บทที่ 27 จุดเริ่มต้นของรักแรก
เธอมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากได้ยินเสียงเืที่หยดจากข้อมือของตัวเอง ไหลลงภาชนะอะไรสักอย่าง
“ลู่จิ่นเนี่ยน ฉันจะทำให้เธอได้ลิ้มรสชาติของการเสียเืจนหมดตัว ให้รู้ว่ามันจะรู้สึกดีมากแค่ไหน” ลู่อวี่ชิวหัวเราะเ็าข้างหู
าแที่ข้อมือเจ็บแปลบรุนแรง เธอถูกมัดจนขยับไม่ได้ ได้ยินเพียงเสียงเืไหลลงมาราวกับก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิท
หากปล่อยให้เืไหลแบบนี้ต่อไป ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เธอก็จะเสียเืจนตาย
ลู่อวี่ชิวแสยะยิ้มชั่วร้าย เห็นได้ชัดว่า้าให้เธอตายต่อหน้า
“พี่สาว เคยได้ยินการทดลองนี้ไหม ถ้าเอาผ้าปิดตาคน ๆ หนึ่งไว้ แล้วใช้มีดกรีดข้อมือแค่นิดเดียว จริง ๆ าแไม่ได้มีเืออกมากมายขนาดนั้น แต่ให้เขาได้ยินเสียงเืไหลตลอดเวลา ติ๋ง ๆ จากนั้นคนคนนั้นก็จะถูกชักจูงทางจิตใจ จนทำให้ตัวเองใตาย”
ลู่อวี่ชิวกระซิบข้างหูเธอแ่เบา พร้อมน้ำเสียงเย้ยหยันและชวนสะพรึงกลัว ราวกับมีิญญาร้ายกระซิบอยู่ข้างหู
“ฮ่าฮ่าฮ่า… พี่สาวที่รัก ทายสิ ว่าตอนนี้เธอเืไหลอยู่จริง ๆ หรือฉันแค่ขู่ให้กลัว?”
ลู่จิ่นเนี่ยนกัดริมฝีปากแน่น ตอนนี้เธอรู้สึกเวียนศีรษะเพราะเสียเืมากเกินไป หญิงสาวไม่สามารถตัดสินได้ว่าลู่อวี่ชิวจงใจขู่หรือเสียเืมากไปแล้วจริง ๆ
“ลู่จิ่นเนี่ยน เธอควรตายไปนานแล้ว”
ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยประโยคนี้ขึ้นอย่างเ็า
ลู่จิ่นเนี่ยนได้ยินเสียงฝีเท้าเดินออกไป จากนั้นประตูก็ปิดลง
อากาศชื้นแฉะ และเสียงเืหยดเป็ระยะ ดังสะท้อนท่ามกลางพื้นที่เงียบสงัดแห่งนี้
ลู่อวี่ชิวคงไม่ได้แค่ขู่เธออย่างเดียวแน่?
สติของหญิงสาวค่อย ๆ เลือนรางไป
“รับลูกสิ!”
“ระวัง!”
เสียงะโดังขึ้นในสนามบาสเกตบอล ลูกบาสเกตบอลพุ่งไปยังอัฒจันทร์ที่เธอนั่งอยู่ ในตอนนั้นลู่อวี่ชิวก็ผลักเธออย่างแรง ทำให้หญิงสาวตกลงไปในสนาม
เมื่อเห็นว่าลู่จิ่นเนี่ยนกำลังจะถูกบาสเกตบอลกระแทกเข้าที่หน้า ทันใดนั้นมือขนาดใหญ่ยื่นมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และปัดลูกบาสออกไปอย่างง่ายดาย
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มสวมเสื้อยืดสีขาวคนหนึ่ง เขาเหมือนแค่เดินผ่านมาโดยบังเอิญและช่วยเธอไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ แม้แต่การก้มลงมองเธอสักครั้งเขาก็ไม่ทำ ก่อนจะเดินจากไปอย่างเฉยเมย
ลู่จิ่นเนี่ยนนึกขึ้นได้ว่า นั่นเป็เื่เมื่อนานมากแล้ว ่ที่เธออยู่ชั้นมัธยมปลาย
เธอไม่เคยเชื่อเื่รักแรกพบ แต่วินาทีที่ลูกบาสเกตบอลพุ่งมาหา เธอกลับหลบไม่พ้น มันเหมือนฉากเปิดเื่ในการ์ตูนสำหรับเด็กผู้หญิงสุดคลาสสิก หลายคนมักจะบอกว่านั่นคือรักแรกพบ เรียกได้ว่าถูกชะตาั้แ่แรกเห็น
รูปลักษณ์ของมู่จือเหยียน แน่นอนว่าไร้ที่ติจากบรรดาผู้ชายที่เธอเคยพบมา
ั้แ่นั้นเป็ต้นมา ลู่จิ่นเนี่ยนก็แอบหลงรักชายหนุ่มคนนั้นมาอย่างยาวนาน
น่าเสียดาย ที่เขาไม่เคยมองเธอเลยสักครั้ง
มันจบลงแล้วจริง ๆ...
“ลู่จิ่นเนี่ยน!”
หญิงสาวได้ยินใครบางคนเรียกชื่อตัวเอง และมีคนถีบประตูโกดังเข้ามา
ผ้าที่ปิดตาถูกกระชากออก หญิงสาวพยายามจะลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แต่กลับไร้เรี่ยวแรง
“จือเหยียน ฟังฉันอธิบายก่อน ฉัน…”
“ไปให้พ้น!”
ลู่จิ่นเนี่ยนรับรู้ได้อย่างมึนงง คล้ายกับมีใครบางคนอุ้มเธอขึ้น ภาพชายคนหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างเลือนราง เป็เขาใช่ไหม?
ไม่ จะเป็ไปได้ยังไง เขาจะมาช่วยเธอได้ยังไง?
ั้แ่มัธยมปลายจนถึงมหาวิทยาลัย ตลอดเจ็ดปี หญิงสาวใช้เวลา่วัยรุ่นเขียนเื่ราวความรักความลับที่น่าขันนี้ไว้
เพื่อจะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเขา เธอบังคับตัวเองจนทำคะแนนสอบได้เป็อันดับสองของชั้นปี
เพื่อที่จะได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างสง่าผ่าเผย หญิงสาวจึงทุ่มเทความพยายามทั้งหมดให้กับเื่นี้
แต่ท้ายที่สุดก็เป็เพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ เท่านั้น
…...
เมื่อตื่นขึ้นมากลางดึก เธอก็พบเงาสีขาวปรากฏอยู่ตรงหน้า และนอกหน้าต่างก็มืดสนิท
ความมืดและแสงสีขาวสร้างภาพอันแปลกประหลาด หากพยาบาลคนนั้นไม่เดินเข้ามา ลู่จิ่นเนี่ยนคงคิดว่าที่นี่คือจุดเชื่อมระหว่าง์และนรก
“คุณเสียเืมากเกินไป อย่าขยับนะคะ” พยาบาลพูดกับเธอ
หญิงสาวหันไปมองข้อมือตัวเอง แล้วก็พบว่ามีผ้าพันแผลพันเอาไว้
ใช่แล้ว ลู่อวี่ชิวจะปล่อยเธอไปได้อย่างไร ผู้หญิงคนนั้นนั้นโยนความผิดทุกอย่างที่เกิดจากเสิ่นเสวี่ยฉินและมู่จือเหยียนมาให้เธอ ทั้งยังคิดจะฆ่าพี่สาวตัวเองให้ตาย
“ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่คะ?” เธอถามพยาบาล
“คูณลู่ไม่ต้องกังวลนะคะ คุณเพิ่งได้รับการถ่ายเื ตอนนี้ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้ว นอกจากนี้ คุณกำลังตั้งครรภ์นะคะ”
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
เธอตื่นขึ้นมาเกือบครึ่งหนึ่งทันที พยายามลุกขึ้นนั่งบนเตียง
ตั้งครรภ์? เป็ไปได้อย่างไร?
พยาบาลรีบพูดปลอบ “คุณลู่คะ ตอนนี้ร่างกายของคุณอ่อนแอมาก ไม่ควรตื่นเต้นเกินไปค่ะ”
เธอเหม่อลอยอยู่นาน ไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่าตนเองตั้งครรภ์ได้
ท้อง...
หลังจากแต่งงานมาสองปี เธอพยายามอย่างหนักที่จะตั้งท้องลูกของมู่จือเหยียน แต่นี่ไม่ใช่เื่ที่เธอจะทำได้ด้วยตัวคนเดียว เพราะเื่นี้ เธอถึงถูกคนตระกูลมู่ดูถูกเหยียดหยามอย่างหนัก
ในที่สุด ตอนนี้ก็กำลังจะได้หลุดพ้นแล้ว แต่เธอกลับตั้งครรภ์…
ลู่จิ่นเนี่ยนััหน้าท้องแบนราบของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ในนี้มีเืเนื้อเชื้อไขของเธอกับมู่จือเหยียนจริง ๆ หรือ?
์ชอบเล่นตลกกับเธอเสียจริง
หญิงสาวหัวเราะเ็า
ทันใดนั้น มู่จือเหยียนก็เดินเข้ามาในห้อง
ลู่จิ่นเนี่ยนใเล็กน้อย “คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
ั์ตาสีเข้มของมู่จือเหยียนจังจ้องไปที่หน้าท้องของเธอ เห็นได้ชัดว่าเขารู้เื่ที่เธอท้องแล้ว
หัวใจของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ที่โกดัง เธอเหมือนเห็นเงาใครคนหนึ่งอย่างเลือนรางจริง ๆ
ก่อนหน้านี้ เธอยังคิดว่าตัวเองแค่ฝันไป
“คุณพาฉันมาโรงพยาบาลเหรอ?”
ลู่จิ่นเนี่ยนแทบจะไม่เชื่อเลยว่ามู่จือเหยียนจะมาช่วยเธอ แต่เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอถูกลู่อวี่ชิวลักพาตัว?
“ลู่อวี่ชิวอยู่ที่ไหน? คุณทำอะไรกับเธอ?” เธอรีบถาม
“เื่มาถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังมีเวลาไปสนใจเื่ของคนอื่นอีก” น้ำเสียงของมู่จือเหยียนยังคงเ็า
ั้แ่เดินเข้ามาในห้องพักจนถึงตอนนี้ สายตาของเขายังจับจ้องอยู่ที่ท้องของเธอเท่านั้น ทำให้หญิงสาวใช้ผ้าห่มปกป้องไว้โดยไม่รู้ตัว
“ทำไมคุณถึงมาช่วยฉัน?” เธอถาม
มู่จือเหยียนไม่ตอบเธอ แต่ถามอย่างเ็าว่า “ลู่จิ่นเนี่ยนเด็กในท้อง เป็ลูกของฉันใช่ไหม?”
“มู่จือเหยียนคุณหมายความว่ายังไง คุณคิดว่าฉันเป็ผู้หญิงแบบนั้นเหรอ?”
เมื่อเธอได้ยินคำพูดนี้ เธอก็โกรธขึ้นมาทันที ้าจะโต้เถียง แต่ด้วยท่าทางที่รุนแรงเกินไป แผลที่ข้อมือของเธอก็รู้สึกเจ็บแปลบ ในดวงตาของเขามีอารมณ์บางอย่างที่บอกไม่ถูกผ่านไปวูบหนึ่ง แล้วหันหน้าไปทางอื่น “ลืมมันไปซะ”
ลู่จิ่นเนี่ยนก้มหน้าลง จึงสังเกตเห็นว่าที่แขนมู่จือเหยียมีเทปแปะอยู่
เธอประหลาดใจ
เมื่อครู่พยาบาลบอกว่า เธอเสียเืมากจนต้องได้รับเื และเธอจำได้ว่ามู่จือเหยียนน่าจะมีกรุ๊ปเดียวกับเธอ
จะเป็ไปได้หรือไม่...
ไม่สิ เขาจะบริจาคเืให้เธอได้ยังไง คงทำเพื่อลูกอยู่แล้ว
ลู่จิ่นเนี่ยนส่ายหน้า
“คุณไม่ต้องห่วง ฉันจะเซ็นสัญญาหย่าให้เร็วที่สุด ส่วนเด็กคนนี้… ถ้าคุณไม่อยากมีลูกกับฉัน ฉันก็พร้อมทำแท้งให้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ
33K
![[มีอีบุ๊กในMEB] เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้ยากไร้ ในชนบทต้าซ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1715515048_49949621.webp)
