โชคดีฉันได้สามีสามคน

        มารตีหันไปมองหน้าหนุ่มน้อยและยิ้มก่อนจะตอบกลับไป “ได้สิ... ” แล้วมือเรียวสวยก็ยื่นขวดครีมกันแดดไปให้นัทพงษ์ในทันที

        ชายหนุ่มรับมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เทครีมลงบนฝ่ามือ พลางถูมือไปมาและค่อยๆ ทาให้ร่างงามที่นอนหงายอยู่อย่างระมัดระวังมือของเขาลูบไล้ตามผิวเนียนนุ่มของมารตีอย่างช้าๆโดยมีความตึงเครียดสะสมอยู่ในสายตา แต่ท่าทางของหญิงสาวที่ยังคงหลับตายิ้มแย้มทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้น

        มารตีแอบปรือตามองเป็นระยะๆ สายตานั้นแสดงออกถึงความสนุกสนานในเกมนี้เธอเพลิดเพลินไปกับการทำให้นัทพงษ์รู้สึกเขินอาย แต่มันกลับทำให้ความรู้สึกระหว่างทั้งสองเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจนในขณะที่ทั้งสองกำลังทำกิจกรรมนี้ สายตาของหนุ่มๆที่อยู่รอบข้างก็ไม่สามารถละสายตาจากมารตีได้ ทุกคนมองไปที่เธออย่างหลงใหลร่างสวยในชุดบิกินี่ทำให้พวกเขาอิจฉาไปตามๆ กัน หลายคนถึงกับพูดคุยกันเบาๆว่าจะจีบมารตีอย่างไรดี

        “สาวสวยคนนั้นใครเหรอน่าจีบเป็นบ้าเลย”

        “นั่นแฟนเธอกำลังทาครีมกันแดดให้อยู่ไม่เห็นเรอะน่าอิจฉาเป็นบ้าเลย ได้แฟนสวยฉิบ...”

        “ถ้าเป็นกูนะ...จะไม่ยอมห่างเลยแม้แต่วันเดียวพับผ่าสิ...”

        พีชที่ยืนดูอยู่ข้างๆ หัวเราะเบาๆกับภาพที่เกิดขึ้น เธอเริ่มรู้สึกว่าเมื่อนัทพงษ์เริ่มมีปฏิสัมพันธ์กับมารตีมากขึ้นเธอก็เริ่มจะเข้าใจเรื่องราวบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในใจของนัทพงษ์

        "นัทพงษ์... อย่าหวงพี่รตีเลยน่า"พีชพูดเบาๆ พร้อมกับมองนัทพงษ์อย่างขบขัน

        นัทพงษ์หันไปมองพีชอย่างไม่ค่อยชอบใจเขารู้สึกว่าใจเขากำลังถูกทดสอบด้วยสถานการณ์ที่ซับซ้อนนี้แม้เขาจะรู้สึกหวงแต่เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้ เขาจึงเก็บมันไว้ในใจและไม่ตอบอะไรออกไป

        ระหว่างที่ทั้งสามสนุกสนานกันริมสระน้ำท่ามกลางสายตาของผู้คนที่หลงใหลในมารตี ความสัมพันธ์ระหว่างนัทพงษ์และมารตีก็กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบๆทุกสัมผัสทุกคำพูดที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกันกำลังสร้างบรรยากาศที่ไม่อาจปฏิเสธได้

        ทะเลอีกครั้ง...

        ท้องฟ้ายามเย็นถูกแต่งแต้มด้วยแสงทองอ่อนๆก่อนที่แดดจะค่อยๆ หมดลงแต่ความอบอุ่นจากแสงอาทิตย์ยังคงทำให้ริมชายหาดเต็มไปด้วยบรรยากาศที่น่าหลงใหล มารตีปลดผ้าคลุมบางๆที่เธอสวมคลุมบิกินี่ออกและเดินตรงไปที่ชายหาดพร้อมกับนัทพงษ์และพีช

        ความรู้สึกของนัทพงษ์ในตอนนี้แตกต่างไปจากตอนกลางวันเขารู้สึกว่าเวลาและสถานที่ทำให้ทุกอย่างดูเบาบางลง เมื่อได้เดินเคียงข้างมารตีมือของเขาที่อยู่ข้างๆ เธอเหมือนจะสัมผัสกันได้แล้ว แต่อยู่ดีๆ นัทพงษ์ก็รู้สึกว่าเขาควรจะรักษาระยะห่างไว้และยังคงไม่กล้าที่จะสัมผัสเธออย่างที่ใจปรารถนา

        มารตีแอบยิ้มในหน้าและสังเกตเห็นท่าทางของนัทพงษ์ที่คอยระวังตัวเขารู้สึกกระอักกระอ่วนที่ไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปจับมือเธอ แต่มารตีก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพียงแค่เดินเคียงข้างเขา ทำให้นัทพงษ์รู้สึกถึงการยอมรับโดยไม่ต้องใช้คำพูด

        พีชที่เดินอยู่ข้างๆ นัทพงษ์ในชุดบิกินี่ที่เซ็กซี่ไม่แพ้มารตีก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างของการเดินในครั้งนี้ มือของเธอหยอกล้อกับนัทพงษ์อยู่ตลอดและรอยยิ้มของเขาก็เต็มไปด้วยความขบขันกับท่าทางของทั้งสองคน

        “ไม่รีบไปจับมือพี่รตีเหรอจ๊ะหรือจะจับมือพี่ดีล่ะ?” พีชแซวด้วยน้ำเสียงขบขัน

        “เอ่อ...พี่พีชก็...” นัทพงษ์ตอบกลับไปด้วยท่าทางเขินๆอย่างหลีกเลี่ยงการตอบคำถามมากเกินไป

        มารตีหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"พีชก็อย่าไปแซวน้องเขานักสิจ๊ะ เดินเล่นกันไปเรื่อยๆ เถอะ"

        ทั้งสามเดินไปตามเส้นทางที่ทอดยาวไปตามชายหาดทรายที่มีลมทะเลพัดผ่านมาอย่างอ่อนโยนทำให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลาย ในระหว่างนั้น มารตีก็หยุดเดินแล้วหันไปมองนัทพงษ์อย่างขบขัน“นี่นัทพงษ์ พวกเรามากันขนาดนี้แล้ว ยังจะกลัวอะไรอีกจ๊ะ”เธอพูดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานเหมือนกำลังปลอบใจ

        ชายหนุ่มหน้าแดงขยับตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย“เอ่อ...ผมแค่ไม่อยากทำให้พี่รตี รู้สึกอึดอัดน่ะครับ”

        สาวสวยหัวเราะออกมาอีกครั้งแต่ในใจเธอกลับรู้สึกว่าเขากำลังพยายามมากเกินไปเพื่อที่จะให้ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบเขากังวลไปหมดทุกอย่าง แต่ก็ไม่รู้สึกว่าสถานการณ์นี้มันผิดอะไร เมื่อทั้งสามเดินไปอีกนิดมารตีก็เริ่มออกวิ่งช้าๆ ไปข้างหน้า ก่อนที่จะหันกลับมายิ้มให้ทั้งสอง“ไปวิ่งเล่นกันไหม?” แล้วเธอก็วิ่งต่อไปโดยไม่รอคำตอบ

        ชายหนุ่มมองไปที่เลขารุ่นพี่แล้วก็ยิ้มออกมา“ไปเถอะ” เขาบอกด้วยท่าทางที่เหมือนจะบอกตัวเองว่า "ไม่เป็นไรแล้ว"

        ทั้งสามเริ่มวิ่งช้าๆ ไปตามชายหาดขณะนั้นลมทะเลพัดแรงขึ้น ชายหาดกังวานไปด้วยเสียงหัวเราะของพวกเขาที่เต็มไปด้วยความสุขร่างเบาของมารตีดูเหมือนแทบจะปลิวไปกับลมทะเลและการวิ่งเล่นทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสดใสอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

        ความรู้สึกของนัทพงษ์เริ่มแปรเปลี่ยนไปเมื่อเขาเห็นผู้จัดการสาวสวยยิ้มออกมาอย่างไร้กังวลท่าทางของเธอเต็มไปด้วยเสน่ห์และความงามที่ทำให้เขาหลงใหลมากขึ้น ทุกการเคลื่อนไหวของเธอในชุดบิกีนี่ที่แทบจะปิดบังส่วนสำคัญไม่มิดทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นแทบระเบิดออกมาจากอก

        “พี่รตี! คุณจะหนีไปไหนครับ!” นัทพงษ์ตะโกนออกมาเสียงดังแล้วเขาก็วิ่งตามหลังเธอไปทันที

        มารตีหยุดวิ่งและหันกลับไปมองก่อนที่จะยิ้มให้เขาอย่างยั่วยวน “จะให้หนีไปไหนล่ะคะ?” เธอถามกลับอย่างขบขันก่อนจะก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อให้เขาผ่านไปได้

        นัทพงษ์มาหยุดตรงหน้าเธอเขาหายใจแรงและรู้สึกว่าทุกอย่างในตอนนี้กำลังทำให้เขาหัวใจเต้นเร็วขึ้นความรู้สึกที่เคยกล้าๆ กลัวๆ กลับกลายเป็นความรู้สึกที่แรงกล้าในตอนนี้

        เมื่อพีชมาถึง มารตีก็หัวเราะออกมาเบาๆ“พอเถอะนะ... เดี๋ยวล้มไปทั้งคู่”

        ชายหนุ่มจึงหยุดวิ่งและหันมามองพีชที่ยืนอยู่ข้างๆเขา ตอนนี้ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นการสนุกสนานและขำขันในระยะเวลาสั้นๆแต่ในความรู้สึกของนัทพงษ์ การเดินร่วมกับมารตีทำให้เขารู้สึกถึงความสนิทสนมและความรู้สึกพิเศษที่เติบโตขึ้นอย่างเงียบๆ

        “พี่รตีครับ... พวกเราวิ่งไปต่ออีกนิด ดีไหมครับ?” นัทพงษ์ถามออกไปพลางหันมองเธอด้วยสายตาที่ยิ่งยากจะละสายตา

        มารตีหัวเราะเบาๆ ก่อนบอกว่า“ลองดูสิคะ” พลางวิ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมาย...

        ค่ำคืนในโรงแรมริมทะเลผ่านไปอย่างช้าๆแสงอาทิตย์ที่เพิ่งจะลาลับไปเบื้องหลังทะเลที่ทอดยาว ท้องฟ้าเริ่มคล้อยมืดลงและความมืดของค่ำคืนก็เข้ามาแทนที่เมื่อเสียงคลื่นซัดเข้าหาชายหาดกลายเป็นพื้นหลังของบรรยากาศที่สวยงาม

        มารตี นัทพงษ์ และพีชนั่งลงที่โต๊ะอาหารในร้านอาหารหรูของโรงแรมที่ตั้งอยู่ติดทะเลตรงกลางโต๊ะมีเทียนหอมที่จุดไฟอยู่ ทำให้ทุกอย่างดูโรแมนติกและอบอุ่นเหมือนกับการพักผ่อนในบรรยากาศที่เพอร์เฟคต์ไม่อาจหาจากที่ไหนได้

        มารตีสวมเดรสแหวกหลังสีแดงที่พลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหวของร่างกายแสงเทียนสะท้อนผิวของเธอให้เปล่งประกายอย่างมีเสน่ห์ขณะที่ท่าทางการนั่งของเธอก็ดูเต็มไปด้วยความเย้ายวนโดยไม่ตั้งใจ พีชที่นั่งตรงข้ามกับมารตีหัวเราะออกมาเล็กน้อยและเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มขบขัน“ถ้าผู้ชายโต๊ะข้างๆ หกล้มเพราะมองพี่รตี ก็ไม่ต้องแปลกใจหรอกนะคะ”

        คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศดูรื่นเริงขึ้นทันทีแต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนหยุดชะงักก็คือสายตาของนัทพงษ์ เขานั่งเงียบอยู่ข้างๆ มารตีสายตาเขาจับจ้องไปที่เธอ รอยยิ้มบางๆ ของมารตีกลับทำให้เขาตื่นตะลึงนิ่งไป นัทพงษ์ไม่กล้าพูดอะไรเขานั่งเงียบ มือที่เกาะกับขอบโต๊ะของเขานิ่งไม่เคลื่อนไหว... ใช่เขากำลังควบคุมอารมณ์ที่กระวนกระวายในใจ

        มารตีเองรู้สึกได้ถึงความเงียบจากนัทพงษ์มือข้างหนึ่งของเธอยื่นไปแตะที่มือเขาเบาๆ ใต้โต๊ะ “นัทพงษ์…สบายดีไหม?” เธอถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

        ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงการสัมผัสจากมือของมารตีสายตาของเขาเงยขึ้นมามองเธอ เขาเห็นแสงจากเทียนสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่นที่เธอมอบให้ในเวลานี้