โดยเบื้องหน้าของท่านผู้อำนวยการ ได้ตั้งกล่องที่ด้านในบรรจุกระดาษรายชื่อของนักศึกษาทุกคนเอาไว้
“ด้วยพลังแห่งเอ็ดเวิร์ดอาเธอร์ สปีช ขอบันดาลให้ ชื่อของนักศึกษาที่มาเรียนไม่ทันจงลอยขึ้น!” เดอะคอนโทรลเลอร์ร่ายคำพูดพลางยื่นมือไปด้านหน้าเพื่อรอรับกระดาษ
แต่ก็ปรากฏว่าไม่มีกระดาษแผ่นใดลอยขึ้นมาในมือเขาเลยและนั่นก็ทำให้คุณเวิร์ดหลุดอาการยิ้มกริ่มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ..
“ถือว่าเยี่ยมมากในวันแรก ที่ไม่มีผู้เข้าเรียนสายผมขอชื่นชมและอยากให้พวกคุณทุกคนรักษาความรับผิดชอบอย่างนี้ต่อไป เอาล่ะ.. ตอนนี้ก็สมควรแก่เวลาแล้วเรามาเริ่มการเรียนการสอนวิชาแรกกันได้” ชายชุดทักซิโด้กล่าวชื่นชมนักศึกษาพร้อมนำเข้าเื่
“นี่มีสท์ ซีรินญ่าเขาพูดไม่ได้หรอ?”โจเซฟฉวยโอกาสก่อนที่คุณเวิร์ดจะเริ่มสอนกระซิบถามสาวผมเปีย
“อือ.. น่าจะเป็อย่างนั้นนั่นแหละั้แ่เราเจอเขาเมื่อคืนตอนกำลังจะเข้าห้องพัก เราก็ยังไม่เคยได้ยินเขาพูดอะไรเลยเราทักทายเขา เขาก็ยิ้มตอบอย่างเดียว ที่เรารู้ชื่อของเขาก็เพราะป้ายชื่อที่ติดอยู่หน้าห้องนั่นแหละแต่เขาดูชอบคุยกับโจเซฟนะ ฮั่นแหน่.. กิ๊ว ๆ ๆ ” มีสท์ได้ทีจึงแซวใหญ่จนทำให้ใบหน้าผิวสีน้ำผึ้งของหนุ่มลูกครึ่งบราซิลกลายเป็สีแดงก่ำกันไปเลยทีเดียว
“เอาล่ะ! วิชาที่เราจะเรียนในวันนี้ก็คือวิชาที่เกี่ยวข้องกับการใช้พลังของอวัยวะพิเศษ โดยจะมีอยู่สามหัวข้อใหญ่ ๆ คือ หนึ่ง.วิธีการฝึกฝนการใช้งานอวัยวะพิเศษสอง.การเสริมพลัง และ สาม.วิธีการเบิกความสามารถใหม่” เอ็ดเวิร์ดอาเธอร์ สปีช ที่สาม พูดเกริ่น
“อย่างแรกวิธีการฝึกฝนการใช้งานอวัยวะพิเศษซึ่งแบ่งออกเป็สองส่วนด้วยกัน.. เริ่มจากส่วนแรกคือการค้นหาพลังของตัวเอง โดยปกติแล้วรูปแบบความสามารถจะได้รับมาจากรุ่นพ่อ-แม่ แต่ก็มีบางกรณีที่แตกต่างออกไปซึ่งเื่นี้ผมก็กำลังทำการศึกษาอยู่เช่นกันถ้าคุณลองค้นหาด้วยตัวเองแล้วแต่ไม่เจอ ขอให้มาขอคำปรึกษาจากผม เพราะนี่คือจุดเริ่มต้นของทั้งหมดถ้าคุณไม่รู้ว่าอวัยวะพิเศษของคุณพิเศษอย่างไรคุณก็จะไม่สามารถที่จะฝึกฝนและต่อยอดมันได้” สุภาพบุรุษชุดทักสิโด้เริ่มต้นการเรียนการสอนด้วยน้ำเสียงที่ขึงขังเพื่อกระตุ้นให้นักศึกษาตื่นตัวในการเรียนรู้
คุณเวิร์ดยังคงนำมือทั้งสองข้างไขว้ไว้ด้านหลังเช่นเคย “ส่วนที่สองก็คือการฝึกฝนการใช้พลัง ส่วนนี้อาจจะเข้าใจยากสักหน่อยแต่ขอให้พวกคุณตั้งใจเรียนและจดบันทึกเอาไว้ด้วยจะดีมาก เพราะมันถือเป็หัวใจสำคัญของการเรียนเลยก็ว่าได้”เขายืดหลังตรงพลางสูดลมหายใจเข้าลึก
“ภายในอวัยวะพิเศษของเหล่าออแกเนียนนั้นเป็แหล่งพลังงานบริสุทธิ์ที่มีอยู่อย่างไม่จำกัดหรือที่เราเรียกว่า ‘อินฟินิตี้ฟอส’ (Infinity Force)แต่มันอยู่ที่ผู้ใช้ว่าจะสามารถดึงเอาความสามารถจากอวัยวะพิเศษออกมาได้มากแค่ไหนโดยการที่จะดึงอินฟินิตี้ฟอสออกมาได้นั้นสิ่งที่จำเป็ต้องใช้ก็คือพลังซึ่งเป็หนึ่งในสององค์ประกอบสำคัญของความแข็งแกร่งแห่งชาวออแกเนียน ยิ่งมีพลังเยอะมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งสามารถดึงเอาอินฟินิตี้ฟอสของอวัยวะพิเศษออกมาได้มากเท่านั้น” เดอะคอนโทรลเลอร์เริ่มอธิบายอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“เมื่อดึงอินฟินิตี้ออกมาได้แล้วขั้นต่อไปก็คือการปลดปล่อยหรือใช้งานมันโดยขั้นตอนนี้จะต้องใช้อีกหนึ่งองค์ประกอบสำคัญของความแข็งแกร่งซึ่งก็คือสมาธิยิ่งมีสมาธิมากเท่าไหร่การควบคุมพลังก็จะดีมากขึ้นเท่านั้นบางคนอาจจะสามารถดึงอินฟินิตี้ฟอสออกมาได้มากก็จริง แต่ไม่สามารถใช้งานหรือควบคุมมันได้ดั่งใจ้าเพราะขาดสมาธิหรือบางคนมีสมาธิที่ดีมากแต่ไม่มีพลังมากพอในการดึงอินฟินิตี้ฟอสออกมาจากอวัยวะพิเศษก็ทำให้ไม่สามารถใช้ความสามารถจากอวัยวะนั้น ๆ ได้เช่นกันฉะนั้นผมขอแนะนำว่าทั้งพลังและสมาธิควรจะฝึกฝนควบคู่กันไป เพราะถ้าคุณฝึกฝนการใช้พลังมาอย่างดีแต่ตอนนำมาใช้จริง คุณเกิดสติแตกขึ้นมา คุณก็จะไม่สามารถควบคุมพลังได้ถ้าคุณสติแตกเพราะความกลัว พลังของคุณก็อาจจะลดลง แต่ถ้าคุณสติแตกเพราะความโกรธแค้นคุณก็จะควบคุมมันไม่ได้และสิ่งที่ผมจะแนะนำสำหรับส่วนนี้ก็คือ คุณต้องรู้ให้เท่าทันอารมณ์ของตนเองและควบคุมสมาธิให้ได้!ถ้าคุณยิ่งมีสมาธิที่ดีมากเท่าไหร่การควบคุมจังหวะในการใช้พลังของคุณก็จะเป็ไปได้อย่างแม่นยำมากขึ้นเท่านั้น” ผู้สอนยังคงไว้ซึ่งน้ำเสียงโทนเดิม แต่ดวงตาคู่นั้นของคุณเวิร์ดเหลือบจับจ้องไปยังอลันผู้ที่พึ่งถูกเขาลงโทษไปหมาด ๆ เนื่องจากขาดสติยั้งคิด
“และด้วยเหตุนี้เองเหล่าออแกเนียนจึงมีสิ่งที่เรียกว่า‘ออแกเนียนออร่า’ (Organian Aura) ซึ่งเป็เหมือนตัวชี้วัดความแข็งแกร่งของอวัยวะพิเศษในคนนั้นๆ มันไม่สามารถถูกประเมินได้จากสายตาแต่อาจจะรับรู้ได้จากความรู้สึกถ้าหากผู้นั้นแผ่ออร่าออกมา ยิ่งเก่งมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งมีออแกเนียนออร่ามากเท่านั้นที่ว่าการแผ่ออแกเนียนออร่าเป็การแสดงถึงความแข็งแกร่งของออแกเนียนได้ ก็เพราะว่ามันต้องใช้องค์ประกอบที่สำคัญกันทั้งสองอย่างซึ่งก็คือพลังกับสมาธิรวมกันจึงจะแผ่ออร่านี้ออกมาได้กล่าวคือถ้าคุณมีเพียงแค่พลังคุณก็จะไม่มีความสามารถในการควบคุมออร่า ทำให้พลังของคุณกระจัดกระจายไร้จุดหมายหรือถ้าคุณมีเพียงแค่สมาธิคุณก็จะไม่สามารถกระจายพลังได้เนื่องจากคุณไม่มีพลังจากอินฟินิตี้ฟอสมากพอและด้วยเหตุนี้เราจึงสามารถประเมินความแข็งแกร่งของออแกเนียนจากออแกเนียนออร่าได้ดังนั้นจึงนิยามเป็สมการออกมาได้ว่าความแข็งแกร่งของออแกเนียนเท่ากับพลังบวกกับสมาธิ” คุณเวิร์ดพยายามอธิบายข้อมูลที่ยาวเหยียดต่ออย่างใจเย็น
“สรุปง่าย ๆ ก็คือ ภายในอวัยวะพิเศษของคุณมีพลังงานบริสุทธิ์ที่เรียกว่าอินฟินิตี้ฟอสซึ่งมีอยู่อย่างไม่จำกัดการจะใช้งานมันต้องใช้ส่วนประกอบสำคัญสองส่วนด้วยกันก็คือ หนึ่ง.พลังใช้เพื่อดึงมันออกมา และสอง.คือสมาธิ ใช้ในการควบคุม ส่วนออแกเนียนออร่าคือการที่ต้องใช้ทั้งสององค์ประกอบร่วมกันเผื่อแผ่พลังงานบริสุทธิ์นั้นออกมารอบๆ ตัว เพราะฉะนั้นมันจึงสามารถวัดความแข็งแกร่งของออแกเนียนคนนั้น ๆ ได้” ผู้สอนได้สรุปให้ฟังแบบสั้น ๆ อีกครั้งเพื่อให้นักศึกษาของเขาเข้าใจง่ายที่สุด
เมื่อพูดจบไปอีกหนึ่งหัวข้อชายมาดเนี้ยบก็ได้กวาดสายตาไปทั่วห้องเรียนอีกครั้ง“แล้วนี่ไม่มีใครคิดจะจดเลคเชอร์ที่ผมสอนเลยรึไง!?” เขาดุนักศึกษาหลังจากที่ตรวจตาดูคร่าว ๆ แล้วไม่มีนักศึกษาคนไหนจดบันทึกสิ่งที่เขาแนะนำเลย
แต่หลังจากที่ เอ็ดเวิร์ด อาเธอร์สปีช ที่สาม ขึ้นเสียง นักศึกษาเกือบทั้งหอประชุมก็ชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเหมือนส่งสัญญาณให้กับคุณเวิร์ดว่าพวกเขากำลังใช้โทรศัพท์อัดเสียงอยู่
นั่นทำให้ชายมาดผู้ดีอังกฤษออกอาการหน้าเสียเล็กน้อยเขาจึงทำเป็พูดแก้เก้อก่อนจะเริ่มสอนต่อไป “คราวหน้าคราวหลังจะอัดเสียงก็ขออนุญาตกันก่อนสิ!”
เมื่อ เอ็ดเวิร์ด อาเธอร์ สปีชที่สาม พูดจบประโยค นักศึกษาในหอประชุมต่างก็พากันหัวเราะคิกคักรวมไปถึงกลุ่มของเกษมด้วย แต่.. มีอยู่หนึ่งคนในกลุ่มที่ดูจะตั้งใจเรียนในคาบนี้เป็พิเศษหน้าตาของเขาเคร่งเครียดและเอาจริงเอาจังกับการเรียนเป็อย่างมาก เขาจดทุกอย่างที่ผู้สอนแนะนำและคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคืออลัน ซีเชโญ่ เดอะเลกออฟมิราเคิลของพวกเรานั่นเอง
“เฮ้อลัน! ทำไมแกดูซีเรียสจัง?คนเขาขำกันทั้งหอประชุม ฮ่า ๆ ๆ ๆ เอ้อ! แล้วทำไมถึงไม่ใช้โทรศัพท์อัดเสียงเหมือนคนอื่นเขาล่ะ?” โจเซฟหันไปคุยกับน้องชายผู้ซึ่งเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
“จดด้วยมือนี่แหละ! มันจะได้จำได้! อะไรที่มันได้มาด้วยความยากลำบากเราจะเห็นคุณค่าของมันมาก ๆ เลยล่ะ และที่ฉันซีเรียส.. ก็เพราะว่าฉันมีเป้าหมายน่ะสิ!”อลันพูดเสียงเข้ม ก่อนจะส่งสายตาอันเด็ดเดี่ยวไปที่ ไทรซ์ ฟาน เดอร์อาร์ม ซึ่งนั่งอยู่คนละฟากของห้อง โดยทางฝั่งของไทรซ์เองก็ได้ส่งรอยยิ้มมุมปากพร้อมกับสีหน้าเยาะเย้ยกลับมาเช่นกัน
“แต่ก่อนจะเริ่มเื่ถัดไปผมจะขอเพิ่มเติมอะไรจากข้อมูลเมื่อสักครู่อีกสักเล็กน้อยนะ..ในส่วนของออแกเนียนออร่าที่ปัจจุบันใช้เพียงเพื่อการชี้วัดความแข็งแกร่งนั้น ผมคิดว่ามันคงจะไม่ได้มีประโยชน์แค่เื่นั้นเพียงอย่างเดียวหากแต่ในตอนนี้พวกเรายังไม่สามารถค้นหาประโยชน์อื่น ๆ ของมันเจอ ซึ่งไม่ต้องเป็กังวลไปเพราะผมกำลังพยายามศึกษาเื่นี้อยู่หากได้คำตอบเมื่อไหร่รับรองว่าจะกระจ่ายข่าวสารให้ทุกคนได้รับรู้อย่างทั่วถึงแน่นอน”คุณเวิร์ดกล่าวเสริม
“อีกสองหัวข้อถัดไปอาจจะเป็เื่ที่ไกลตัวสำหรับบางคนไปหน่อยแต่ผมก็จะสอนเผื่อไว้เป็วิทยาทานก็แล้วกันหัวข้อที่สอง คือการเสริมพลัง โดยในแต่ละตระกูลจะมีสิ่งที่เรียกว่า ‘ออกาเน็ม’ (Organem เป็ภาษาโปลิชแปลว่าAuthorityหมายถึงผู้มีอำนาจ) หรือเรียกง่าย ๆ ก็คือสมบัติประจำตระกูลที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นมันสามารถเพิ่มขีดจำกัดในการใช้พลังอวัยวะพิเศษได้อย่างมหาศาล แต่ก็จะดูดกินออแกเนียนออร่าไปอย่างมากมายด้วยเช่นกันซึ่งบุคคลที่จะได้ต้องมีออแกเนียนออร่า มากเพียงพอต่อความ้าของออกาเน็มไม่เช่นนั้นอาจจะได้รับผลข้างเคียงจนถึงชีวิตก็เป็ได้โดยการที่จะได้รับมานั้นก็ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของผู้คนเก่า ถ้าผู้นั้นเห็นว่าบุคคลใดในตระกูลเหมาะสมแล้วที่จะเป็ผู้สืบทอดเขาก็สามารถส่งต่อให้ผู้คนใหม่ได้ทันที ซึ่งผู้ถือครองจะมีได้เพียงแค่คนเดียวเท่านั้นและออกาเน็มไม่สามารถถูกทำลายได้ไม่ว่าจะวิธีใดก็ตาม ยกเว้นแต่ถ้าผู้เป็เ้าของ้าจะทำลายมันเสียเองแต่มันก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผู้ทำลายคนนั้นเช่นกัน” เขาอธิบายต่อ
“และหัวข้อสุดท้าย เื่วิธีการเบิกพลังใหม่โดยปกติแล้วในอวัยวะพิเศษของออแกเนียนนั้นจะไม่ได้มีเพียงแค่ความสามารถพิเศษเดียว แต่สามารถที่จะมีได้ถึงสองความสามารถพิเศษโดยความสามารถแรกที่แต่ละคนได้มาไม่ว่าจะเป็เพราะการฝึกฝนจากครอบครัวหรือเป็เพราะการสูดอากาศในมหาวิทยาลัยแห่งนี้เข้าไป จะเป็เหมือนความสามารถพื้นฐานและอีกความสามารถพิเศษหนึ่งซึ่งจะสามารถได้มาจากการเบิกพลัง และพลังใหม่ที่เบิกได้นั้นจะเป็ลักษณะเฉพาะตัวที่แฝงอยู่ในยีน (Gene) ผู้นั้นเพียงคนเดียวแต่ถ้าคุณสามารถเบิกพลังนั้นได้แล้ว มันก็จะสามารถถ่ายทอดไปสู่ทายาททางสายเืได้โดยวิธีการที่จะทำให้พลังที่หลับไหลอยู่นั้นตื่นขึ้นได้ก็คือ คนคนนั้นจะต้องมีอารมณ์ความรู้สึกใดความรู้สึกหนึ่งที่พุ่งสูงขึ้นจนถึงจุดเกิดปฏิกริยาภายในยีนและไปกระตุ้นให้ความสามารถพิเศษเฉพาะตัวที่แฝงอยู่ภายในยีนของอวัยวะพิเศษนั้น ๆ ตื่นขึ้น ยิ่งคุณมีความชำนาญในความสามารถแรกมากเท่าไหร่พลังใหม่ที่แฝงอยู่ในยีนก็ยิ่งถูกปลุกได้ง่ายมากขึ้นเท่านั้น” สุภาพบุรุษชุดทักซิโด้พูดถึงหัวข้อสุดท้ายของการเรียนการสอน
“และสุดท้ายนี้ผมจะขอแนะนำอะไรให้คุณอีกสักเล็กน้อย..ถ้าคุณยังคงคิดว่าถ้าฝึกหนักอย่างเดียวแล้วจะเก่งขึ้น ผมบอกได้เลยว่าคุณคิดผิด! เพราะถ้าคุณหลับหูหลับตาฝึกอย่างเดียวโดยที่ไม่ดูพัฒนาการและข้อผิดพลาดของตัวเองในการฝึกแต่ละครั้งคุณก็จะเหมือนกับคนที่ว่ายน้ำไม่เป็ออกแรงเหนื่อยแทบตายสุดท้ายก็ไม่เคลื่อนที่ไปไหนฝึกอย่างนั้นมีแต่จะทำให้คุณหมดแรงและยอมแพ้ เมื่อคุณยอมแพ้ คุณก็จะจม! คุณจะต้องเรียนรู้จากข้อผิดพลาดของตัวเองในการฝึกครั้งก่อน แล้วนำไปพัฒนาในการฝึกครั้งต่อไป”ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยเผยเคล็ดลับ
“เอาล่ะ.. สิ่งที่ผมจะสอนในวันนี้ก็มีแค่นี้พรุ่งนี้เจอกันที่นี่เวลาเดิม” เอ็ดเวิร์ด อาเธอร์ สปีชที่สาม ได้นัดหมายเหล่านักศึกษาภายใต้การดูแลของเขาทันทีที่อธิบายจบ โดยไม่เปิดโอกาสให้ถามคำถามเลยแม้แต่นิดเดียว
ซึ่งหลังจากที่โจเซฟได้ยินดังนั้นเขาจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุดเซ็ง “อะไรกันฟระ.. ให้แหกขี้ตาตาตื่นมาั้แ่เช้าเพื่อเรียนแค่นี้น่ะหรอ??เอาเวลานอนของฉันคืนมา!!”
“ที่จริงคนที่ควรบ่นมันควรจะเป็ฉันไม่ใช่หรือไงที่แบกแกมา!! ”อลันสวนกลับทันควันโดยเริ่มต้นประโยคราวกับว่าอาการโกรธง่ายของเขาจะกำเริบขึ้นอีกครั้ง..
แต่สิ่งนั้นกลับถูกกลบด้วยความมุ่งมั่นที่อยากจะเก่งขึ้นของเขา“แต่ว่า..คำอธิบายของคุณเวิร์ดแค่นี้ก็มีประโยชน์ต่อฉันมากแล้วล่ะ” ชายหัวเห็ดเอ่ยต่อด้วยอารมณ์ที่เย็นลงอย่างเห็นได้ชัด
“นักศึกษา.. ผมลืมบอกเื่สำคัญไปอีกเื่หนึ่งผมคืออาจารย์ที่ปรึกษาของพวกคุณทุกคน ใครมีปัญหาอะไรสามารถมาหาผมได้ที่ตึกผู้อำนวยการเมลฟิลด์(Melfield) ซึ่งก็คือตึกสีทองอร่ามรูปร่างคล้ายคนที่อยู่ด้านหลังหอประชุมแห่งนี้”ชายชุดทักสิโด้เว้น่ไปสักครู่ก่อนพูดขึ้น
เกษมออกหน้าตาเหรอหราทันทีที่ได้ยินการประกาศ“นี่ทั้งมหาลัยฯมีอาจารย์คนเดียวจริง ๆ หรอเนี่ย!?” เขาหันไปถามเพื่อนๆ
“คงจะจริงแฮะ.. โสตล่ะ นายเคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับเื่นี้มั้ย?”มีสท์หันไปถามหนุ่มหูกางต่อ
โสตินทรีย์อึกอักอยู่ได้สักพักก่อนที่จะก้มหน้าพูดออกมาเสียงอ่อยๆ“มะ.. ไม่เคยเลยนะ.. เราขอโทษ”
“เฮ้ยย.. ไม่เป็ไร ๆ ไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้น” ม่านหมอกรีบตอบกลับด้วยรอยยิ้มอันสดใสพลางโอบไปที่ไหล่ของชายหนุ่มหูกาง
และทุกกริยาให้ห้องเรียนก็ถูกสะกดไว้อีกครั้งเมื่อเอ็ดเวิร์ด อาเธอร์ สปีช ที่สาม ได้กล่าวอะไรบางอย่างขึ้น “แต่ก่อนพวกคุณจะกลับ.. ผมขอตัวแทนนักศึกษาหนึ่งคนเป็ผู้นำในการกล่าวขอบคุณและเป็เวรทำความสะอาดหอประชุมด้วย” เขาพูดพลางกวาดสายตาหาตัวแทนชั้นเรียน
เป็เื่ธรรมดา..ที่นักศึกษาทุกคนในหอประชุมจะเงียบสงัดไร้ซึ่งการตอบรับ
“เด็กสมัยนี้นี่มันจริง ๆ เลยเห้อ..” คุณเวิร์ดตัดพ้อด้วยความเหนื่อยใจหลังจากเห็นปฏิกิริยาตอบรับจากลูกศิษย์
“เอาล่ะถ้าไม่มีใครยอมเป็ตัวแทนผมจะขอทำการสุ่มเลือกจากรายชื่อแล้วกัน! , ด้วยพลังแห่ง เอ็ดเวิร์ด อาเธอร์ สปีช ขอบันดาลให้ สุ่มรายชื่อนักศึกษาขึ้นมาบนมือผมหนึ่งคน”เดอะคอนโทรลเลอร์ร่ายคำกล่าวศักดิ์สิทธิ์
และหลังสิ้นสุดแสงน้ำเงิน.. ก็มีใบรายชื่อหนึ่งใบลอยขึ้นมาบนมือของเขาชายชุดทักซิโด้ก็ไม่รอช้าที่จะเปิดโชว์รายชื่อผู้โชคดี(หรือร้ายกันแน่) ให้กับทุกคนในหอประชุมได้เห็นซึ่งชื่อนั้นก็คือ.. “K a s a m e”
“เอาเป็ผมหรอ?” เด็กหนุ่มผู้มีตาสองสีเป็เอกลักษณ์ชี้หน้าตัวเองพลางเกาหัวแกรก ๆ แต่ก็ต้องนำกล่าวขอบคุณด้วยความจำนน
“เอาน่ะ! เรามาเริ่มช่วยกันทำเลยแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วจะได้รีบกลับ คิดซะว่าเป็กิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ของพวกเราก็แล้วกันเนอะอิอิอิ..” มีสท์ได้ทีจึงล้อเลียนเสียงของหนุ่มแว่นที่เคยพูดก่อนเริ่มทำเวรเมื่อวาน จนทำเอาเพื่อนๆหลุดขำก๊ากกันออกมาอีกครั้ง
และหลังจากได้ผู้รับเคราะห์แล้ว.. เหล่านักศึกษาออแกเนียนก็ค่อยๆ ทยอยกันออกจากหอประชุมจนเหลือเพียงแค่กลุ่มของเกษม(อีกแล้ว)
“แต่ไม่เข้าใจคุณเวิร์ดเลยจริง ๆ ทำไมไม่ยอมร่ายคาถาของแกให้หอประชุมสะอาดไปเลยก็ไม่รู้ไม่งั้นก็จบเื่ไปละ วุ๊..” โจเซฟบ่นไปทำความสะอาดไปโดยไม่รู้เลยว่า เอ็ดเวิร์ดสปีชยังคงเฝ้าดูพวกเขาอยู่
“ผมได้ยินนะ!!” ท่านผู้อำนวยการเอ่ยขึ้นเสียงดังจนกระหึ่มไปทั่วห้องจนทำเอาเด็ก ๆ ทั้งกลุ่ม สะดุ้งโหยงไปตาม ๆ กัน โดยเฉพาะเ้าหนุ่มผมเดรดล็อค
“ผมก็แค่้าดูความมีจิตอาสาของเด็กเจนเนอร์เรชั่นนี้น่ะสิ..ซึ่งผลมันก็ออกมาอย่างที่เห็น ถ้าทุกคนช่วยกันทำแค่แป๊บเดียวมันก็น่าจะเสร็จไปแล้ว”เอ็ดเวิร์ด อาเธอร์ สปีช ที่สาม ตัดพ้อขึ้นมาอีกครั้ง
ก่อนที่สุภาพบุรุษชุดทักซิโด้จะพูดพร้อมมีรอยยิ้มเล็กๆ ขึ้นบนใบหน้า “แต่ก็ยังดีที่พวกคุณในที่นี้ไม่ทอดทิ้งเพื่อนให้อยู่คนเดียว” ซึ่งคำกล่าวนั้นก็ช่วยให้กลุ่มของเกษมทุกคนเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจมากขึ้นทีเดียว
และพวกเขาก็ได้มุ่งมั่นทำความสะอาดกันต่อไปจนเสร็จ..
“เย้!! ทำเสร็จแล้วเรากลับที่พักกันเถอะ!!” มีสท์ปาดเหงื่อออกพลางพูดพร้อมะโโลดเต้นอย่างร่าเริง
แต่อลันกลับพูดสวนขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยเสียงเคร่งขรึมจริงจัง“กลับไปกันก่อนเลย ฉันขอไปคุยกับคุณเวิร์ดก่อน” ก่อนที่เขาจะแยกตัวออกจากกลุ่มไป
ทางเส้นเดิมกับดอกซากุระสีชมพูอ่อนที่กำลังร่วงหล่นเพียงเพราะสายลมสะกิด..พวกเกษมที่กำลังเดินทางกลับที่พัก ก็ได้พบเข้ากับสุนัขพันธุ์ปั๊กตัวหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ
และเมื่อทันทีที่เห็นเ้าตูบ ทายาทตระกูลสืบสายั์ตราก็ได้พุ่งปรี่เข้าไปหาสุนัขหน้าย่นที่เขาเจอในทันทีก่อนจะยกเ้าหมาขึ้นพร้อมพูดเสียงสองกับมันด้วยความเอ็นดู “ฮายยย ว่าไงงงง เ้าปั๊กกกก หลงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ยย? มีชื่อไหมครับลูกกก?มาอยู่กับเรานะ ๆ ๆ ๆ ๆ ”
“ว่าไง มนุษย์..” เ้าหมาย่นตอบกลับด้วยน้ำเสียงและหน้าตาที่เบื่อหน่ายตามลักษณะใบหน้าของมัน
การที่เจอสุนัขพูดได้นั้น ทำให้ทุกคนตกตะลึงเป็อย่างมาก..
“โอโฮฮ ผมนี่อึ้งไปเลย” เกษมหลุดประโยคติดปากออกมาก่อนจะยืนทึ่งจนอ้าปากค้าง แต่ดวงตาของเขานั้นกลับเปี่ยมไปด้วยแสงที่ส่องเป็ประกาย
“นี่นายพูดได้ยังไงเนี่ย!?”มีสท์ถามเ้าหมาพันธุ์ปั๊กด้วยความใ และสงสัยเป็อย่างมาก
เ้าตูบน้อยหน้าย่นค่อย ๆไปยังสาวผมเปียก่อนจะตอบย้อนกลับไปด้วยเสียงเอื่อยเฉื่อย “นี่เธอหลับวันปฐมนิเทศหรือไง?คุณเวิร์ดเขาก็ร่ายวาจาสิทธิ์อยู่ว่าใครก็ตามที่พึ่งเข้ามาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้จงพูดภาษาเดียวกันทั้งหมด”
ซึ่งหลังจากที่ได้ยินเ้าหมาพันธุ์ปั๊กตอบ โจเซฟมีสท์ โสต และซีรินญ่า ก็ยังคงได้แต่ยืนมองมันอย่างงงงวยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
แต่นั่นก็เป็ปฏิกริยาที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงกับเกษม“ว๊าวว!!! ฮ่า ๆ ๆ ๆ เ้าปั๊กกกกกก น่ารักจังงงงง พูดได้ด้วยยยยยยไม่คิดไม่ฝันเลยว่าชีวิตนี้จะได้เจอกับหมาพูดได้ เ้าย่นน มาอยู่กับเรานะ ๆ ๆ ๆ เราจะดูแลแกอย่างดีเลยยยยย” หนุ่มแว่นยังคงพูดด้วยน้ำเสียงงุ้งงิ้งและตื่นเต้น ก่อนจะเอาหน้าไปถูกับเ้าหมาน้อยด้วยความเอ็นดู
“นี่นาย..ก่อนอื่นเลยฉันไม่ได้ชื่อเ้าย่น ฉันชื่อปั๊กกี้ แล้วก็คงจะไปอยู่กับนายไม่ได้หรอกเพราะฉันมีเ้าของแล้วนายไม่เห็นปลอกคอหรือไง? อีกอย่างฉันไม่ได้หลงทาง ฉันแค่มาลาดตระเวน..”เ้าตูบบ่นอุบด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบไร้ความรู้สึกในขณะที่ใบหน้าของเกษมกำลังซุกไซร้อยู่บนตัวมันด้วยความหมั่นเขี้ยว
“ไม่ยักรู้ว่าไอ้หมอนี่คลั่งหมาเข้าขั้นหนัก”โจเซฟทำหน้าแหย ๆ ก่อนหันไปคุยกับซีรินญ่า ซึ่งสาวผมดัดลอนชาวสเปนิชก็ได้อมยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยและแอบหัวเราะอยู่ในลำคอ
“เน่.. จะปล่อยฉันลงได้ยัง?ฉันจะกลับไปหาเ้าของแล้ว” เ้าปั๊กตัวจ้อยเหลือบตาไปมอง ไอ้แว่นคลั่งหมาที่กำลังยุ่มย่ามบนตัวของมันด้วยความเหนื่อยหน่าย
หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นเกษมก็ได้ปล่อยเ้าปั๊กกี้ลงและให้มันกลับไปหาเ้าของด้วยความเสียดายสุด ๆ ก่อนจะเดินกลับหอพักไปตามปกติ
จนกระทั่ง.. โสตได้ยินเสียงอะไรบางอย่างวิ่งตามกลุ่มของพวกเขามาจากทางด้านหลัง
“ไอ้ไทรซ์อีกแล้วหรอ??”โจเซฟหันควับไปถามชายหูกาง
“ไม่ใช่ไทรซ์ มันเป็เสียงสัตว์สี่เท้า!” โสตินทรีย์ตอบกลับทันควัน
180
![END คุณพ่อฝึกหัดรัก [ เมริน ] ซีรีส์ คุณพ่อมือใหม่](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1638779067_62897902.webp)
