บรรยากาศเหนือลานกระดูกัในสุสานเทพาตึงเครียดจนอากาศแทบจะจับตัวเป็น้ำแข็ง
"เทพพิทักษ์ทิศอุดร : วายุเทพ" ยืนลอยตัวอยู่กลางอากาศด้วยท่าทีสูงส่ง รัศมีเทพสามวงหลังศีรษะหมุนวนปล่อยแรงกดดันระดับ "เทพ์ ขั้นต้น" (ห้าสิบมหายุค) ออกมาข่มขวัญศัตรู เขาไม่เชื่อว่ามนุษย์ที่มีตบะเพียงแปดมหายุค จะสามารถต่อกรกับเทพเ้าที่แท้จริงได้ แม้ในมือจะถืออาวุธระดับาอยู่ก็ตาม
"โอหัง!" วายุเทพคำราม ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มเมตตาบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยโทสะ "มนุษย์ชั้นต่ำบังอาจเทียบชั้นเทพเ้า? เ้าไม่รู้จักคำว่า 'ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ'! วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เ้ารู้ว่า พลังของเทพ์นั้นยิ่งใหญ่เพียงใด!"
วายุเทพชูมือขวาขึ้นฟ้า รวบรวมพลังปราณธาตุลมมหาศาลจากทั่วสุสาน
"มหาเวทวายุเทพ : พายุจักรวาลกลืนกิน!"
วูบ! วูบ! วูบ!
พายุหมุนสีทองขนาดมหึมาก่อตัวขึ้นนับสิบลูก มันไม่ใช่ลมพายุธรรมดา แต่เป็ "ลมสุริยะ" ที่มีความร้อนระดับล้านองศา ผสมผสานกับ "ใบมีดมิติ" ที่คมกริบจนสามารถฉีกกระชากดาวเคราะห์น้อยให้เป็ผุยผงได้ พายุเ่าั้ส่งเสียงหวีดหวิวโหยหวน พุ่งเข้าถล่มสุริยันจากทุกทิศทาง ปิดตายทุกทางหนี!
"นายท่านระวัง!" หลง ชิงเทียนะโลั่น พยายามจะกางม่านพลังป้องกัน แต่แรงกดดันทำให้เขาขยับตัวแทบไม่ได้
สุริยันยืนนิ่งอยู่บนแท่นบูชา มือขวากำด้าม "ง้าวมารอสูรกลืนนภา" แน่น ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองพายุสีทองที่กำลังถาโถมเข้ามาด้วยความเยือกเย็น
"ทมิฬ... ตื่นได้แล้ว!"
สุริยันส่งถ่ายพลังปราณและเจตจำนงแห่งจักรพรรดิลงไปในตัวง้าว
วิ้ง!
ดวงตาัสีแดงฉานที่สลักบนด้ามง้าวส่องแสงวาบ! เสียงคำรามของัทมิฬดังก้องออกมาจากตัวอาวุธ
"เคล็ดวิชาง้าวมารอสูร กระบวนท่าที่หนึ่ง : ทลายดารา!"
สุริยันตวัดง้าวฟันออกไปในแนวนอน เป็วงกลมสามร้อยหกสิบองศา!
ตูมมมมมม!
คลื่นพลังสีม่วงดำรูปร่างเหมือนัั์เก้าเศียร พุ่งขยายวงกว้างออกจากตัวสุริยัน ปะทะกับพายุจักรวาลของวายุเทพอย่างจัง!
เปรี้ยง!
เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูของหลง ชิงเทียนแทบแตก มิติรอบข้างเกิดรอยร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบ สิ่งที่น่าเหลือเชื่อปรากฏขึ้น... พายุสีทองที่รุนแรงระดับเทพ์ ถูกคลื่นง้าวสีม่วง "กลืนกิน" เข้าไปจนหมดสิ้น! ไม่มีการะเิ มีเพียงการถูกลบหายไป ราวกับพายุเ่าั้เป็เพียงอาหารว่างของง้าวมาร
แรงกระแทกส่วนเกินพุ่งทะลุไปกระแทกโลงศพหินรอบๆ จนแตกกระจายเป็จุล!
"อะ... อะไรกัน!?" วายุเทพเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายชะงักกลางอากาศ "ตบะแค่แปดมหายุค ต้านการโจมตีระดับห้าสิบมหายุคได้? เป็ไปไม่ได้! อาวุธนั่น... อาวุธนั่นมันระดับไหนกันแน่!?"
"ระดับที่เ้าไม่มีวาสนาได้แตะต้องไงล่ะ"
สุริยันไม่รอช้า เขาถีบตัวพุ่งขึ้นไปบนฟ้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าแสง ทิ้งภาพติดตาไว้เบื้องล่าง ร่างจริงของเขาปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของวายุเทพในชั่วพริบตา!
"ลงนรกไปซะ!"
สุริยันง้างง้าวขึ้นเหนือหัว กล้ามเนื้อแขนปูดโปนด้วยพลังมหาศาล
"เคล็ดวิชาง้าวมารอสูร กระบวนท่าที่สอง : ัทมิฬดิ่งพสุธา!"
เขาฟันง้าวลงมาจาก้า ร่างเงาของัทมิฬขนาดพันเมตรปรากฏขึ้นซ้อนทับร่างง้าว อ้าปากกว้างหมายจะขย้ำวายุเทพให้จมดิน!
"อย่าดูถูกข้า!!" วายุเทพเรียกสติกลับมา เขาคำรามลั่น เรียกอาวุธคู่กายออกมา
"หอกสายฟ้า์"
หอกสีเงินยาวที่มีสายฟ้าวิ่งพล่านปรากฏขึ้นในมือ เขาแทงสวนขึ้นไปต้านรับง้าวของสุริยัน
เคร้งงงงง!
อาวุธระดับเทพทั้งสองปะทะกัน ประกายไฟที่เกิดขึ้นสว่างวาบจนตาพร่ามัว คลื่นกระแทกจากการปะทะกระจายออกไปเป็วงกว้าง ตัดยอดูเาโลงศพรอบๆ จนขาดสะบั้น
แต่ทว่า...
แรงกดดันจากการปะทะทำให้วายุเทพ "เข่าทรุด" กลางอากาศ!
"อึก!... แรงบ้าอะไรกันเนี่ย!" วายุเทพกัดฟันกรอด แขนทั้งสองข้างสั่นระริก เขารู้สึกเหมือนกำลังรับน้ำหนักของจักรวาลทั้งใบที่กดทับลงมาผ่านตัวง้าว "ข้าเป็ถึงเทพ์... จะมาแพ้แรงกายของมนุษย์ได้ยังไง!"
"เพราะเ้ามันอ่อนหัด!" สุริยันกดง้าวลงไปอีก รัศมีสีม่วงของง้าวมารเริ่มกัดกร่อนสายฟ้าของหอก์ "และอาวุธของข้า... หนักกว่าความหยิ่งยโสของเ้าเยอะ!"
กร๊อบ!
เสียงร้าวฉานดังขึ้นที่ตัวหอกของวายุเทพ!
"ไม่! หอกเทพเ้าของข้า! เป็ไปไม่ได้!" วายุเทพหน้าซีดเผือด
"แตกไปซะ!" สุริยันะเิพลังเฮือกสุดท้าย
เพล้ง!
หอกสายฟ้า์ อาวุธระดับเทพศาสตราที่สร้างจากแร่์ชั้นดี แตกกระจายกลายเป็เศษเหล็ก!
คมง้าวของสุริยันฟันผ่าลงมาอย่างไม่ปรานี!
ฉัวะ!
"อ๊ากกกกกก!!"
วายุเทพเบี่ยงตัวหลบได้ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย แต่ก็ไม่พ้นทั้งหมด แขนซ้ายของเขาถูกคมง้าวตัดขาดสะบั้น! เืสีทองของเทพเ้าสาดกระจายเต็มท้องฟ้า!
ร่างของวายุเทพถูกแรงกระแทกร่วงตกลงไปกระแทกพื้นลานกระดูกัจนเกิดหลุมลึก เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้น กุมไหล่ซ้ายที่เืพุ่งกระฉูด มองสุริยันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
"ปีศาจ! เ้ามันปีศาจ!"
วายุเทพไม่คิดสู้ต่อแล้ว เขาเสียแขน เสียอาวุธ และเสียขวัญจนหมดสิ้น เขาหันหลังเตรียมจะฉีกมิติหนี
"คิดจะหนี?" สุริยันลอยตัวลงมา แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ยกมือซ้ายขึ้น
"กรงขังมิติ : ผนึกตาย"
"เปิดไม่ออก! ทำไมมิติถึงแข็งแกร่งขนาดนี้!" วายุเทพพยายามฉีกมิติแต่ไม่สำเร็จ เขาติดอยู่ในกรงขังที่มองไม่เห็น
สุริยันเดินย่างสามขุมเข้ามา ง้าวมารในมือลากพื้นจนเกิดประกายไฟ
"เ้าบอกว่าจะมอบความตายที่ไร้ความเ็ปให้ข้าไม่ใช่รึ?" สุริยันถามเสียงเย็น "งั้นข้าจะคืนสนองให้... แต่รับรองว่าเ็ปแน่นอน"
สุริยันง้างง้าวขึ้นอีกครั้ง เตรียมจะปิดบัญชี ตัดหัวเทพเ้า
แต่ทว่า...
ครืนนนนนนน!
ท้องฟ้าเหนือสุสานเทพาแตกออกเป็รอยแยกขนาดมหึมา! แสงสีทองเจิดจ้าสาดส่องลงมาจนความมืดมิดของสุสานมลายหายไป
มือั์สีทองขนาดเท่าดาวเคราะห์ พุ่งลงมาจากรอยแยกนั้น! นิ้วมือแต่ละนิ้วยาวกว่าเทือกเขา ลายนิ้วมือหมุนวนดุจกงล้อแห่งวัฏสงสาร กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากมือั์นั้น... เหนือกว่าวายุเทพนับร้อยเท่า พันเท่า!
"ระดับมหาราชันย์เทพ" (หนึ่งพันมหายุค / หนึ่งแสนล้านปี)!
เสียงอันทรงอำนาจและเก่าแก่ดังก้องกังวานมาจากฟากฟ้า ราวกับเสียงของ์ที่พิพากษาคนบาป
"พอได้แล้ว... เ้ามารน้อย ปล่อยคนของข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตเ้า"
แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาที่ร่างของสุริยันทันที!
"อึก!"
สุริยันกระอักเืออกมาคำโต เข่าทั้งสองข้างสั่นเทา พยายามจะทรุดลง แต่เขาใช้ด้ามง้าวยันพื้นไว้ กัดฟันฝืนยืนหยัดต้านทานแรงกดดันระดับแสนล้านปี
วายุเทพเห็นโอกาสจึงรีบคลานหนีไปหลบหลังเงาของมือั์นั้น
"ท่านบรรพชน! ช่วยข้าด้วย! มันเป็ปีศาจ! มันทำลายกายหยาบของข้า!" วายุเทพร้องไห้ฟูมฟายเหมือนสุนัขจนตรอก
สุริยันเงยหน้ามองมือั์และรอยแยกมิตินั้นด้วยสายตาแข็งกร้าว เืไหลซึมออกจากดวงตา จมูก และหู แต่แววตาของเขากลับไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย มีแต่ความโกรธแค้นที่ลุกโชนดุจไฟนรก
"มหาราชันย์เทพ? ตระกูลเทพ์สินะ..." สุริยันหัวเราะในลำคอ ทั้งที่เืท่วมปาก
"ไว้ชีวิตข้า? หึ... คิดว่าข้าจะเชื่อคำพูดของพวกหน้าไหว้หลังหลอกอย่างพวกแกงั้นรึ!"
สุริยันชูนิ้วกลางมือซ้ายขึ้นฟ้า! ชี้ใส่เ้าของมือั์นั้นอย่างท้าทาย!
"ฟังข้าให้ดี ไอ้พวกเทพ์จอมปลอม! วันนี้ข้าอาจจะยังฆ่าพวกแกไม่ได้... แต่จงจำชื่อข้าไว้!"
"ข้า... อัศวเทพ สุริยัน! จักรพรรดิเอกภพผู้จะกลับมาทวงคืนทุกสิ่ง!"
"ล้างคอรอไว้เลย... วันที่ข้าก้าวออกจากเขตแดนา จะเป็วันล่มสลายของตระกูลพวกแก! ข้าจะเผา์ให้วอดวาย!"
"บังอาจ!!" เสียงจากฟากฟ้าคำรามลั่นด้วยโทสะ "ตายซะ!!"
มือั์ตบลงมาด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น หมายจะบดขยี้มดปลวกจองหองตัวนี้ให้แหลกคาฝ่ามือ!
สุริยันหันไปคว้าคอเสื้อหลง ชิงเทียน ที่นอนสลบเหมือดอยู่ แล้วใช้าง้าวมารฟันฉีกมิติเบื้องหน้า
"ง้าวมารเบิกทาง : ประตูสู่นรก!"
แควก!
รอยแยกมิติสีแดงฉานเปิดออก มันไม่ใช่ทางออกสู่โลกปกติ แต่เป็ทางลัดสู่ดินแดนที่อันตรายที่สุดในจักรวาล
สุริยันะโเข้าไปในรอยแยกนั้นในเสี้ยววินาทีสุดท้าย!
ตูมมมมมม!
มือั์ตบลงมาที่จุดที่สุริยันเคยยืนอยู่ พื้นลานกระดูกัและแท่นบูชาแตกละเอียดเป็ผุยผง แรงะเิทำลายล้างกินวงกว้างไปทั่วสุสาน แต่... พลาดเป้า!
เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นและเจ็บใจดังก้องมาจากฟากฟ้า สั่นะเืไปทั่วจักรวาล
"อัศวเทพ สุริยัน!! หนีไปไหนไม่พ้นหรอก! ข้าจะไล่ล่าเ้าไปจนสุดขอบจักรวาล!!"
...
ณ อีกฟากหนึ่งของมิติ ในดินแดนที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเืและความบ้าคลั่ง ตำนานบทใหม่ของทรราชย์ผู้ท้าทาย์ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็ทางการ!
(จบตอนที่ 10)
982
![ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719133279_94507033.webp)
