ณ สถานีตำรวจจ่าสมศักดิ์ กำลังหัวหมุนอย่างหนักกับการตามหาตัว นายวุฒิซึ่งปกติแล้วไม่ได้เป็แค่ขี้เมาประจำซอย แต่ยังเป็ ‘สายข่าว’ รายสำคัญในคดียาเสพติดที่จ่าสมศักดิ์คอยเลี้ยงไว้ทว่าหลายวันมานี้วุฒิกลับหายหน้าไปอย่างไร้ร่องรอยผิดปกติ จากการลงพื้นที่เค้นถามพนักงานในบาร์คืนเกิดเหตุจ่าสมศักดิ์ได้เบาะแสเพียงว่าวุฒิเมาอาละวาดหนักจนถูกการ์ดร่างั์จับโยนออกมาหน้าร้านจากนั้นก็ไม่มีใครพบเห็นเขาอีกเลย
จ่าสมศักดิ์ตัดสินใจไล่เช็กกล้องวงจรปิดตามตรอกซอกซอยใกล้เคียงภาพจากกล้องมุมสูงในซอยอับแสงจับภาพได้เพียง่เวลาสั้นๆ ...วุฒิเซซังหายเข้าไปในเงามืดท้ายซอย ก่อนจะมี รถกระบะแวนสีเข้มรุ่นเก่าไม่ติดป้ายทะเบียน ขับแล่นออกจากซอยนั้นไปอย่างช้าๆจ่าพยายามเพ่งมองภาพซูมที่ท้ายรถแวน เห็นสัญลักษณ์โลโก้บางอย่างติดอยู่ทว่าแสงไฟส่องสว่างไม่พอทำให้ภาพเบลอจนอ่านไม่ออก
แต่ในคลิปกล้องวงจรปิดเดียวกันนั้นเอง...จ่าสมศักดิ์สังเกตเห็นรถเก๋งพลเรือนอีกคันหนึ่งขับตามหลังรถแวนคันนั้นออกมาติดๆอาจจะเป็รถของนักเที่ยวจากบาร์ที่ขับออกมา!
ด้วยความเก๋าเกมจ่าสมศักดิ์ใช้เวลาครึ่งค่อนวันตามสืบทะเบียนรถเก๋งคันดังกล่าวจนพบตัวเ้าของรถและขอคัดลอกไฟล์จาก ‘กล้องหน้ารถ’ มาตรวจสอบ และภาพจากกล้องหน้ารถระดับ HD คันนั้นก็เฉลยทุกอย่าง...
แสงไฟหน้ารถสาดส่องกระทบท้ายรถแวนสีเข้มอย่างชัดเจนแม้จะไม่มีป้ายทะเบียน แต่โลโก้รูปเขียงไม้และดอกบัวอันเป็เอกลักษณ์พร้อมข้อความสกรีนตัวโตว่า “บัวการค้า - บริการรับฝากและขนส่งเนื้อสัตว์แช่แข็ง”ปรากฏหราอยู่เต็มตา!
“ชัวร์ปาบ! รถของร้านเจ๊บัว!” จ่าสมศักดิ์ตบโต๊ะดังปัง! ด้วยความตื่นเต้น
เขารีบคว้าโทรศัพท์มือถือสายตรงหาผู้กองเมธัสทันทีแต่ปลายสายกลับมีเพียงเสียงสัญญาณตอบรับอัตโนมัติ เนื่องจากเมธัสกำลังติดภารกิจประชุมด่วนร่วมกับชุดสืบสวนนครบาลเื่คดียาเสพติดข้ามชาติ
ด้วยความใจร้อนและอยากได้ผลงานจ่าสมศักดิ์ไม่อยากรอช้าเขามั่นใจว่ารถแวนคันนั้นต้องเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของสายข่าวเขาแน่ๆและทุกเคสของคดีคนหายจะต้องวนเวียนอยู่แถวๆตลาดที่ร้านเจ๊บัวตั้งอยู่ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้นหล่ะ...จ่าหนุ่มตัดสินใจคว้าเสื้อแจ็กเก็ต คาบปืนสั้นไว้ที่เอวแล้วบึ่งรถตรงไปยังร้านชำแหละหมูของบัวด้วยตัวคนเดียวทันที!
ยามพลบค่ำตลาดสดเลิกราจนไร้ผู้คน แสงไฟหน้าโกดังหลังร้านชำแหละของบัวส่องสว่างสลัวๆ บัว และเพลง กำลังช่วยกันยกกล่องโฟมบรรจุ ‘เนื้อพิเศษ’ของไอ้วุฒิที่ผ่านการบ่มจนได้ที่ เตรียมนำขึ้นรถเพื่อส่งไปที่ร้าน Melody’sTable
เอี๊ยดดดดด...
เสียงเบรกรถยนต์ดังขึ้นที่หน้าร้านพร้อมกับร่างของจ่าสมศักดิ์ที่ก้าวลงมาจากรถเขาเดินตรงเข้ามาในโซนห้องแช่แข็งหลังร้านโดยไม่รอสัญญาณเชิญ ั์ตาสอดส่องไปทั่วบริเวณด้วยท่าทางคุกคาม
“สวัสดีครับเจ๊บัว... เชฟเพลงก็อยู่ด้วยเหรอครับ?”จ่าสมศักดิ์ทักทายเสียงแข็ง ยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า
บัววางกล่องโฟมลงั์ตาเรียบนิ่งไร้ความตื่นตระหนก ขณะที่เพลงขยับตัวเข้ามายืนข้างๆ บัวสภาพร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักของทั้งสองสาวอยู่ในท่าพร้อมปะทะทุกวินาที
“มีธุระอะไรหรือเปล่าคะจ่า? ตอนนี้ร้านปิดแล้ว”บัวเอ่ยถามเสียงเรียบ
“พอดีผมมาตามหาคนน่ะครับ... ‘นายวุฒิ’สายข่าวของผม หายตัวไปคืนเดียวกับที่มีคนเห็นรถแวนส่งเนื้อของร้านคุณ ขับออกจากซอยบาร์เหล้าแถวๆนั้น” จ่าสมศักดิ์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เมตร “รถแวนคันนั้นไม่ติดป้ายทะเบียนซะด้วย...มีอะไรซ่อนอยู่หลังรถเหรอครับเจ๊?”
บัวยิ้มบางๆสายตาเย็นเยียบประสานเข้ากับเพลงโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใดทั้งคู่รู้ดีว่าเบาะแสนี้รุดหน้ามาไกลเกินกว่าจะแก้ตัว...และตำรวจนายนี้เดินทางมาหาพวกเธอ ‘เพียงลำพัง’
“จ่าอยากรู้จริงๆ เหรอคะว่าหลังรถมีอะไร?” เพลงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มร่างบางขยับก้าวฉากไปด้านข้างอย่างแ่เบาเพื่อปิดทางออก
“อยากรู้สิครับ... ถ้ายอมรับมาดีๆ ก็...”
.
พรึ่บ! ยังไม่ทันที่จ่าสมศักดิ์จะพูดจบประโยคหรือทันได้เอื้อมมือไปแตะซองปืนที่เอวบัวก็พุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วและพลังของคนที่ฝึก MMA มาอย่างหนัก!บัวใช้ฝ่ามือกระทุ้งเข้าที่คางของจ่าสมศักดิ์จนศีรษะสะบัดถอยหลัง! จ่าสมศักดิ์เซถลาเซาะร้องด้วยความใ พยายามจะชักปืนแต่มือเรียวและแข็งแกร่งของเพลงก็พุ่งเข้ามาตะปบข้อมือของเขาไว้รวบหักบิดไปด้านหลังอย่างเด็ดขาด! กร๊อบ!
“อ๊ากกกก!” เสียงร้องของจ่าถูกกักไว้ในลำคอเมื่อบัวตวัดแขนเข้าล็อกคอหนาจากด้านหลัง (Rear-Naked Choke) ออกแรงกดทับเส้นเืใหญ่สุดกำลัง! จ่าสมศักดิ์ดิ้นรนสุดชีวิตทว่าแรงและทักษะการต่อสู้ของสองสาวฆาตกรที่ผ่านการเคี่ยวกรำมาอย่างดีนั้นเหนือกว่ามากร่างของตำรวจหนุ่มค่อยๆ ทรุดลง ขาพับ ตาเหลือกค้างก่อนจะหมดสติแน่นิ่งไปในอ้อมแขนของบัวภายในเวลาไม่ถึงสิบห้าวินาที
เพลงก้มลงเก็บปืนของจ่าสมศักดิ์ขึ้นมาใส่ปลอกอย่างเงียบเชียบก่อนจะหันไปมองหน้าบัวที่กำลังหอบหายใจเบาๆ
“ผู้กองเมธัสต้องตามมาที่นี่แน่ๆถ้ารู้ว่าลูกน้องหายไป...” เพลงกระซิบั์ตาฉายแววความมืดดำ
บัวมองร่างไร้สติของจ่าสมศักดิ์บนพื้นแล้วยิ้มออกมาอย่างเ็า “งั้นเราก็ต้องรีบ ‘จัดการ’ จ่าให้เรียบร้อย... ก่อนที่ผู้กองจะมาถึงค่ะ”
260
