นี้แหละคุณพ่อของพวกเรา

วันหยุดสามคนพ่อลูก เอกที่คิดได้ว่าตัวของเขายังไม่เคยพาเด็กๆ ไปเที่ยวที่ไหนเลย แต่จะให้เขาพาเด็กไปที่แหล่งท่องเที่ยวที่คนเขาพากันไป เอกก็ไม่อยากจะไxวุ่นวายกับคนพวกนั้น แต่ในขณะที่เอกนอนเล่นไปมานั้นเขาก็นึกได้ว่ายังมีสถานที่แห่งหนึ่งที่ครอบครัวของเขาเคยพาไปในตอนที่สมัยเขายังเด็กๆ นี้น่า
“เด็กๆ มาหาพ่อตรงนี้หน่อย”
“คร้าบ/ค่า”
“เอาละเด็กๆ วันนี้พ่อจะพาพวกเราไปเที่ยวกัน ดีไหมเอ่ย”
“เย้/เย้ วันนี้คุณพ่อจะพาไปเที่ยวด้วยละ”
“แล้วคุณพ่อจะพาพวกเราไปเที่ยวไหนเหรอครับ” ไมค์ที่ยังไม่รู้ว่าพ่อของเขาจะพาไปที่ไหนก็เอ่ยถามขึ้นทันที
“เดี๋ยวทั้งสองคนตามพ่อไปก็รู้เองนั่นแหละครับ” เอกไม่พูดอะไรแล้วแล้วเดินเข้ามาอุ้มทั้งสองทันที
ไมค์ที่เห็นว่าพ่อของเขาไม่ยอมบอกอะไร ไมค์เองก็ไม่สนใจที่จะถามเอกอีกต่อไป ไมค์ก็ทำเพียงแค่พยักหน้ารับรู้แล้วก็เท่านั้น
เมื่อเอกเห็นท่าทางไม่แยแสของลูกชายเขาเอกก็หัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับจุ๊บแก้มไปหนึ่งที
“เอ๋ แต่น้ำทิพย์อยากรู้นี่หน่า” ต่างจากน้ำทิพย์ที่ทำหน้ามุ่ยใส่เขาเพราะความอยากรู้อยากเห็นของเธอ
“ฮ่าๆ ถ้าพ่อบอกพวกเรามันก็ไม่สนุกนะสิ ลองไปให้เห็นกับตาดีกว่าโอเคไหมคะ” เอกหัวเราะเสร็จก็หันหอมแก้มน้ำทิพย์อีกคน
“ก็ได้ค่ะ แต่คุณพ่อต้องสัญญานะคะว่าพ่อจะพาหนูไปเที่ยวจริงๆ” น้ำทิพย์ยิ้มตกลงเมื่อคุณพ่อที่รักหอมแก้มเธอ
“ได้สิพ่อสัญญากับน้ำทิพยฺเลยว่าวันนี้พ่อจะพาทั้งสองไปเที่ยวจริงๆ" เมื่อเอกให้สัญญากับน้ำทิพย์แล้วเอกก็เห็นว่าเวลามันเริ่มสายแล้วเอกจึงบอกให้ทั้งสองไปเตรียมตัวทันที "เอาละ..ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปเตรียมตัวกันเถอะเดี๋ยวจะสายเอา” เอกที่อุ้มทั้งสองอยู่นั้นก็วางทั้งสองลงเพื่อให้ทั้งสองไปเตรียมตัวทันที
เมื่อเห็นทั้งสองจากไปแล้ว เอกก็ไม่รอช้ารีบไปเตรียมอาหารพร้อมกับขนมเครื่องดื่มต่างๆ ให้เจ้าสองตัวแสบทันที
10 นาทีให้หลังน้ำทิพย์กับไมค์ก็เตรียมตัวกันเสร็จเรียบร้อยแต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองคนก็ต้องไปเตรียมตัวกันใหม่เพราะเขาลืมบอกไปว่าสถานที่เขาจะพาไปนั้น เป็นสถานที่อาจจะเดินทางลำบากหน่อยให้ไปเปลี่ยนสบายๆ แทนพร้อมกับชุดสำรองไปด้วย ทำให้พวกเด็กๆ โว้ยวายกันใหญ่หาว่าเขาทำให้พวกเขาเสียเวลา
ผ่านไปอีก 10 นาที ทั้งสองก็ออกมาพร้อมกับลุคใหม่แต่ว่าลุคใหม่ของทั้งสองก็คือชุดธรรมดาที่ใส่อยู่บ้านนั่นแหละ ทำให้เอกอดขำไม่ได้เมื่อเห็นทั้งสองทำหน้ามุ่ยใส่เขา
“ฮ่าๆ ทำไมทั้งสองทำหน้าอย่างนั้นละครับ โกรธพ่อเหรอโอ๋ๆ ไม่เอาๆ ดีกันนะครับ” เอกที่กำลังหัวเราะลูกๆ ของเขาอยู่ก็เดินเข้ามาง้อทั้งสองคนทันที
“ก็คุณพ่อนั่นแหละ ไม่ยอมบอกพวกหนูก่อนว่าคุณพ่อจะพาพวกเราไปที่ไหน หนูอุตส่าห์แต่งตัวด้วยชุดโปรดของหนูเลยนะคะ” น้ำทิพย์ทำแก้มป่องพร้อมกับกอดอกงอนคุณพ่อของเธอ
“ใช่ๆ คุณพ่อทำให้พวกเราเสียเวลา” ไมค์ที่ไม่ค่อยยอมพูดอะไรก็ออกมาบ่นเขาเช่นกันทำให้เอกต้องงอทั้งสองคนสักพักหนึ่งโดยที่เอกสัญญากับทั้งสองคนว่าพรุ่งนี้เขาจะทำของอร่อยๆ ให้
“โอเคๆ พ่อผิดเองแหละพ่อขอโทษ แต่ตอนนี้มันสายแล้วเรารีบไปกันเถอะ”
หลังจากนั้นไม่นานสามพ่อลูกก็ออกเดินทางโดยที่น้ำทิพย์กับไมค์สงสัยว่าคุณพ่อของพวกเขาจะพาไปที่ไหน เพราะสถานที่คุณพ่อของพวกเขาพามานั้นจริงแล้วมันเป็นหลังสวนของพวกเขานั้นเอง และหลังสวนของพวกเขานั้นกับเป็นป่าใหญ่ แถมต้นไม้ของที่นี่กับใหญ่โตอย่างไม่น่าเชื่อที่ต่อให้คนมาเป็นสิบก็โอบต้นไม้นี่ก็ไม่ถึงไม่ถึง แถมต้นไม้ที่ทั้งสามคนเห็นต่อจากเมื่อกี้ก็มีขนาดใหญ่กว่าต้นที่แล้วจนพวกเขาคิดว่าต้นไม้พวกนี้ไม่น่าจะมาอยู่ที่แห่งนี้ได้ เพราะมันใหญ่จนคนสองร้อยคนโอบเห็นจะได้
และที่ยิ่งแปลกใจไปมากกว่านั้น ณ ป่าแห่งกับไม่มีใครเข้ามารุกรานที่แห่งนี้เลยทำให้เอกนั้นสงสัยเป็นอย่างมากแต่ขณะที่เอกกำลังสงสัย ณ ป่าแห่งนี้อยู่นั้นอยู่ๆ น้ำทิพย์ก็ตะโกนร้องเสียงดังแล้ววิ่งมาเกาะขาของเขาทันที
“กรี๊ดดดดดด คุณพ่อค่าช่วยน้ำทิพย์ด้วย”
“อ่า....” ไมค์ที่หันไปมองฝังน้ำทิพย์ทันทีเมื่อเห็นน้องสาวของตัวเองตกใจร้องออกมา เมื่อไมค์เห็นว่าน้ำทิพย์กลัวอะไรก็ทำให้ไมค์ตกใจวิ่งไปหาเอกอีกคน
ด้วยเสียงร้องของน้ำทิพย์กับไมค์นั้นทำให้เอกถึงกับหันไปมองว่าอะไรที่ทำให้ลูกๆ ของเขาตกใจร้องเสียงหลงขนาดนั้น
“โฮกกกก”
“หืมหมีป่าอย่างนั้นเหรอ ไม่สิเจ้านี้ไม่ใช่หมีป่าธรรมแล้ว แล้วทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้” เอกเคร่งเครียดทันทีเมื่อเห็นเจ้าตัวการที่ทำให้ลูกๆ ของเขาตกใจ
และหมีป่าที่อยู่ตรงหน้าเขาก็ไม่ใช่หมีป่าธรรมดาแต่มันเป็นจ้าวแห่งหมี หรืออีกชื่อเต็มๆ ของมันก็คือหมีแห่งสงครามที่อยู่ในอาณาเขตของแผนที่มืดเท่านั้นและที่มาของชื่อนี้ก็คือยามใดที่มันต่อสู้ มันจะต่อสู้จนกว่ามันจะได้รับชัยชนะหรือมันตายเท่านั้นและที่พิเศษไปกว่านั้นมันสามารถใช้อาวุธของมนุษย์ได้ทุกอย่างทำให้เผ่าพันธุ์ของมันน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก
และมันก็เคยมีเหตุการณ์ครั้งหนึ่งในตอนที่พวกมันได้ให้กำเนิดราชาจ้าวแห่งหมีขึ้นมา ตัวที่เป็นราชานั้นมันได้ออกคำสั่งให้เผ่าพันธุ์ของมันทุกตัวเข้าโจมตีเผ่าพันธุ์อื่นทันที เพื่อประกาศศักดาถึงความยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์ตน
ด้วยสติปัญญาที่ไม่ต่างจากมนุษย์รวมถึงพละกำลังอันแข็งแกร่งจากเผ่าพันธุ์ยามนั้นไม่ว่าเผ่าพันธุ์ไหนที่หาญกล้าต่อกรกับพวกมันจุดจบของเผ่าพันธุ์นั้นคือการสูญสิ้น สุดท้ายด้วยความที่พวกมันเหิมเกริมคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่พอที่จะเอาชัยชนะจากเผ่าพันธุ์มังกรได้
ซึ่งมันก็เป็นความจริงที่พวกมันมีความสามารถพอที่จะเอาชนะเผ่าพันธุ์มังกรที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งอันดับต้นๆ อเผ่าพันธ์นี้ได้ แต่ด้วยความที่มันทะนงตัวมากจนเกินไป โดยที่มันไม่ดูสภาพโดยรวมของเผ่าพันธุ์ตนเองว่าตอนนี้พวกมันนั้นเหลือกันเท่าไรหลังจากสงครามที่ผ่านๆ มา สุดท้ายคนในเผ่าพันธุ์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ก็ต้องเผชิญกับความพ่ายแพ้ให้กับเผ่าพันธุ์มังกรที่มีจำนวนมากกว่า ยามเมื่อราชาไม่มีข้าราชบริพารค่อยช่วยเหลืออยู่ข้างกายราชาทรราชผู้ยิ่งใหญ่อันเกรียงไกรก็ต้องพ่ายแพ้ให้แก่จำนวนที่มากกว่าตน
และยามนี้ตัวตนที่ยิ่งใหญ่เมื่อยามนั้นก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเอกแล้ว

ตอนนี้สั่นหน่อยขอโทษด้วยนะครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 17

นิยายแนะนำ

นี้แหละคุณพ่อของพวกเรา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 17

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้