ตอนที่ 5 เมืองเริ่มต้น
วันนี้คือวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ.3108
ณ เวลา 05.00 น.
เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อน Empty Worldจะเปิดทำการ
เมื่อวาน เหินฟ้าใช้เวลาหลังจากการสร้างตัวละครไปกับการหาข้อมูลของผู้เล่นคนอื่น ว่าพวกเขานั้นลงคุณสมบัติติดตัวไปที่ค่าใดบ้าง ส่วนใหญ่จะลงไปที่โชค เหนือชั้นและภูมิปัญญา และทุกคนที่ลงส่วนเจาะจงไปที่ค่าใดค่าหนึ่งถึงสิบแต้ม ไม่ได้กระจายแต้มไป แต่การทำแบบนี้ถือว่าสร้างผลลัพธ์สูงสุดได้ ลองจินตนาการเทียบผู้เล่นที่อัพค่าเหนือชั้นถึงสิบแต้มประมือกับผู้เล่นธรรมดาแล้ว จะทราบเลยว่าความห่างชั้นแท้จริงเป็อย่างไร
ผู้เล่นที่อัพค่าเหนือชั้นสิบแต้ม… +10% พลังโจมตี พลังชีวิตและพลังป้องกัน
10%… นี่เป็ตัวเลขที่มอบพลังให้อย่างมหาศาล พวกเขาจะแข็งแกร่งกว่าผู้เล่นคนอื่นอย่างก้าวะโ อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะลงคุณสมบัติติดตัวแบบไหนล้วนมีความสำคัญทั้งสิ้น
บนใบหน้าของเหินฟ้าปรากฏรอยยิ้มมุมปาก “แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว” Empty Worldที่ใส่ค่าคุณสมบัติติดตัวแบบนี้คงเพื่อกระจายความหลากหลายในการเล่น และวิธีการเล่นที่หลายรูปแบบ ยากจะติดสินใจได้ว่าการอัพคุณสมบัติติดตัวแบบไหนจึงแข็งแกร่งที่สุด “เดาทางเกมไม่ออกเลยจริงๆ เกมบ้านี่มันอะไรกัน แค่คิดก็รู้สึกสนุกั้แ่ยังไม่เล่น...”
เหินฟ้านั่งหัวเราะเบาๆอยู่บนเตียงนอน หัวใจของเขาเต้นถี่ระรัวด้วยความตื่นเต้น “ปัญหาอย่างเดียวตอนนี้” เหินฟ้ากล่าวพลางหันมองไปทางคอมพิวเตอร์สำหรับทำงานของตนเอง ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นยืน สืบเท้าไปทางโต๊ะทำงาน “Empty Worldจะจัดการยังไงกับอัตราความเ็ปที่อ้างอิงความเป็จริง”
อัตราความเ็ปที่อ้างอิงความจริงในโลกสมมติ แค่จินตนาการดูก็ขนลุกแล้ว โลกแห่งความแฟนตาซีที่เต็มไปด้วยพลังหลากหลาย มอนเตอร์และเวทมนตร์ เพียงนึกภาพตนเองถูกไฟแผดเผาก็เสียวสันหลังวาบแล้ว
“ถ้าอัตราความเ็ปสมจริง คงมีคนทนเล่นได้ไม่กี่คน และจากกระแสต่อต้านตอนนี้” เหินฟ้าเหลือบมองไปทางหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตนเอง มีหัวข้อการสนทนามากมายที่กล่าวโจมตีถึงอัตราความเ็ปที่อ้างอิงความเป็จริง “หวังว่าทางEmpty Worldจะมีการรับมือเื่นี้”
หลังจากเหินฟ้าอาบน้ำแต่งตัว ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ซึ่งพบกับนิรินที่นั่งดูข่าวผ่านโทรทัศน์อยู่ เป็เื่ปกติที่นิรินจะตื่นมาตอนตีห้า ที่น่าแปลกใจคือหญิงสาวกำลังดูโทรทัศน์ต่างหาก โดยปกติแล้วนางจะอ่านหนังสือ จากเสียงพูดคุยของผู้ประกาศข่าว เหินฟ้าจึงทราบว่าข่าวที่กำลังประกาศอยู่นั้นเกี่ยวข้องกับ Empty World
“หลังจากEmpty World ให้สร้างตัวละครกันเมื่อวานนี้ มีกระแสเกิดขึ้นหลายรูปแบบเลยครับท่านผู้ชม อ้างอิงจากเว็บเพจชื่อดังของนักวิจารณ์เกมระดับประเทศที่สหรัฐอเมริกานะครับ ช่วยขึ้นรูปให้ผมหน่อยครับ” นักประกาศข่าวพูด ทันใดนั้น ภาพของชายหนุ่มที่อายุดูยี่สิบห้ายี่สิบหกปีพลันปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรทัศน์ เขาดูยังหนุ่มยังแน่น แต่บรรยากาศรอบกายช่างเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกของผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามาก
“ผมขอพูดในฐานะที่ถูกยกย่องเป็นักวิจารณ์เกมและนักแข่งE-sportระดับโลก Empty Worldได้สร้างความประทับใจให้แก่ผมที่มิอาจลืม ความสมจริงของตัวละครมันเกินขีดกำจัดของคำว่าเกมเสมือนจริงไปแล้วครับ มันเหมือนเราทะลุไปยังอีกโลกด้วยร่างกายของเราเอง มันเหมือนกับชีวิตของเราเองจริงๆ ทั้งความสุดยอดของตัวละครที่มาต้อนรับเราขณะสร้างตัวละคร ฉากนั้นยังประทับตราตรึงไปในใจของผมอยู่ ความวิเศษและเทคโนโลยีของEmpty Worldอยู่เหนือจินตนาการของมนุษย์ไปมาก จากผู้เชี่ยวชาญและทีมงานของผม ได้ทำการทดลองเทียบระยะเวลาที่อยู่ในEmpty Worldและระยะเวลาที่อยู่โลกจริง เป็สัดส่วนที่น่าใมากครับ ถ้าเทียบกันตรงๆแล้ว ในระยะเวลาสิบวันของโลกภายนอกจะเทียบเท่ากับหนึ่งปีในEmpty World”
คำพูดของชายหนุ่มจากอเมริกาล้วนเป็ภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกา แต่นิรินกับเหินฟ้าก็ฟังเข้าใจ คลิปการสัมภาษณ์ชายหนุ่มอเมริกานั้นเป็การถ่ายทอดสด แน่นอนว่าผู้ประกาศข่าวย่อมแปลสิ่งที่ชายหนุ่มอเมริกาพูดเป็ภาษาไทย
แววตาของนิรินเบิกโตกว้าง นางคล้ายััได้ถึงการมาของเหินฟ้า หญิงสาวหันมองไปทางพี่ชาย “พี่ชาย ข้อมูลนี้สำคัญมากเลยนะ จำไว้ด้วยละ หนึ่งวันในโลกจริงเท่ากับหนึ่งปีในEmpty World”
เหินฟ้าพยักหน้ารับเบาๆ “ข้อมูลนี้สำคัญมากจริงๆ” แท้จริงแล้ว ชายหนุ่มรู้เื่นี้ั้แ่สร้างตัวละครแล้ว เหินฟ้าจัดเวลาอยู่ตลอด และเมื่อลองคำนวณดูก็เป็สัดส่วนเวลาตามนั้นจริงๆ หนึ่งวันโลกจริงเทียบเท่าหนึ่งปีในเกม หากเหินฟ้าไม่ใช่บุคคลประเภทที่จะบอกว่า “พี่รู้อยู่แล้ว” หรอกนะ
“มื้อเช้า น้องอยากกินอะไร?” เหินฟ้ากล่าว
“อะ…เอ๋?! พี่ชาย---Empty Worldจะเปิดตัวในอีกหนึ่งชั่วโมงอยู่แล้วนะ ยังจะมาทำกับข้าวอยู่อีกเหรอ!”
เหินฟ้าไม่เอ่ยกล่าวอะไร นิรินทราบแก่ใจดีที่สุด นางเอ่ยตอบอย่างช่วยไม่ได้ “เอาเป็หมูสามชั้นอบซอสแดงก็แล้วกัน”
ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มน้อยๆ เขาเดินตรงไปข้างในห้องครัว หยิบหมูสามชั้นออกมาจากตู้เย็นแล้วนำไปแช่น้ำ ขณะเดียวกันก็หันไปเตรียมซอสแดง นิรินชอบหมูสามชั้นมาก ไม่สิ… นิรินชอบทุกอย่างที่กินแล้วอร่อย ไม่ค่อยเลือกกินเท่าไหร่ด้วย มีอะไรกินได้ก็กิน ถ้าอร่อยละนะ…
เหินฟ้าใช้เวลาเตรียมกับข้าวให้นิรินไปพักใหญ่ ตอนนี้ เข็มสั้นของนาฬิกาเลยเล็กห้าไปเล็กน้อย เข็มยาวชี้ไปที่เลขเก้าอย่างพอดิบพอดี 05.45 น. ในที่สุด อาหารก็อยู่ในขั้นตอนสุดท้าย การอบนั่นเอง ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องครัวพบว่านิรินยังคงฟังประกาศข่าวอยู่แบบนั้น
“หมูอบซอสแดงเสร็จแล้วนะ เดี๋ยวรอเตาอบดังก็ไปเอามากินได้แล้ว ข้าวหุงแล้วนะ”
“อื้อ” นิรินตอบ หญิงสาวยังคงจับจ้องไปที่หน้าจอโทรทัศน์ “นี่พี่ชาย Empty Worldทำได้ยังไงเหรอ?”
ด้วยความปราดเปรื่องของเหินฟ้า ชายหนุ่มกล่าว “เื่เวลาใช่ไหม ที่เวลาภายในเกมไหลช้ากว่าโลกความจริง”
“อือฮึ นี่มันน่าเหลือเชื่อสุดๆ เทคโนโลยีต่างดาวใช่ไหมนะ พวกเขาน่าจะเปลี่ยนตัวเองเป็คลื่นแล้วเดินทางด้วยความเร็วแสงได้แล้วสินะ พวกเขาต้องเป็เอเลี่ยนแน่ๆ งั้นจุดประสงค์ของเกมนี้คืออะไรกัน? เพื่อความบันเทิงของพวกเอเลี่ยนนั่นเหรอ?”
เหินฟ้าเดินเข้ามาใกล้นิรินก่อนนั่งลงบนโซฟาข้างๆหญิงสาว “พี่ไม่รู้เหมือนกัน แต่เพื่อความบันเทิงก็มีความเป็ไปได้อยู่ ก็ผู้พัฒนาดันพูดย้ำว่า เล่นให้สนุก”
“นั่นสินะ…” นิรินคล้ายฉุกคิดบางสิ่งขึ้นมาได้ นางหันขวับไปทางเหินฟ้าที่นั่งพิงโซฟาด้วยสีหน้าสบายๆ “แล้วนี่พี่ชายยังไม่ไปเตรียมตัวอีกเหรอ! อีกสิบนาทีก็จะเปิดตัวแล้วนะ!”
ชายหนุ่มหัวเราะแห้งๆ “ได้ๆ พี่ไปแล้วก็ได้ นิรินไม่เล่นเหรอ?”
นิรินส่ายศีรษะในทันที “ไม่เล่นอะ นิรินไปเป็ตัวถ่วงพี่เปล่าๆ นิรินจะอ่านหนังสือเตรียมเข้ามหาลัย พี่ชายไปตั้งใจเล่นเถอะ สู้ๆนะ!” ตอนที่นิรินพูดคำว่า ‘สู้ๆนะ’ หญิงสาวแสดงอากัปกิริยาตามไปด้วย โดยมือทั้งสองกำหมัดแน่น ศอกตั้งฉาก ก่อนนางจะกดแขนทั้งสองลงเล็กน้อย
เหินฟ้ายิ้มน้อยๆ ชายหนุ่มเดินตรงไปทางห้องของตนเอง เมื่อเหินฟ้ามาถึงห้อง ไม่รอช้าที่จะนอนลงไปบนเตียงนอนพลางปลายนิ้วกดไปที่สายรัดข้อมือEmpty World พร้อมกับสั่งการด้วยความคิด “ล็อกอิน”
“ยินดีต้อนรับค่ะนายท่าน เหลือเวลาอีก 30วินาทีก่อนจะเปิดทำการ” เป็สตรีผมทองที่มาต้อนรับเขา ยังคงเป็นาง…
เหินฟ้ามองสำรวจสถานที่โดยรอบซึ่งไม่แตกต่างไปจากตอนที่มาสร้างตัวละครไว้ล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มหันมองไปทางหญิงสาวผมทอง ก่อนเอื้อนเอ่ย “ผมถามอะไรได้ไหม?”
“นายท่าน้าจะถามอะไรหรือคะ?”
ชายหนุ่มไม่ลังเลเลย “Empty World ้าอะไรกันแน่?”
สีหน้าของหญิงสาวล้วนสงบนิ่งราวกับผิวน้ำ ริมฝีปากทรงเสน่ห์เปิดขึ้น “นั่นคือสิ่งที่นายท่านต้องออกไปหาคำตอบค่ะ ในโลกที่เต็มไปด้วยความลี้ลับและความเหนือจินตนาการ นี่แหละคือEmpty Worldค่ะ เผ่าพันธุ์มากมายที่รอให้นายท่านไปค้นพบ คลาสลับมากมายที่รอให้นายท่านไปค้นพบ และจุดประสงค์ของมันที่รอให้นายท่านไปค้นพบ ขอให้สนุกนะคะ”
สิ้นคำกล่าวของสตรีผมทอง เป็ระยะเวลาทั้งสิ้นสามสิบวินาทีอย่างพอดิบพอดี ทันใดนั้น โลกเบื้องหน้าของเหินฟ้าพลันมืดดับไปคราวหนึ่ง เพียงสามลมหายใจ ประสาทััทั้งห้าของเหินฟ้ายังไม่ทันฟื้นฟูเสร็จดี สุ้มเสียงรอบข้างล้วนสอดแทรกเข้ามาในใบหูของเขา เสียงที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย
“อย่าขวางกันสิโว้ย! เกะกะจริงเ้าพวกลูกหมานี่!!”
“แถวนี้มีผู้เล่นที่สมัครเข้ากิลนาซาไหมครับ?”
“เฮ้ย! เธอนี่นา! ผมเป็แฟนคลับของคุณครับ!!”
แววตาของเหินฟ้าค่อยๆเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆ พานพบกับกลุ่มคนจำนวนมาก ในครรลองสายตาของเขาล้วนอัดแน่นไปด้วยผู้คน ชายหนุ่มมองเห็นหน้าต่างที่เด้งขึ้นตรงหน้า “เมืองเริ่มต้น” เขาเคลื่อนสายตาสำรวจบริเวณโดยรอบอย่างละเอียด พยายามมองผ่านฝูงชนไปทางเหล่าNPC ในแต่ละจุด ปรากฏแสงสีขาววูบวาบตลอดเวลาพร้อมกับจำนวนผู้เล่นภายในเมืองที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
“คนเยอะสุดๆ” เหินฟ้าพึมพำในใจ เขาไม่ได้เข้าเกมช้าเลย แต่จำนวนผู้เล่นตรงหน้าก็มีไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันคนและคล้ายกำลังเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ในทุกๆวิินาที จำนวนผู้เล่นที่เหินฟ้าเห็น มองปราดเดียวก็รู้ว่ามาจากทวีปใดบ้าง ยุโรปเอย แอฟาริกาเอย อเมริกาเอย เอเชียเอย หากกลับไม่มีข้อจำกัดทางภาษาเลย ทุกคนต่างเข้าใจกันและกัน
“สุดยอดจริงๆ” เหินฟ้าอดชื่นชมในใจไม่ได้
ในโลกใบใหม่ที่เปี่ยมด้วยความลี้ลับหลายประการ ผู้เล่นจำนวนไม่น้อยที่้าเป็ผู้สำรวจหาความลี้ลับเหล่านี้ เพียงชั่วพริบตาเดียว จำนวนคนที่เพิ่งมาถึงก็ต่างไหลเทออกไปสู่นอกเมืองเริ่มต้น หากสิ่งที่เหินฟ้าทำกลับไม่ใช่การก้าวเท้าออกนอกเมือง เหินฟ้าสำรวจร่างกายตนเอง รูปลักษณ์และสัดส่วนตรงตามความเป็จริงทุกอย่าง
“ไม่มีความเป็ส่วนตัวจริงด้วย…”
ชายหนุ่มเปิดหน้าต่างอุปกรณ์สวมใส่ก่อนตรวจสอบค่าสถานะของพวกมัน
เสื้อผ้าเริ่มต้น (สีขาว)
เงื่อนไขสวมใส่:ไม่มี
คุณสมบัติ: พลังชีวิต +10 พลังป้องกัน +2 เกราะป้องกัน +10
กางเกงเริ่มต้น (สีขาว)
เงื่อนไขสวมใส่:ไม่มี
คุณสมบัติ: พลังป้องกัน +1 เกราะป้องกัน +5
รองเท้าเริ่มต้น (สีขาว)
เงื่อนไขสวมใส่:ไม่มี
คุณสมบัติ: พลังป้องกัน +1 เกราะป้องกัน +5
ขณะเดียวกันนั้น เหินฟ้ารู้สึกได้ถึงกระเป๋าของตัวเองราวกับกระเป๋ามิติ ภายในมีช่องสำหรับเก็บของอยู่ 100 ช่อง ข้างในกระเป๋ามีไม้เท้าอยู่ข้างหนึ่งใส่ไว้ ชายหนุ่มหยิบมันออกมาด้วยความคิด ก่อนไม้เท้าเริ่มต้นจะมาปรากฏอยู่ในฝ่ามือของเหินฟ้า ไม้เท้ามีความยาวหนึ่งเมตรถ้วน เป็ไม้เท้าสีน้ำเงินเข้มดั่งมหาสมุทร บนหัวไม้เท้ามีอัญมณีสีน้ำเงินก้อนหนึ่งประดับอยู่
ไม้เท้าเริ่มต้น (สีขาว)
เงื่อนไขสวมใส่:ไม่มี
คุณสมบัติ: พลังโจมตีเวทมนตร์ +5 มานา +10
เหินฟ้าเปิดหน้าต่างคุณสมบัติโดยรวมของตนเองขึ้น
เผ่าพันธุ์มนุษย์: เหินฟ้า ชื่อเสียง: 0 เงิน: 0
ระดับเลเวล: 0 ค่าประสบการณ์: 0 / 100
ค่าความหิว:0/100 (ความสามารถในการทนต่อความหิวโหย = 100 + ความทนทาน + พละกำลัง/10 เมื่อค่าความหิวถึงระดับสูงสุด พลังชีวิตจะลดลงทีละ 5%ของพลังชีวิตสูงสุด)
อาชีพ: นักเวทฝึกหัด
คุณสมบัติพื้นฐาน: พละกำลัง 0 , ความทนทาน 0 , ความว่องไว 0 , มนตรา 10
คุณสมบัติติดตัว: ความน่าเกรงขาม 0 , โชค 0 , ภูมิปัญญา 0 , ปาฏิหาริย์ 10 , เหนือชั้น 0 , เสน่ห์ 0 , ปัดป้องสมบูรณ์ 0
พลังชีวิต: 10 (+10)
เกราะป้องกัน: 0
พลังป้องกัน: 4
มานา: 110 (+10)
[หมายเหตุ พลังชีวิต 10 และ มานา 10 คือพลังชีวิตพื้นฐานและมานาพื้นฐานของเผ่ามนุษย์]
พลังโจมตีทางกายภาพ: 0
พลังโจมตีทางเวทมนตร์: 100
อัตราการเกิดคริติคอล: 0 %
อัตราการสร้างความเสียหาย: 0 %
การหลบหลีก: 0
ปฏิภาณไหวพริบ: 9
การตอบสนอง: 5
สมาธิ: 11
ภาวะอารมณ์: 9
ความเร็วในการโจมตี: 100
ความเร็วในการเคลื่อนที่: 100
ความต้านทานธาตุดิน: 0 % ความต้านทานธาตุน้ำ: 0 % ความต้านทานธาตุลม: 0 %
ความต้านทานธาตุไฟ: 0 % ความต้านทานธาตุสายฟ้า: 0 % ความต้านทานธาตุมืด: 0 %
ความต้านทานธาตุแสง: 0 % ความต้านทานธาตุศักดิ์สิทธิ์: 0 %
นี่ล้วนเป็ค่าคุณสมบิตต่างๆของเหินฟ้าในขณะนี้ ในส่วนของทักษะยังไม่มีปรากฏ เนื่องจากชายหนุ่มยังไม่ได้ร่ำเรียนจากNPCประจำอาชีพนั่นเอง
เมืองเริ่มต้นนั้นถูกสร้างขึ้นมาจำนวนแสนเมืองเพื่อรองรับจำนวนผู้เล่นที่มหาศาล ในเมืองเริ่มต้นของเหินฟ้า มีผู้เล่นจำนวนน้อยนักที่จะวิ่งไปยังอาคารใหญ่โตหลังหนึ่ง โดยส่วนมากจะเลือกวิ่งออกไปนอกเมืองเลย อาจมีแวะไปที่บอร์ดภารกิจเพื่อรับภารกิจก่อน แน่นอน สิ่งที่เหินฟ้ากระทำคือการเดินเข้าไปในอาคารใหญ่โตหลังนั้น
หน้าประตูของอาคารมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ นางดูอายุราวยี่สิบห้ายี่สิบหกปี สวมใส่เสื้อผ้าของเมด หญิงสาวที่เห็นเหินฟ้าเดินตรงเข้ามาจนหยุดอยู่เบื้องหน้าของนาง นางจึงเอ่ยว่า “ผู้เป็นิรันดร์เป็ธุระอันใดกับตำหนักเ้าเมืองหรือเ้าคะ?”
‘ผู้เป็นิรันดร์’ ถ้อยคำนี้กระตุกต่อมความรู้สึกผิดปกติของเหินฟ้าเข้าอย่างจัง จังหวะนั้น เสียงของผู้พัฒนาเกมที่เคยประกาศการถ่ายทอดสดไปทั่วทั้งโลกก็ดังเข้ามาในสมอง ‘NPC มีหนึ่งชีวิตขณะที่พวกท่านทั้งหลายมีชีวิตอันเป็นิรันดร์’ นี่คงหมายถึงการตายเกิดอย่างไม่จำกัดสินะ…
หากการเรียกแทนพวกเขาว่า ‘ผู้เป็นิรันดร์’ เหินฟ้ารู้สึกได้ถึงความห่างเหินแจ่มชัด ราวกับแฝงมาด้วยความอิจฉา
เหินฟ้าเผยรอยยิ้มอย่างเป็มิตร “คุณผู้หญิง คุณนี่สวยจริงๆเลยนะครับ ท่านเ้าเมืองต้องประทับใจมากแน่ที่มีสตรีที่งดงามขนาดนี้คอยรับใช้”
ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้น สาวรับใช้หน้าตำหนักเ้าเมือง ที่เมืองเริ่มต้นหมายเลข 9 มีความประทับใจต่อท่าน +10
สีหน้าของนางกลายเป็แดงระเรื่อลุกลามไปถึงใบหู “สะ…สวยเหรอ”
44K
