่เย็น ณ คอนโดวีระกร
แพรวานอนหลับอยู่บนโซฟา หลังจากที่ดูแลวีระกรทั้งวัน ไม่นานเธอก็ตื่นเพราะมีกลิ่นหอมโชยออกมาจากครัว เธอเห็นชายหนุ่มกำลังงุ้นอยู่กับการทำอาหาร
"นี่แพรหลับไปั้แ่เมื่อไหร่คะ" เธอเอ่ยถามวีระกร
"ไม่รู้ซิ......ออกมาก็เห็นคุณนอนอยู่" วีระกรเอ่ยด้วยเสียงนิ่งๆ
"คุณหายแล้วนิคะ..... งั้นแพรก็ขอตัวกลับร้านเลยนะคะ "
วีระกรหันมาด้วยสีหน้านิ่งๆเมื่อแพรวาเอ่ย
"ทานข้าวกับผมก่อนก็ได้....เดี๋ยวผมไปส่ง...."
"ก็ได้ค่ะถ้าแพรทานเสร็จคุณต้องไปส่งแพรเลยนะคะ"
"ทำไมหรอดูคุณกลัวๆนะ" วีระกรเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเ้าเล่ห์
"แพรไม่ได้กลัวซะหน่อย....ไหนล่ะคะอาหารเย็น" แพรวารีบเปลี่ยนเื่คุย เพราะชายตรงหน้าเธอคาดเดายากเหลือเกิน
หลังจากที่แพรวากับกับวีระกรทานอาหารเสร็จวีระกรก็เข้าไปอาบนํ้าเพื่อจะไปส่งแพรวา
ระหว่างรอแพรวาก็เดินดูรอบๆห้อง จู่ๆวีระกรก็เดินออกมาพร้อมผ้าขนหนู แพรวาหันไปเห็นเธอจึงใ แต่เธอไม่ได้หันไปไหนเธอเอาแต่มองร่างของชายหนุ่มอย่างไม่ลดสายตา
"หืมมมมมมม....". แพรวาครางในใจ เธอรู้สึกร้อนไปทั้งหน้า เธออยากหันหนีแต่ร่างกายมันไม่ยอมขยับ
เมื่อวีระกรเห็นแพรวาจ้องเขาอยู่นาน เขาจึงค่อยๆเดินเข้าไป จนไปหยุดอยู่ตรงหน้าแพรวา เขาค่อยๆโน้มไปกระซิบข้างหูเธอเบาๆ
"อยากกินหรอ..." วีระกรพูดด้วยนํ้าเสียงแ่เบา แม้จะเป็แค่คำพูดสั้นแต่ตอนนี้มันทำให้แพรวาขนลุกไปทั้งตัว
ใจเธอตอนนี้มันเต้นแรงมาก ท้างด้านวีระกรเหมือนรู้ทุกอย่าง เขารุกต่อ เขาค่อยๆจับคางของเธอพร้อมกับจูบอย่างนิ่มนัว
เมื่อดูแล้วหญิงสาวไม่มีถ้าที่ขัดขืน เขาจึงเพิ่มเลเวลการจูบให้หนักหน่วงยิ่งขึ้น
"อืมมมมมม... "เสียงครางของแพรวาดังขึ้นเมื่อวีระกรเริ่มสอดลิ้นเข้าไป เธอพยายามดันตัวออก แต่ชายหนุ่มก็โอบเอวเธอไว้แน่นเหมือนกลัวเธอจะหลุดลอยออกจากเค้าไป
เมื่อจูบอย่างดูดดื่มอยู่นานวีระกรก็ละออกจากปากหญิงสาวพร้อมกับมองหน้าสวยๆที่กำลังแดง เธอดูน่ารักมาก เขาอยากทำยิ่งกว่านี้ แต่เขายังไม่อยากรีบ
"ปะ..ปล่อยยย..แพรเถอะค่ะ" แพรวารวบรวมความกล้าเอ่ยออกไปอย่างเขิลๆ เพราะถ้าเธอยังจูบกับเขาต่อ เธออาจจะควบคุมตัวเองไม่ได้อีก
วีระกรไม่ได้ตอบอะไรเค้ายิ้มให้เธอเบาๆ พร้อมกับปล่อยมือจากเอวเธอ และเดินเข้าไปแต่งตัวทันที
ระหว่างทางกลับทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันเลย จนมาถึงหน้าบ้านแพรวา วีระกรมองไปที่แพรวาเห็นเธอนั่งเหม่ออยู่
เขาก็โน้มตัวเขาไปใกล้เธอทันที เมื่อแพรวาได้สติเธอก็ในิดนึงเพราะตอนนี้ใบหน้าชายหนุ่มอยู่ใกล้มาก เธอจึงค่อยๆหลับตา เธอมั่นใจว่าเค้าต้องจูบเธออีกแน่
"แกร๊กกก..............ถึงบ้านแล้วครับ^^ " เสียงปลดเบลดังขึ้น พร้อมกับเสียงนุ่มนวลของชายหนุ่ม
แพรวารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองล่องลอยอยู่แล้วมีคนดึงเธอลงมาอย่างแรง
"ขะ..ขอบคุณค่ะ...."แพรวาเอ่ยอย่างลนลาน พร้อมกับเตรียมตัวจะออกจากรถ
"เดี๋ยวก่อน...." เสียงวีระกรเอ่ยขึ้น แพรวาหันไปตามเสียงทันที
"อย่าไปทำหน้าแบบนั้นให้ใครเห็นนะ" วีระกรเอ่ยบอกแพรวา
"แบบนั้น...แบบไหนหรอคะ?" แพรวาเอ่ยถามต่อด้วยความไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มหมายถึงอะไร
"ก็แบบตอนที่เราจูบกันไง^^.....ผมหวง" วีระกรเอ่ยพร้อมกับสายตาเ้าเล่ห์
"นี่คุณ!................" แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงดุๆพร้อมกับความแดงของใบหน้า เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะชายหนุ่มดูมีความสุขเหลือเกินที่ได้แกล้งเธอ เธอจึงออกจากรถและเดินเข้าบ้า่นทันที
หลังจากเข้าบ้านมาแพรวาเอาหลังพิงประตู พร้อมกับนึกถึงเื่ที่เกิด เธอจับที่ปากตัวเองและยิ้มอย่างเคอะเขิน เธอนึกว่าตัวเองจะไม่รอดซะแล้ว
"ผีเข้าหรือไง?" เสียงของพ่อแพรวาเอ่ยเมื่อเห็นลูกสาวสุดที่รักยืนบิดไปบิดมาอยู่หน้าประตู
" พ่อ!.....0.0" แพรวาอุทานด้วยความใ ไม่รู้ว่าพ่อเห็นอะไรไปมั่งแล้ว
"มะ....มาั้แ่เมื่อไหร่คะ" แพรวาเอ่ยถามอย่างลนลาน
"มานานแล้ว....นานพอจะเห็นลูกสุดที่รักของพ่อ ดิ้นเหมือนลูกหมา....อะไรจะขนาดนั้น" พ่อแพรวาเอ่ยพร้อมยิ้มเล็ก
"พ่ออ่ะ!......" แพรวาเอ่ยพร้อมกับทำท่างอนเล็กน้อย
"แล้วลูกไปไหนมากลับมาซะมืดเชียว" พ่อแพรวาเอ่ยถามลูกสาวสุดที่รัก
"เอ่อ......แพรไปหาเพื่อนมานะค่ะ" แพรวารีบเอ่ยตอบคำถามของพ่อ
"แพรชอบคุณวีเค้าหรือเปล่า?" พ่อของแพรวาเอ่ยถามอีกครั้ง เขาก็พอจะดูออกว่าลูกของเขานั้นรู้สึกยังไงกับวีระกร
"หืมมมม...ทำไมพ่อถึงถามล่ะคะ"แพรวาถามพ่อด้วยความสงสัย
" ไม่มีอะไรหรอก.....จริงๆแล้วพ่อก็พอจะรู้คำตอบแล้ว....ไปอาบนํ้าอาบท่าเถอะ^^ "พ่อแพรวาไม่อยากเซ้าซี้ลูกจึงตัดบทไป
ทางด้านวีระกร พอส่งแพรวาเสร็จก็มาที่ผับเพื่อมาหาอาร์มลูกพี่ลูกน้องของเค้า
วีระกรนั่งอยู่ในห้องวีไอพี ไม่นานอาร์มก็เข้ามาในห้องเมื่อรู้ว่าวีระกรมา
"ไงมึง....ลมอะไรหอบมา" อาร์มเอ่ยถามวีระกร เพราะปกติวีระกรไม่ค่อยมาเที่ยวที่ผับ นานๆเค้าจะมาที
วีระกรไม่ได้ตอบอะไร เอาแต่มองหน้าอาร์มด้วยสีหน้านิ่งๆตอนนี้วีระกรนั่งเอาแขนพาดขอบโซฟาและมีหญิงสาวนั่งข้างๆคอยชงเหล้า
"หึ..มึงยังโกรธกูอยู่หรอว่ะ.." อาร์มเอ่ยถามวีระกรเมื่อเห็นวีระกรไม่ยอมตอบเอาแต่มองหน้าเขา
"เมื่อไหร่มึงจะไปขอโทษปิ่น" วีระกรเอ่ยพร้อมกับยกแก้วเหล้ามาจิบเบาๆ
"มึงมาหากูเพราะเื่นี้หรอว่ะ....หึ!ปกติกูไม่เห็นมึงจะเป็เดือดเป็ร้องแทนผู้หญิงคนไหนนี่หว่า" อาร์มถามพร้อมกับ มองหน้าวีระกร
"หรือมึงชอบปิ่นจริงๆว่ะ........"อาร์มถามพร้อมมองหน้าวีระกร เพราะดูแล้ววีระกรจะเป็ห่วงเลขาคนนี้เป็พิเศษ
วีระกรเมื่อได้ยินที่อาร์มเอ่ย เขาส่ายหัวเบาๆและก็จิบเหล้าพร้อมกับมองหน้าอาร์ม
"ลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับ...มึงจะพูดให้เยอะแยะทำไมว่ะ" วีระกรเอ่ยพร้อมกับนํ้าเสียงนิ่่งๆ
"หึ!.....โอเค!เดี๋ยวกูจะไปขอโทษปิ่น......พอใจมึงยั้ง" อาร์มเอ่ยและมองไปที่วีระกร เพราะถ้าถึงขั้นวีระกรออกตัวเอง อาร์มก็ไม่กล้าปฏิเสท
ระหว่างที่ชายหนุ่มทั้งสองคุยกัน อยู่ๆก็มีหญิงสาวเปิดประตูเข้ามาในชุดเดรสรัดรูป
"วีขาาาา....วันนี้มาที่นี่..ทำไมไม่บอกซินดี้ล่ะคะ....ซินดี้จะได้มาดูแลวี" ซินดี้เอ่ยและก็เดินอ้อมไปหาวีระกรทันที
"นี่!เธอออกไปซะ....เดี๋ยวคนนี้ฉันดูแลเอง" ซินดี้เอ่ยไล่หญิงสาวข้างๆวีระกร
"ไอ้วีนี่โชคดีจริงๆนะครับ ที่มีคนสวยๆอย่างคุณซินดี้มาคอยดูแล....ผมล่ะอิจฉาจริงๆ" อาร์มเอ่ยพร้อมกับยิ้มเบาๆให้วีระกร
"คุณอาร์มนี่ปากหวานจังเลยนะคะ" ซินดี้ยิ้มหวานให้อาร์ม
"ฮ่าๆๆ....ผมไม่กวนคุณสองคนแล้ว....ตามสบายเลยนะคับ......กูไปก่อนนะไอ้วี^^ "อาร์มยิ้มให้วีระกรด้ายท่าทางเ้าเล่ห์
เมื่่ืออาร์มออกไปตอนนี้ก็เหลือแค่ซินดี้กับวีระกร ซินดี้ไม่รอช้ารีบขึ้นค่อมวีระกรทันที พร้อมกับไซร้ซอกคอชายหนุ่ม
วีระกรไม่ได้ขัดขืน แต่เขาไม่มีอารมณ์กับเธอ เค้าเอาแต่นึกถึงหน้าของแพรวา
"พรึบบบบบบ!.......โอ้ยยยยยยยยย" วีระกรผลักซินดี้ไปข้างๆไม่แรงมากแต่ซิ้นดี้ก็รู้สึกเจ็บนิดหน่อย
"วีเป็อะไรคะ!....เมื่อก่อนวีไม่ได้เป็อย่างนี้นิ!" ซินดี้เอ่ยถามวีระกรด้วยความหงุดหงิด
"ผมไม่มีอารมณ์........." วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆก่อนจะลุกออกจะห้องไป ทิ้งให้ซินดี้นั่งมองชายหนุ่มด้วยความโกรธ
ขณะที่วีระกรกำลังเดินออกจากผับเขาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่มีหน้าตาคุ้นๆกำลังนัวเนียกับสาวอยู่
"หึ!........" วีระกรกระตุกยิ้มนิดนึงเมื่อเขาจำได้ว่าชายหนุ่มเป็ใคร หมอนัทศัตรูหัวใจของเขานั้นเอง
" ไม่คิดว่าจะเจอคุณนัทที่นี่นะครับ^^ " วีระกรเอ่ยขึ้น
เมื่อชายหญิงที่กำลังนัวเนียกันได้ยินเสียง จึนหันไปมองทันที หมอหนุ่มมีอาการในิดหน่อย แต่เขาก็เปลี่ยนเป็ใบหน้าที่ยิ้มแย้มทันที
"อ๋อ!....คุณวีระกรนี่เอง.....สวัสดีครับมาเที่ยวเหมือนกันหรอครับ" หมอหนุ่มเอ่ยทักทายอย่างยิ้มแย้ม
"คุณวีมาดื่มกันหน่อยไหมครับ" หมอหนุ่มเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์
"ไว้โอกาสหน้าล่ะกันครับ....พอดีผมมีธุระ" วีระกรตอบกลับ พร้อมกับขอตัวและเดินออกไปทันที พอมาถึงที่รถ วีระกรได้โทรสั่งลูกน้องให้สืบเื่ของหมอนัททันที เพราะดูแล้วเื้ัหมอนัทอาจจะไม่ธรรมดา
วีระกรกลับมาถึงห้องด้วยความอ่อนเพลีย เข้าถอดเสื้อผ้าและเข้าไปอาบนํ้าทันที ผ่านไปไม่นานชายหนุ่มก็ออกมาแล้วใส่ชุดสบายๆ เขาหยิบโทรศัพท์โทรหาแม่ของเขาทันที
"ว่าไงจ้ะ.....คิดถึงแม่หรอ...ถึงโทรมาได้" ปลายสายเอ่ยขึ้นทันที เพราะนานๆลูกชายจะโทรหาเธอซักที
"ครับผม......คิดถึงมากๆเลยครับ....แม่สบายดีไหม" วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวล
"สบายดีจ้ะ...แล้วลูกเป็ไงบ้าง...เมื่อไหร่จะมาเที่ยวหาแม่ซักที" ปลายสายเอ่ยด้วยความคิดถึง
"อีกสองวันเดี๋ยวผมไปหานะครับ...ผมขอเคลียร์งานก่อน" วีระกรตอบปลายสาย
"จ้ะ...แต่รอบนี้แม่ขอเห็นหน้าลูกสะใภ้หน่อยนะ..." แม่วีระกรเอ่ยบอกลูกชาย
"แต่ผมยังไม่มีแฟนเลยนะครับแม่" วีระกรเอ่ยตอบแม่ของเขา เขารู่ว่าแม่ของเขาอยากจะอุ้มหลานแต่เขายังไม่อยากมีตอนนี้
"ไม่รู้แหล่ะ รอบนี้ต้องมีมาให้แม่ ไม่งั้นแม่โกรธจริงๆด้วย" แม่ของวีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงงอนๆ
"เฮ้ออครับผม....ผมจะพยายามครับ" วีระกรถอนหายใจเฮือกใหญ่ แม่ของเขาชั่งเอาแต่ใจเหลือเกิน........
2K
