วิลล์มีความคิดที่จะนำโกโก้ทั้งหมดมาแปรรูปเป็โกโก้เหลวในคราวเดียว
แต่เมื่อได้เห็นปริมาณที่แท้จริงกลับพบว่ามากเกินกว่าที่เธอคาดไว้ อีกทั้งพื้นที่ภายในบ้านก็มีข้อจำกัดไม่อาจวางกล่องไม้สำหรับหมักโกโก้ได้พร้อมกันทั้งหมด
หญิงสาวจึงเลือกใช้วิธีทยอยหมักในปริมาณที่เหมาะสมแทนทุก ๆ วัน เมื่อโกโก้ชุดหนึ่งหมักจนได้ที่แล้ว เธอจะนำเมล็ดเ่าั้มาบดละเอียดเพื่อค่อย ๆ แปรรูปเป็โกโก้เหลวอย่างต่อเนื่อง
โกโก้เย็นทั้งสองสูตรกลายเป็สิ่งที่ล่อตาล่อใจเป็อย่างมากในตอนนี้
และในขณะนี้ได้มีเสียงเรียกร้องจากแฟนคลับจากช่องวิลล์หิวแล้วเรียกร้องให้วิลล์นำโกโก้เย็นออกมาขาย
วิลล์ตอบสนองต่อเสียงเรียกร้องของแฟนคลับทันทีโดยที่หญิงสาวได้ติดต่อไปหาทารินและลีน่า เพื่อสอบถามและว่าจ้างเอลฟ์ทั้งสองคนให้มาช่วยเธอขายโกโก้เย็นเป็การด่วนพิเศษ
ทารินและลีน่าตอบรับข้อเสนอของวิลล์ทันทีโดยไร้ซึ่งข้อแม้หรือข้อสงสัย
วิลล์ปรึกษากับรูมิเกี่ยวกับสถานที่ที่จะใช้เปิดร้าน
รูมิค้นหาและสรุปออกมาว่า‘แนะนำให้เปิดขายทุกวันหรือวันเว้นวันโดยเปลี่ยนสถานที่ขายทุกครั้งตามข้อเรียกร้องของวิลล์’
วิลล์เปิดอุปกรณ์สื่อสารเพื่อค้นหาข้อมูลสถานที่
หญิงสาวตัดสินใจว่าจะเปิดขายเพียงโกโก้เท่านั้นในแต่ละวันและจะทยอยออกขายตามจุดต่าง ๆ ของเมืองต่อเนื่องเป็เวลาห้าวัน
ตามเวลาที่นัดกันไว้ทารินกับลีน่าเดินทางมาหาเธอเพื่อช่วยเตรียมงาน
อุปกรณ์ที่จำเป็สำหรับการขายโกโก้เย็นถูกสั่งซื้อมากักตุนไว้ล่วงหน้าไม่ว่าจะเป็แก้ว น้ำแข็ง หรือน้ำเชื่อมทุกสิ่งที่สำคัญในการทำโกโก้เย็นถูกจัดเตรียมอย่างครบถ้วนเพื่อให้สามารถขายได้มากที่สุดในแต่ละวัน
“รบกวนพวกเธอทั้งสองคนด้วยนะ”วิลล์ยิ้มเก้อเขิน “พอดีฉันต้องรีบกอบโกยน่ะก่อนที่จะมีใครไปเก็บโกโก้มาแปรรูปแล้วนำมาขาย”
“พวกเราสองคนยินดีช่วยอยู่แล้ว”ลีน่ากล่าว
“วางใจได้เลย”ทารินเอ่ย
ค่าตอบแทนที่วิลล์มอบให้แก่คู่สามีภรรยาเอลฟ์ไม่ได้มีเงินแม้แต่เฟนีเดียวเข้ามาเกี่ยวข้องสิ่งที่ทั้งสองได้รับกลับเป็อาหารเอลฟ์ที่ผ่านการปรุงสุกและวัตถุดิบหายากซึ่งถูกแปรรูปไว้แล้ว เช่น น้ำเต้าหู้และโกโก้เหลว
ห้าวันอันแสนวุ่นวายผ่านพ้นไปพร้อมกับความเหน็ดเหนื่อยที่ถาโถมทว่าหญิงสาวกลับมีใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มสดใสไม่รู้จาง
วิลล์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับไม่อาจหุบยิ้มลงได้เลย
สาเหตุของรอยยิ้มนั้นไม่ใช่อื่นใดนอกจากรายได้มหาศาลนับล้านเฟนีที่หลั่งไหลเข้ามาหลังหักค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น
ส่วนทารินและลีน่าเองก็ต่างได้รับค่าตอบแทนแสนคุ้มค่าความเหนื่อยล้าตลอดหลายวันที่ผ่านมาจึงพลันมลายหายไปสิ้นเหลือไว้เพียงความพึงใจและความภาคภูมิใจที่ยังอบอวลอยู่ในหัวใจ
...
หลังจากเก็บล้างทำความสะอาดอุปกรณ์ต่างๆ จนครบ
วิลล์ก็ลงมือทำอาหารมื้อเล็กๆ เลี้ยงเป็การขอบคุณ
โดยที่หญิงสาวมีจุดประสงค์บางอย่างที่อยากจะสอบถามทารินและลีน่าขณะกินอาหาร
“ได้! พร้อมทุกเมื่อส่วนเื่ภารกิจ เธอไม่ต้องเป็ห่วงพวกเราสามารถปฏิเสธหรือตอบรับได้ตลอดอยู่แล้ว” ทารินกล่าว
“ไม่ต้องห่วง!ฉันจะจัดให้เธอจนคุ้มเลยล่ะ!” ลีน่ากล่าวพลางยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
ทารินและลีน่าตอบรับคำขอของวิลล์อย่างไม่ลังเลอาจเพราะพวกเขามองเห็นถึงศักยภาพที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของหญิงสาวอีกทั้งยังถือเป็การตอบแทนสิ่งต่าง ๆที่วิลล์ได้มอบให้แก่พวกเขาและเผ่าพันธุ์เอลฟ์มาโดยตลอดการฝึกฝนด้านร่างกายและการต่อสู้จึงมิใช่เื่ยากสำหรับทั้งคู่
ทั้งสามคนกลับมายังเมืองคาเลเมียร์สถานที่ที่ทารินและลีน่ามีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับหลายองค์กรภายในเมืองทำให้การหาสถานที่ฝึกซ้อมเป็ไปได้โดยง่ายพวกเขาสามารถเช่าห้องฝึกซ้อมในราคาที่เป็มิตรและยังได้รับความเอื้อเฟื้อยืมอุปกรณ์จากคนรู้จักโดยไม่ติดขัด
สุดท้ายคู่สามีภรรยาเอลฟ์เลือกเช่าสถานที่ฝึกซ้อมที่มีความเป็ส่วนตัวสูงเพื่อให้วิลล์ได้เรียนรู้และฝึกฝนทุกสิ่งได้อย่างเต็มที่ปราศจากสิ่งรบกวนจากภายนอก
“เอลฟ์อย่างพวกเราสองคนถนัดใช้มีดกับธนูมากที่สุด!เธอมีอาวุธอะไรที่อยากจะเรียนรู้เป็พิเศษไหม?”ทารินถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง
วิลล์ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วกล่าว“ไม่มีนะ ฉันสามารถใช้ปืนได้”
“ดี!แบบนี้จะได้ฝึกให้เธอได้เต็มที่หน่อย!”ลีน่ากล่าวพลางขยับแขนขยับขาทำท่าทางต่าง ๆ เพื่อวอร์มร่างกาย
“ฉันจะฝึกสอนวิธีการใช้อาวุธให้กับเธอส่วนภรรยาของฉัน จะเป็คนฝึกสอนวิธีการต่อสู้ด้วยร่างกายให้”ทารินอธิบายรูปแบบการฝึกสอนออกมา “ส่วนวิธีการฝึกฝนร่างกายรูปแบบต่าง ๆพวกเราทั้งสองคนจะผลัดกันเป็ผู้ฝึกสอน”
ทารินกลับออกไปจากห้องฝึกซ้อมเพื่อปล่อยให้สองสาวทำความเข้าใจและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับเื่การฝึกสอนรูปแบบต่างๆ
ลีน่าอธิบายขั้นตอนสั้นๆ ก่อนจะให้วิลล์เริ่มทดสอบร่างกายเบื้องต้น
การวิ่ง วิดพื้นซิทอัพ และลุกนั่ง คือสี่ท่าพื้นฐานที่ถูกใช้วัดสมรรถภาพของเธอ
แม้จะเป็เพียงการทดสอบง่ายๆ แต่ทุกท่วงท่าของวิลล์กลับเต็มไปด้วยพลังและความมั่นคงเกินคาดสายตาของลีน่าและทารินที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน
เมื่อการทดสอบจบลงวิลล์นั่งหอบหายใจเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับไม่แสดงความเหน็ดเหนื่อยอย่างที่ควรจะเป็
‘ตัวฉันอีกคน…ผ่านอะไรมากันแน่ถึงได้สร้างร่างกายที่แข็งแกร่งขนาดนี้?’ วิลล์คิดในใจขณะมองฝ่ามือที่สั่นเพียงเล็กน้อยของตนเอง
ร่างกายที่สมบูรณ์แบบราวกับถูกฝึกฝนมาอย่างหนักทำให้หญิงสาวไม่อาจหยุดสงสัยเกี่ยวกับประสบการณ์และเื่ราวที่ ‘เธออีกคน’ เคยเผชิญมาก่อนหน้านี้ได้เลย
“เธอต้องหายใจลึก ๆทางจมูก เพื่อกรองอากาศและเพิ่มออกซิเจนในเื” ลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มแต่แฝงด้วยความห่วงใย “ยืดตัวตรง หายใจเข้าลึก ๆ …แล้วผ่อนลมหายใจออกอย่างช้า ๆใช่ แบบนั้นแหละ ดีมาก”
วิลล์ทำตามอย่างตั้งใจร่างกายค่อย ๆ คลายความเกร็งจนรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สม่ำเสมอขึ้นลมหายใจที่ถูกปรับให้นิ่งนั้นทำให้เธอเหมือนควบคุมร่างกายได้ง่ายกว่าเดิม
“การทดสอบพื้นฐานเมื่อครู่…ก็เพื่อให้เราเห็นภาพรวมของศักยภาพในร่างกายเธอ”ลีน่ากล่าวต่อ พลางก้าววนรอบตัววิลล์เหมือนกำลังประเมินบางอย่าง “ต่อจากนี้จะไม่ใช่การทดสอบอีกแล้ว แต่คือการฝึกจริง”
เธอหยุดยืนตรงหน้าแล้วส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงความคาดหวัง “สิ่งแรกที่เธอต้องเรียนรู้ คือการเคลื่อนไหว”
คำพูดนั้นทำให้วิลล์ตั้งท่าตามโดยสัญชาตญาณดวงตาจับจ้องที่ลีน่า เตรียมรับฟังทุกคำสอนที่จะหลั่งไหลเข้ามาในชีวิตใหม่ของเธอ
ก่อนลงมือฝึกสอนลีน่าได้เคลื่อนไหวด้วยเท้าให้วิลล์ดูอย่างชำนาญ
มันเป็การเคลื่อนไหวที่มีท่าทางที่เฉพาะตัวที่ต้องอาศัยการเคลื่อนไหวเท้าอย่างชำนาญ
ต้องใช้ความคล่องแคล่วในการเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว
และใช้ความเร็วในการเคลื่อนที่ในรูปแบบนั้นๆ เพื่อเร่งความเร็วและการตอบสนองที่ฉับไว
ต้องมีความยืดหยุนในการเคลื่อนไหวที่สามารถปรับเปลี่ยนท่าทางได้ตลอดเวลา
สร้างสมดุลที่มั่นคงให้กับร่างกายจะทำให้มีการทรงตัวที่ดีขณะเคลื่อนไหว
วิลล์ผ่านวันที่ 1ด้วยสภาพร่างกายที่ทุลักทุเล แต่เธอก็สามารถผ่านเกณฑ์ต่ำสุดของลีน่ามาได้
วันที่ 2 3 และ 4การเคลื่อนไหวของวิลล์เริ่มไม่ติดขัด
วันที่ 5วิลล์สามารถผ่านเกณฑ์ของลีน่าในที่สุด
“ยอดเยี่ยม! เพื่อนมนุษย์ของฉัน!”ลีน่ากล่าวชมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
วันต่อมาคือการฝึกสอนการต่อสู้ด้วยร่างกาย
มันคือการใช้ร่างกายเป็อาวุธในการป้องกันตัวและจู่โจมคู่ต่อสู้ โดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อการเอาชีวิตรอด
ลีน่าแสดงท่าทางต่างๆ ออกมาเพื่อเป็แบบอย่าง โดยเธอได้ใช้อวัยวะต่าง ๆ ของร่างกาย เช่น หมัด เท้าเข่า ศอก และส่วนต่าง ๆ ของร่างกายในการโจมตีหุ่นล่อเป้าที่อยู่ตรงหน้า
เมื่อถึงคิวของวิลล์เธอได้ทำตามขั้นตอนที่ลีน่าสั่งสอนทว่าการจู่โจมคู่ต่อสู้ของวิลล์ที่เป็เพียงมือใหม่ มันจึงทำให้ตามส่วนต่าง ๆของร่างกายหญิงสาวมีรอยฟกช้ำดำเขียวปรากฏขึ้นมา
“เธอแน่ใจนะว่าจะใช้มัน!”ลีน่ากล่าวถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง
“แน่ใจ!ฉันไม่อยากลืมประสบการณ์การฝึกซ้อมที่ผ่าน ๆ มาน่ะ!” วิลล์กล่าว
เพราะว่าหญิงสาว้าความต่อเนื่องในการฝึกฝนเธอจึงเลือกที่จะดื่มยา ที่มีราคาขวดละ 1 ล้านเฟนีลงไป
มันคือยาที่จะช่วยฟื้นฟูสภาพร่างกายของผู้ที่กินมันเข้าไปอย่างรวดเร็วและเพื่อปรับสมดุลของร่างกาย หลังจากที่หยุดกินผู้ที่ใช้ยาก็จะหมดสติไปหนึ่งวันเต็ม ๆ
เอลฟ์ทั้งสองคนได้ซื้อยาเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าเพราะพวกเขารู้ว่า ด้วยนิสัยของวิลล์ย่อมตามหายาตัวนี้จนเจอและยาชนิดนี้ก็ไม่ใช่ยาที่ผิดกฎหมายอะไรเพียงแต่ว่ามันจะถูกขายให้กับผู้ที่เป็สมาชิกที่ผ่านการทดสอบของสำนักงานเมืองแล้วเท่านั้น
วันที่ 7 8 9 และ 10คือวันที่ลีน่าฝึกสอนการต่อสู้ด้วยร่างกายให้กับวิลล์อย่างจริงจัง
การต่อสู้ด้วยร่างกายที่มีเป้าหมายคือจุดตายของอีกฝ่าย ผสมผสานกับการเคลื่อนไหวที่มีแบบแผนมันคือเทคนิคและอาวุธที่สำคัญที่สุดสำหรับการเอาตัวรอดโดยไร้ซึ่งอุปกรณ์ช่วยเหลือใด ๆ
วันที่ 11ด้วยฤทธิ์ของยาที่หมดลง วันนี้จึงเป็วันพักผ่อนร่างกายของหญิงสาว
วันที่ 12วิลล์ตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น โดยไม่มีอาการาเ็หรือาแใด ๆหลงเหลือตามร่างกายและวันนี้หญิงสาวก็ตัดสินใจที่จะพักผ่อนและทำอาหารเพื่อตอบแทนทารินและลีน่า
“ไม่เห็นต้องรีบตอบแทนเลยยังเหลืออีกตั้งหลายอย่าง” ทารินกล่าวแต่ในมือของเขากำลังถือโกโก้เย็นสูตรเอลฟ์อยู่
“แต่ก็ดีแล้วแหละกล้ามเนื้อและจิตใจของเธอจะได้พักผ่อนบ้าง อย่าตึงเครียดจนเกินไป ผ่อนคลาย ผ่อนคลาย”ลีน่ากล่าวในขณะที่เธอกำลังนั่งกินผัดกะเพราเต้าหู้
วันที่ 13ทารินเริ่มทดสอบวิลล์ในการใช้มีดและธนูเขาพบว่าหญิงสาวมีความรู้การใช้มีดแค่เพียงพื้นฐานทว่าในส่วนของธนูหญิงสาวกับทำได้ดี
‘ต้องขอบคุณวิลล์คนเก่านะที่เคยผ่านการใช้ธนูมาก่อน’ วิลล์กล่าวในใจพลางปกปิดสายตาที่ดีใจเอาไว้
วันที่ 14ทารินเลือกที่จะฝึกสอนการใช้มีดให้กับวิลล์เพียงอย่างเดียวเขาได้เจาะจงฝึกสอนเทคนิคการใช้ข้อมือและนิ้วมือในการควบคุมมีดให้กับหญิงสาวโดยเฉพาะ
มีร่องรอยาแที่เกิดจากมีดปรากฏบนนิ้วมือของวิลล์อยู่บ้างแต่หญิงสาวก็ไม่เคยถอดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
วันที่ 15 และ 16ทารินได้ฝึกสอนการใช้มีดผสมผสานกับการเคลื่อนไหว รวมไปถึงท่าทางและการตัดสินใจในการจู่โจมเป้าหมาย
“ใช่ แบบนั้นแหละสลับมีดไปที่มืออีกข้าง ใช่ ดีแล้ว” ทารินกล่าวแนะนำ
ทารินฝึกสอนเทคนิคการใช้มีดต่างๆ มากมายให้กับวิลล์ เพราะเขารู้ว่าหญิงสาวนั้นมีประสบการณ์การใช้มีดมาก่อนถึงแม้จะเป็เพียงแค่มีดทำอาหารก็ตาม
วันที่ 17 18 และ 19ทารินและลีน่า ร่วมมือกันสอนวิลล์ใช้มีดสลับกับธนู โดยที่เป้าหมายของพวกเขาคือเป้าหมายที่เคลื่อนไหว ที่มีขนาดและความใกล้เคียงกับสัตว์สายพันธุ์ต่าง ๆไล่จากขนาดใหญ่จนไปถึงขนาดเล็ก
“เล็กก็เล็ก!แถมยังไกลอีก! ใครมันจะไปยิงโดน!” วิลล์พูดบ่นออกมา ในขณะที่มือง้างธนูอยู่
วันที่ 20 วิลล์ทารินและลีน่า ได้เข้าร่วมด่านทดสอบพร้อมกันเพื่อนำคะแนนมาเป็ตัวชี้วัดความสำเร็จ
ทารินได้ใช้เส้นสายและความสัมพันธ์อันดีงามเช่าบททดสอบเสมือนจริงที่มีคุณภาพเท่ากับกองทัพ
ลีน่าคือผู้ที่ได้อันดับที่ดีสุดในการทดสอบ
ทารินคือผู้ที่ได้อันดับถัดมา
และวิลล์คือผู้ที่ได้อันดับสุดท้ายในการทดสอบระหว่างพวกเขาทั้งสามคน
“โห!เธอได้คะแนนดีกว่าพวกเราสองคนตอนที่ทดสอบครั้งแรกเลยนะ!”ลีน่ากล่าวด้วยความตื่นเต้น
“ร่างกายของเธอนี่สุดยอดจริงๆ แค่ยี่สิบกว่าวัน ก็ตามพวกเรามาติด ๆ แล้ว” ทารินกล่าวติดตลก
“ต้องขอบคุณอาจารย์ที่ดีทั้งสองคนน่ะ”กล่าวแซวเอลฟ์ทั้งสองคนเล็กน้อย
“อย่าพึ่งดีใจไปการทดสอบที่แท้จริงกำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่วัน” ทารินกล่าวพร้อมยิ้มเ้าเล่ห์
“มันเป็การทดสอบในระดับเดียวกันกับเอลฟ์อย่างพวกเราเลยล่ะ”ลีน่ายิ้มกวน ๆ พลางหัวเราะ
“อะไรนะ!ยังไม่จบอีกเหรอ?” วิลล์กล่าวด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์ ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนบนพื้น“ไม่นะ!!!”
947
