากห้างเพื่อมายังสนามซ้อมจนตอนนี้ฉันก็ได้มาอยู่หน้าทางเข้าแล้ว
“ขอบคุณนะคะ” ฉันหันไปพูดกับพี่คนขับรถก่อนจะเปิดประตูลงมายืนสูดอาการอยู่สักพัก ถึงตัดสินใจเดินเข้าไปด้านใน
ระหว่างทางก็ต้องทำเื่ของบัตรผ่านเข้ามาตามกฎของที่นี่ให้ถูกต้อง จากนั้นก็ต้องไปฝากของตามสถานที่ที่เขาจัดไว้ให้ กับตรวจความปลอดภัยนิดหน่อยว่าพกของต้องห้าม หรือนำอะไรเข้ามาหรือเปล่า
กว่าจะเสร็จทุกขั้นตอนก็กินเวลาไปหลายนาทีอยู่ ดีหน่อยที่หลายคนที่นี่จำได้ว่าฉันรู้จักกับคลื่น ก็เลยง่ายกว่าคนอื่นและใช้เวลาน้อยกว่าด้วย
พนักงานหลายคนของที่นี่บางคนก็รู้ว่าฉันเป็แฟนคลื่นแต่บางคนก็ไม่รู้ เพราะพวกเราไม่ได้ป่าวประกาศ หรือเปิดตัวอะไร แถมนาน ๆ ครั้งฉันถึงจะมาที่นี่อีก เพราะงั้นถ้ามีคนไม่รู้ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไร ส่วนใหญ่ที่รู้กันก็จะเป็คนใกล้ตัวของคลื่นมากกว่า หรือไม่ก็เป็คนของพ่อแม่เขา รวมถึงคนเก่าคนแก่ที่อยู่มานานด้วยเช่นกัน
“น้องคะ พี่รบกวนเวลาหน่อย ไม่ทราบว่าคุณคลื่นเขาอยู่ที่ไหนเหรอคะ?” ฉันเดินเข้าไปแตะลงบนไหล่ของหญิงสาวตัวเล็กน่ารั กซึ่งเธอกำลังยืนกดเครื่องกรอกน้ำอยู่ตรงทางเข้าพอดี
“อ้อ...เดี๋ยวเดินตรงไปจนสุดทางแล้วเลี้ยวซ้ายนะคะ จะมีห้องที่เขียนว่าห้องพักอยู่ทางขวามือค่ะ” ทีแรกเธอมองฉันด้วยความสงสัย แต่พอเห็นป้ายห้อยคอที่บ่งบอกว่าฉันเข้ามาอย่างถูกต้อง ก็เลยตอบคำถามของฉันอย่างสุภาพ
“ขอบคุณมากค่ะ”
“ยินดีค่ะ” เธอส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจที่กระบอกน้ำของตัวเองต่อ ส่วนฉันก็เดินไปตามทางที่ฟังมาจนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องที่เขียนว่า ‘ห้องพักส่วนตัวคุณเรวัต’ อย่างที่เธอบอกไว้พอดี
“ฮ่า ๆ จริงเหรอคะ ไม่ได้หลอกกันใช่ไหมเนี่ย ~” มือที่กำลังเอื้อมไปจับด้ามจับประตูหยุดนิ่งไป หลังจากเสียงหัวเราะของผู้หญิงดังออกมาจากในห้อง
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
2K
