ศินีพยายามรวบรวมความกล้าถามเื่ที่ทุกคนค้างคาใจกับเพื่อนสาวคนสนิทแม้จะรู้ว่าคำตอบจะเป็อย่างไรก็ตาม
“เล่ามาคืนนั้น”
“ไม่มีอะไร นี่ทำหน้าเครียดคืออยากรู้มากเหรอ”
“ใช่” ศินีตอบโดยไม่ต้องคิดอะไร
“ไปกินข้าวเถอะเที่ยงล่ะ”ไพลินลุกยืนแล้วเดินตรงไปร้านขายอาหารริมถนนที่ตั้งติดกับรั้วมหาวิทยาลัยซึ่งเป็ร้านประจำที่ขายอาหารราคาถูกและเพื่อนๆก็ชอบมาที่นี่ทุกคนสั่งอาหารราคาเท่าๆกันแม้ว่าไพลินจะมีฐานะกว่าเพื่อนคนอื่นๆแต่หญิงสาวกลับรู้สึกดีที่สามารถใช้ชีวิตแบบเพื่อนๆได้โดยไม่ได้รู้สึกลำบากใจอะไรเลย
“รอด้วย” ศินีวิ่งตามติดๆ
“เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวสิบวันแล้วเลิกเซ้าซี้ถามเื่คืนนั้น”
“ก็ได้ไม่ใช่เห็นแก่ข้าวฟรีนะแต่รู้ว่าเธอไม่บอกอยู่แล้ว”
“ดีที่รู้ จบนะ”
“จ้ะคุณหนูลิน”ศินียิ้มเล็กน้อยแล้วรีบเดินไปสั่งอาหารจานโปรดของตัวเอง
นางแสงระวีและนายอุทิศกำลังเครียดกับเื่ที่ได้ยินจากปากของลูซี่เพราะจู่ๆหญิงสาวก็บอกว่าตนกำลังตั้งท้องได้สองเดือน
“คุณพ่อคุณแม่คะลูซี่อยากแต่งงานค่ะไม่อยากนั้นชื่อเสียงลูซี่ป่นปี้หมดอีกอย่างถ้าลูซี่บอกนักข่าวว่าท้องแล้วพ่อของเด็กไม่รับผิดชอบลองคิดดูนะคะชื่อเสียงของบริษัทจะเสื่อมเสียแค่ไหนลูซี่ไม่ได้ขู่แต่ถ้าไม่จัดงานแต่งให้ลูซี่เื่นี้ข่าวใหญ่แน่คะ”
“เอาไว้ฉันตัดสินใจก่อนนะอีกอย่างเธอกับลูกชายฉันคบกันแบบไหนฉันก็ไม่รู้เพราะลูกชายฉันก็ไม่เคยบอกว่าเป็แฟนกับเธอ”นางแสงระวียังคงไม่ชอบขี้หน้าลูซี่เหมือนตอนเห็นครั้งแรก
“นอนกอดกันกกกันไม่รู้กี่ครั้งแถวบ้านเรียกเมียค่ะ”
“พอๆหนูกลับไปก่อนเดี๋ยวจะโทรบอกอีกครั้งว่าจะเอายังไง”นายอุทิศเห็นสีหน้าลูซี่ก็เกรงว่าจะเกิดปากเสียงกับภรรยาเลยรีบพูดตัดบท
“บอกเื่วันแต่งงานนะคะเป็เื่เดียวที่ลูซี่้ารู้”
“กลับไปก่อนนะ”นายอุทิศพูดแล้วก็ลุกยืน
“แล้วนี้คุณอัครไปเชียงใหม่กี่วันคะโทรไปก็ไม่รับ”
“ไปงานแต่งเพื่อนก็ไปกับเพื่อนๆเขานั่นล่ะ”นายอุทิศตอบพร้อมกับเดินออกไป
“ไปกับเพื่อนสนิททั้งทีไม่ยอมชวนเมียไปด้วยคุณอัครนะคุณอัคร”
“ฉันขอตัวนะ”นางแสงระวีรำคาญลูซี่รีบเดินตามสามีไปอย่างรวดเร็ว
“เชอะคิดว่าจะกีดกันได้เหรอไม่มีทางหรอก” ลูซี่ยิ้มมุมปากแล้วหันไปทางประตูที่มีดวงใจยืนหน้าบึ้งเพราะได้ยินทุกอย่างที่ลูซี่พูดมา
“กลับสิ”ดวงใจพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“คนใช้ไม่ต้องยุ่งฉันจะนอนที่นี่ก็ได้อย่าสะเออะ”น้ำเสียงและสีหน้าที่บ่งบอกว่าดูถูกเหยียดหยามดวงใจอย่างตั้งใจทำให้คนฟังได้แต่กำมือแน่นด้วยความโกรธ
“ตราบใดที่คุณยังไม่ได้มาอยู่ที่นี่ในฐานะเมียคุณอัครคุณก็เป็แค่แขกไม่ใช่เ้านายฉัน” ดวงใจพูดด้วยความสะใจทั้งที่ก็รู้สึกกลัวหากลูซี่ต้องมาอยู่ที่นี่ในสักวัน
“อีคนใช้!” ลูซี่กำมือแน่นด้วยความโกรธ
“คนใช้แล้วไง รู้ไหมคนใช้แบบฉันทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิดอีกนะ”ดวงใจยิ้มเยาะแล้วก็เดินไปที่ครัวปล่อยให้ลูซี่โมโหและกรีดร้องเบาๆเพียงลำพังก่อนจะรีบขับรถกลับออกไป
‘เจอดีแน่นังคนใช้ ฉันมาอยู่ที่นี่เมื่อไรแกเจอหนักเลยล่ะ’
เชียงใหม่
อลันคว้าข้อมือของไพลินเอาไว้เมื่อน้องสาวกำลังจะเดินหนีเพื่อนชายคนสนิทงานแต่งที่มีแต่เพื่อนของพี่ชายทำให้ไพลินรู้สึกอึดอัดแต่ที่ต้องติดสอยห้อยตามอลันมาด้วยเพราะเป็คำสั่งของนางพจมานเนื่องจากเพื่อนคนนี้ของอลันมีฐานะพอๆกับทางครอบครัวของไพลินและนางพจมานเพิ่งจะรู้ว่าเป็ลูกชายของเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
“ลินบอกไม่อยากมาคุณแม่บังคับลินมา”
“เอาน่าคุณแม่แค่อยากให้ลินมารู้จักกับน้องของไอ้ติณมัน”
“ไม่เอาค่ะไม่อยากรู้จัก ลินมานั่งเป็เพื่อนพี่อลันก็พอแล้วน่าเบื่อจริงๆ”ไพลินบ่นอุบอิบแต่ก็ต้องรีบเงียบเมื่ออัครวิชช์เดินมาและนั่งข้างๆตน
“หน้าหงิกแบบนี้ไม่สวยเลยครับ”
“ยุ่ง” คิ้วย่นคู่งามนั้นทำให้อัครวิชช์รู้สึกกระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูกั้แ่เขาไม่ต้องนอนนิ่งๆบนเตียงและได้ออกมาใช้ชีวิตตามปกติก็มีแค่ไพลินนี่ล่ะที่ทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตเริ่มน่าสนุกมากขึ้น
“พี่แค่อยากบอกว่าแค่ทำหน้าปกติน้องลินก็สวยและสวยมาก”อัครวิชช์ยิ้มมุมปากทำให้ไพลินยิ่งโมโหเหมือนยิ่งหนียิ่งเจอ
“เนติล่ะ”
“ไม่รู้สิ” อัครวิชช์ตอบแต่สายตายังคงมองไพลิน
“แกไม่ชวนคุณลูซี่มาด้วย”
“ฉันี้เีชวนมา”
“แฟนแกนะอัคร”
“ตอนแรกก็คิดว่าแฟนหลังๆชักไม่แน่ใจ”
“เบื่อแล้วก็เขี่ยชั่วจริงๆ”ไพลินหันมาพูดกับเขาเบาๆ
“บางคนยังไม่เบื่อเลยนะ”อัครวิชช์ยิ้มอีกครั้ง
“ลินขอตัวค่ะ”ไพลินลุกเดินหนีไปด้านนอกเพื่อสูดอากาศ สถานที่จัดงานเป็บ้านไม้ยกใต้ถุนที่มีการจัดแต่งด้วยดอกไม้ที่ชวนให้สดชื่นแต่ไพลินกลับรู้สึกอึดอัดเหมือนจะหายใจไม่ออกก่อนจะหันไปเจอใครบางคนที่กำลังจ้องมาที่ตนและไม่กี่วินาทีเขาก็ตรงมาหา
“สวัสดีครับ สวยจังชื่ออะไรครับ”
“ขอบคุณค่ะ ชื่อลิน”
“ผมตุณน้องชายเ้าบ่าวครับ”
“ค่ะ”
“เราน่าจะอายุเท่าๆกัน”ตุณเทพยิ้มเขาเองก็เรียนอยู่ปีสุดท้ายในมหาวิทยาลัยชื่อดังในเมืองเชียงใหม่
“ลินอยู่ปีสี่”
“เท่ากันผมว่าแล้วหน้าคุณดูเด็กมากๆ”
“ขอบคุณค่ะ เอ่อขอตัวนะคะ”ไพลินเดินเลี่ยงผู้คนไปด้านข้างบ้านที่พอมีที่ว่างให้นั่งพักผ่อนเพราะส่วนมากแขกกำลังถ่ายรูปกับซุ้มดอกไม้กันอยู่
“นั่งด้วยคนสิ”ตุณเทพรู้สึกชอบไพลินและตั้งใจจะขอเบอร์ติดต่อให้ได้
“ค่ะ ฉันมากับพี่ชาย”
“พี่อลันแน่เลยเพราะพี่ติณบอกว่าพี่อลันมากับน้องสาวผมเคยเจอพี่อลันอยู่ไม่กี่ครั้งเอง”
“แต่ฉันไม่เคยเจอพี่ชายคุณเลยค่ะ”
“เสียดายน่าจะได้เจอกันก่อนหน้านี้คุณไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนมา” ตุณเทพแอบเสียดายที่ไม่ได้รู้จักไพลินมาก่อนหน้า
“ทำไมคะ” ไพลินถามโดยไมทันฉุกคิดว่าเขาจะตอบกลับมาแบบไหน
“ผมจีบคุณได้ไหม”คำตอบที่ทำให้ไพลินหน้าแดงทันที
“แบบนี้ก็ได้เหรอฉันไปหาพี่ชายดีกว่า”
“ขอไลน์ได้ไหม”เขาพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอน
“ชั้นควรให้เหรอคะ” ไพลินยิ้มเล็กน้อย
“ควรให้เพราะเราควรรู้จักกันให้มากกว่านี้ครับอีกอย่างเผื่อมีธุระอะไรผมก็ติดต่อคุณได้”
“ฉันว่าไม่น่ามีธุระอะไรนะคะ”
“มันไม่มีอะไรเสียหายนี่ครับคุณกลัวผมมากหรือไง”
“เปล่า”ไพลินยื่นมือไปรับโทรศัพท์มือถือจากเขาเพื่อกดรับเพื่อน
“น่ารักจัง” เขายิ้มหน้าบาน
“ฉันไม่ค่อยว่างดูข้อความหรอกนะ”
“ไม่เป็ไรครับผมไม่แคร์แค่คุณรู้ว่าผมส่งอะไรไปก็พอ”
“ตามใจ” ไพลินยิ้มเล็กน้อย
“ขอบคุณมากเดี๋ยวผมต้องไปช่วยคุณแม่ดูแลแขกแล้วค่อยคุยกันนะครับ”
“ตามสบายค่ะ”ไพลินตอบสั้นๆแล้วก็เดินกลับไปหาพี่ชาย
สิบวันผ่านไป
ข่าวซุบซิบนางแบบชื่อดังตั้งท้องกับนักธุรกิจหนุ่มทั้งที่ยังไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็ทางการและในรายละเอียดข่าวมีเนื้อหาทำนองว่านางแบบสาวจ้องจับคนรวยเพราะอาชีพเดินแบบกำลังอยู่ในขาลงนั่นเอง
“ใครกล้าเขียนแบบนี้”ลูซี่กำมือแน่นเมื่ออ่านข่าวในหน้าจอสมาร์ทโพนไม่กี่นาทีหญิงสาวก็รีบโทรหาผู้จัดการส่วนตัวเพื่อถามเื่ราวในข่าว
“พี่ส้มจี๊ดไม่รู้จ้า”
“ใครรู้ว่าลูซี่ท้องบ้างนอกจากพี่ส้มจี๊ด”
“คุณน้องขาท้องออกขนาดนั้นปกติท้องคุณน้องแบบราบนะคะใครก็ดูออก”
“แต่ไม่มีใครรู้ว่าลูซี่คบกับคุณอัคร”
“ไปงานก็ไปด้วยกันหลายครั้งคนเขาก็จ้องจับผิดอยู่แล้วค่ะ”
“อย่าให้ลูซี่รู้ว่าพี่เป็คนให้ข่าวไม่งั้นส่วนแบ่งค่าตัวรอบหน้าลูซี่จะตัดออกบางส่วน”ลูซี่พูดจบก็กดวางสายแล้วทิ้งโทรศัพท์ลงบนที่นอนด้วยความโมโห
“เชอะ แกจะตัดเงินฉันอย่างนั้นเหรอกี่เดือนแล้วที่ติดผู้ชายแล้วไม่ค่อยมีงานและต่อให้มีก็ไม่รับกูนี่จะแดกเกลืออยู่แล้วแค่ขายข่าวแกก็ได้มาเป็แสน เชอะอีโง่” ส้มจี๊ดในวัย35ปีพูดด้วยความสะใจเพราะตนได้รับผลกระทบจากการที่ลูซี่ไม่ค่อยรับงานั้แ่เริ่มคบหากับอัครวิชช์
ในขณะที่อัครวิชช์นั่งอ่านข้อความจากลูซี่จนเขาปวดศีรษะต้องขอให้เลขาชงกาแฟดำมาให้ส่วนลูซี่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบอะไรกลับมาบ้างก็รีบขับรถมาหาเขาถึงที่ทำงาน
“ลูซี่ผมบอกว่าไงอย่ามาที่นี่ผมไม่ชอบ”
“ก็คุณเงียบ”
“วันนี้ทำงานและงานก็ยุ่งต้องมาปวดหัวกับเื่บ้าบออีก”
“บ้าบอเหรอคะ ท้องนี่คือบ้าบอ ลูกเราสองคนนะคะ”
7K
![ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698468008_90871447.webp)
