เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        ไห่จื่ออายุเก้าขวบในปีนี้เป็นหลานชายคนโตของป้าลู่ เขาเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่สอง เมื่อกลับมาถึงบ้านเขาเล่าให้ป้าลู่ฟังว่า เพื่อนที่โรงเรียนเลิกเรียกพ่อแม่ว่า‘เตี่ย เหนียง’ แล้ว ตอนนี้เขานิยมเรียก‘คุณพ่อ คุณแม่’ ซึ่งเขาก็คิดว่าเพราะกว่าจึงเรียกแบบนั้นบ้าง

        เสี่ยวหยุนที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งเมื่อปีที่แล้วพอได้ยินพี่ชายพูด เธอก็หยุดกินทันที เก็บขนมที่เหลือครึ่งหนึ่งใส่กระเป๋าแล้วบอกว่าอยากเอาไปให้คุณย่ากับพ่อแม่กินที่บ้าน

        ซูเจียวเจียวลูบหัวเด็กน้อยทั้งสองพลางยิ้ม“น่ารักจริงๆ”

        ป้าหวังเอ่ยด้วยสีหน้าอิจฉา“เด็กๆ บ้านป้าลู่นี่สอนมาดีจริงๆพอได้อ่านหนังสือบ้างก็ไม่เหมือนใครเลยนะ”

        ลู่ลู่ที่อยู่ข้างๆกำลังกินขนมงา พอได้ยินไห่จื่อพูดและคุณย่าชมไห่จื่อกับเสี่ยวหยุนเธอนึกขึ้นได้ว่าคุณย่าของเธอก็ยืนอยู่ตรงนี้ จึงหักขนมงาครึ่งหนึ่งยื่นให้ป้าหวัง“คุณย่าคะ นี่ค่ะ”

        เมิ่งเมิ่งก็ทำตามหักขนมงาครึ่งหนึ่งยื่นให้ป้าหวังเช่นกัน “คุณย่าคะของหนูก็ให้คุณย่าครึ่งหนึ่งค่ะ”

        พอพ้นปีใหม่ลู่ลู่อายุหกขวบแล้ว ส่วนเมิ่งเมิ่งก็สี่ขวบแล้ว

        ป้าหวังเผยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ“ดีมากจ้ะ เด็กดีของย่า”

        แต่ป้าหวังก็ไม่ได้หยิบไปเธอมองหลานๆ อย่างอ่อนโยน “พวกหนูๆ กินเองเถอะย่าไม่หิวหรอก”

        “คุณย่ากินเถอะ ขนมงาหอมอร่อยมากเลยนะคะ!” ลู่ลู่ทำท่าราวกับจะไม่ยอมแพ้ถ้าป้าหวังไม่กินป้าหวังจึงต้องรับไป แล้วหักขนมงาชิ้นเล็กๆ กินไปหนึ่งคำส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งก็คืนให้เมิ่งเมิ่ง

        จากนั้นก็บอกลู่ลู่“ส่วนของหนู เก็บไว้ให้พ่อกับแม่กินตอนที่พวกเขาเลิกงานกลับบ้านนะ”

        “ได้ค่ะ ให้พ่อกับแม่กิน” เมิ่งเมิ่งพยักหน้าตอบรับ

        ลู่ลู่จึงเก็บขนมเกลียวกับลูกอมนมไว้แล้วบอกว่า “ของหนูก็จะเก็บไว้ให้พ่อกับแม่ด้วยค่ะ”

        ลู่ลู่กับเมิ่งเมิ่งได้ยินไห่จื่อกับเสี่ยวหยุนที่อยู่บ้านข้างๆไม่เรียกพ่อแม่ว่า ‘เตี่ย เหนียง’ แต่เรียกว่า ‘คุณพ่อ คุณแม่’ พวกเธอรู้สึกว่าแปลกใหม่จึงเรียกตามจนเรียกติดปากไปแล้ว

        ซูเจียวเจียวเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

        ในยุคนี้มีทั้งที่เรียกแม่ว่า‘มู่ชิน’ ‘เหนียง’ ‘มา’และเรียกพ่อว่า ‘ฟู่ชิน’ ‘เตี่ย’ ‘ปา’ ซึ่งแต่ละที่ก็เรียกแตกต่างกันไป

        ส่วนใหญ่ในเมืองก็จะเรียก‘คุณพ่อ คุณแม่’ กันเสียเป็นส่วนมาก

        ขณะที่ในชนบทซึ่งยังไม่ได้รับการพัฒนาและยังล้าหลังชาวนาใช้ชีวิตอยู่กับไร่นาตลอดทั้งปี ไม่ค่อยได้เข้าเมืองเท่าไรดังนั้นการเรียกขานชื่อต่างๆ ในแต่ละหมู่บ้านก็ยังไม่เหมือนกัน

        ซูเจียวเจียวเอ่ยขึ้น“อีกปีเดียวลู่ลู่ก็จะเจ็ดขวบแล้วน่าจะเข้าเรียนชั้นประถมได้แล้วใช่ไหมคะ?”

        ป้าหวังมองลู่ลู่แล้วตอบ“ใช่จ้ะ สามารถเข้าเรียนชั้นประถมได้แล้วพอเปิดเรียนเดือนกันยายนปีหลังนี้ก็จะส่งไปโรงเรียนให้เรียนรู้บ้างก็ยังดีกว่าไม่รู้อะไรเลย”

        ดูอย่างยุวชนซูนี่สิเธอได้เรียนหนังสือ เย็บเสื้อผ้าเป็น แถมยังวาดรูปได้ด้วย ครั้งก่อนป้าไปบ้านเธอเห็นรูปที่ยุวชนซูวาด สวยมากเลยนะ เหมือนจริงสุดๆ

        แล้วพอทำเสื้อผ้าตามรูปที่วาดออกมาก็สวยงามจับใจ

        เพราะมีความรู้ถึงจะหาเงินได้นี่!

        รัฐบาลก็เคยบอกไว้ไม่ใช่หรือ?

        ความรู้คือพลัง!

        “ไม่นึกเลยว่าป้าหวังจะเป็นคนหัวก้าวหน้าขนาดนี้ตั้งใจจะส่งลูกไปเรียนหนังสือ” ซูเจียวเจียวพยักหน้าเห็นด้วยเธอมองป้าหวังด้วยแววตาชื่นชมเล็กน้อย

        ยุคนี้ผู้หญิงในชนบทไม่ค่อยได้เรียนหนังสือกันเท่าไรมีแต่คนพูดว่าการเรียนหนังสือของผู้หญิงไร้ประโยชน์ เรียนไปก็เสียเปล่า พอเรียนจบโตขึ้น ก็ต้องออกเรือนไปเป็นสะใภ้บ้านอื่น เท่ากับว่าเรียนให้บ้านอื่น

        ส่วนเด็กผู้ชายเรียนหนังสือถึงจะมีประโยชน์เรียนเพื่อครอบครัวตัวเอง

        ดังนั้นถ้ามีเงินเหลือก็เก็บไว้ดีกว่าเก็บไว้ให้เด็กผู้ชายแต่งงานมีลูกในอนาคตจะดีกว่าส่งเด็กผู้หญิงไปเรียนหนังสือมากไม่ใช่หรือ?

        ดังนั้นในชนบทจึงแทบจะไม่เห็นเด็กผู้หญิงเข้าโรงเรียนเลย

        ป้าหวังหัวเราะ“ตอนนี้ที่บ้านฉันมีแค่ลูกสาวสองคนไม่ว่าลูกสาวหรือลูกชายก็คือลูกของเรา จะไม่ให้พวกเขาเรียนหนังสือแล้วจะให้ใครเรียนล่ะ? เงินค่าเรียนหนังสือน่ะพอมีอยู่แล้ว”

        ซูเจียวเจียวหัวเราะ“ฉันเห็นว่าลู่ลู่กับเมิ่งเมิ่งเป็นเด็กดีและกตัญญูมากเลยนะคะพอโตขึ้นมีหน้ามีตาแล้ว ก็จะไม่ลืมคุณย่าคนนี้แน่นอนค่ะพอหาเงินได้แล้วก็จะกลับมาดูแลคุณย่าค่ะ”

        ป้าหวังได้ยินดังนั้นก็ชื่นใจ“โอ๊ย ฉันไม่ต้องการให้พวกเธอหาเงินมาให้หรอกจ้ะแค่พวกเธอใช้ชีวิตให้ดี ยายแก่ๆ คนนี้ก็พอใจแล้ว”

        ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันป้าลู่ก็มาเรียกหลานชายหลานสาวกลับไปกินข้าวกลางวัน

        “ป้าหวังคะ รบกวนคุณแล้วนะคะ”

        ป้าหวังหัวเราะ“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะเราเป็นเพื่อนบ้านกันก็ควรจะช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่แล้วสมัยก่อนลู่ลู่กับเมิ่งเมิ่งยังเด็ก ก็วิ่งไปที่บ้านเธอบ่อยๆ เหมือนกัน”

        ป้าลู่ยิ้มพลางเดินเข้ามาอุ้มเสี่ยวหู่จื่อที่อยู่บนพื้นเธอมองเห็นซูเจียวเจียวที่ยืนอยู่ในลานบ้าน ดวงตาเป็นประกาย“ยุวชนซู เธอมาแล้วเหรอ? อาหมิงกลับมาแล้วหรือยัง?เหว่ยหมินที่บ้านเป็นยังไงบ้าง?”

        ซูเจียวเจียวรู้ว่าเธอเป็นห่วงลู่เหว่ยหมินจึงเลือกบอกข่าวสำคัญก่อน “ลู่เหว่ยหมินไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะมีเหม่ยจวี๋คอยดูแลเขาอย่างดีอยู่แล้ว ไม่ต้องกังวลนะคะคาดว่าอีกไม่นานก็จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ที่เหลือก็แค่เรื่องขาต้องใช้เวลาพักฟื้นเท่านั้นเองค่ะ”

        ป้าลู่ได้ยินดังนั้นความกังวลที่ค้างอยู่ในใจมาหลายวันก็หมดไป

        ไม่ใช่ว่าเธอไม่เป็นห่วงลูกชายแต่ที่บ้านมีเด็กสามคนให้ดูแล ทุกวันก็ต้องทำอาหาร ซักผ้าไม่สามารถปลีกตัวไปไหนได้เลย

        ลูกชายคนโตลูกสะใภ้คนโต และสามีของเธอก็ต้องไปทำงานอีก ทุกคนยุ่งกันมากจริงๆ

        ตอนนี้พอได้ยินว่าไม่มีอะไรป้าลู่ก็โล่งใจมากทีเดียว

        ไห่จื่อกับเสี่ยวหยุนเดินเข้ามาแล้วยื่นขนมงา ขนมเกลียว และลูกอมนมในมือให้ แล้วบอกว่าเป็นของที่ซูเจียวเจียวให้

        ป้าลู่คิดจะคืนให้เป็นอันดับแรกแต่ซูเจียวเจียวก็ดันกลับไป “ป้าลู่คะอย่าเกรงใจไปเลย ก็แค่อาหารเล็กๆ น้อยๆ เอง”

        “พวกเราไม่มีอะไรให้เธอเลย แต่เธอกลับให้อาหารพวกเราอยู่เรื่อยแบบนี้คงจะดูไม่ดีเท่าไร”

        “จะมีตรงไหนที่ไม่ดีล่ะคะ เราก็เป็นเพื่อนบ้านกันนี่เมื่อก่อนคุณก็ช่วยอาหมิงไม่น้อยเหมือนกันค่ะ”

        ทุกคนคุยกันอีกพักใหญ่จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับบ้านไปกินข้าว

        ซูเจียวเจียวจูงมือหลิวหยวนหยวนกลับบ้านอาหารก็จัดวางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้วรอแค่เธอกับหลิวหยวนหยวนกลับมาก็เริ่มกินได้เลย

        ทั้งสี่คนนั่งลงที่โต๊ะหลิวหยวนหยวนควักลูกอมนมในกระเป๋าออกมา ยื่นให้เซียวหยวนหมิงอย่างภูมิใจ“น้าชาย กินลูกอมค่ะ”

        เซียวหยวนหมิงหัวเราะพลางลูบหัวเล็กๆของเธอ“น้าไม่กินตอนนี้หรอกนะ พวกเรากินข้าวกันก่อนหลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว ค่อยกินลูกอมกันนะ”

        หลิวหยวนหยวนพยักหน้าอย่างเชื่อฟังเก็บลูกอมกลับเข้ากระเป๋า แล้วตั้งใจกินข้าว

        หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จเซียวหยวนซินก็ไปล้างจาน ส่วนซูเจียวเจียวก็ไปนวดแป้งเซียวหยวนหมิงก็เก็บโต๊ะและทำความสะอาดครัว

        ซูเจียวเจียวล้างมือแล้วตักแป้งใส่กะละมัง ก่อนจะเริ่มนวดแป้ง

        การนวดแป้งเป็นงานที่ต้องใช้แรงซูเจียวเจียวรู้สึกเมื่อยมือหลังจากนวดไปได้พักหนึ่งจึงเรียกเซียวหยวนหมิงมานวดแป้งแทน

        แน่นอนว่าไม่นานนักเซียวหยวนหมิงก็สามารถนวดแป้งได้สำเร็จตามคำแนะนำของซูเจียวเจียว

        ซูเจียวเจียวใส่แป้งที่นวดแล้วลงในกะละมังใบใหญ่ปล่อยให้มันขึ้นฟูสักพัก