“..เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอลูก เ้ามีสีหน้าที่เปลี่ยนไปั้แ่ฟังเื่ของใบชาสูตรใหม่ที่ได้รับมานั้นแล้ว..” ออกัสกล่าวถามกับบุตรสาวของตนด้วยความเป็ห่วง คาเรนที่ได้ยินอย่างนั้นเธอก็แทบอยากจะทุบโต๊ะให้เสียมันดังที่สุดเพื่อเป็การระบายเลยทีเดียว เพราะว่าเธอเป็คนเดียวที่รู้ว่าสิ่งใดกำลังจะเกิดขึ้น และผลกระทบมันจะเป็อย่างใด หากเดินเกมนี้พลาดไป..
หลังจากเธอคิดพิจารณาเหตุผลจากที่ได้ยินมาเมื่อครู่กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอรู้ เหตุการณ์ทั้งหมดมันกลับเข้าล็อกกันพอดิบพอดีจนน่าขนลุก ซึ่งเหตุที่ทำให้คาเรนนึกเอะใจขึ้นมาได้ก็คงเริ่มมาจากราชินีที่้าฟื้นฟูราชวงศ์ในอีกไม่เดือนข้างหน้า เหตุเพราะเธอใช้ทรัพย์สินที่มีมากจนเกินไป มันจึงทำให้เกิดคู่ครองที่เหมาะสมกับองค์รัชทายาท ซึ่งแน่นอนว่าสตรีนางนั้นในท้ายที่สุดแล้วก็คือเ้าหญิงลำดับที่ 3 แห่งอาณาจักร ‘เทอเบอแลนด์’
และอาณาจักร ‘เทอเบอแลนด์’ ยังบังเอิญเป็อาณาจักรเพื่อนบ้านผู้ผลิตชาส่งขายให้กับราชอาณาจักร ‘โรแพนเนท’ หรือก็คือส่งข่าวให้เธอผ่านกลุ่มเซนทอรัสนั่นเอง ซึ่งนอกจากนี้อาณาจักร ‘ไอโบเนีย’ ที่กำลังจะทำากับดินแดนทางเหนือของดยุคออกัส ยังมีพื้นทางตะวันตกที่ติดกับอาณาจักรเทอเบอแลนด์อีกด้วย ไม่แปลกใจเลยว่าพวกเขาจะร่วมมือกัน โดยชานั้นเป็จุดโป๊เแตกทำให้คาเรนรับรู้ทุกอย่าง
ถ้าหากไม่รู้ถึงอนาคตก็จะคิดว่ามันเป็เื่บังเอิญที่จู่ๆอาณาจักรเทอเบอแลนด์ส่งใบชาชนิดใหม่มาตีตลาดเท่านั้น แต่เมื่อใครที่รู้อนาคตจะมองเห็นภาพกว้างของแผนการใหญ่นี้ มันเริ่มจากการทำให้ตระกูลดยุคคาเพนเธียร์ตกต่ำให้ถึงที่สุด ทั้งการเงิน ทั้งอาณาเขต ทั้งชื่อเสียง ทั้งเงินทอง และทั้งหน้าตาในสังคมชั้นสูง
ใบชาสูตรใหม่นั้น ตามรายงานจากนาธานมันทำให้ออกฤทธิ์เคลิ้ม ผู้ดื่มจะรู้สึกถึงความผ่อนคลายที่ได้ดื่มมันเข้าไป และเมื่อเธอเห็นตัวอย่างใบชาใหม่เธอก็ถึงกับร้องอ่อขึ้นมาทันที เพราะใบชาที่ว่ามานั้นมันเป็พืชที่เรียกกันว่า ‘กัญชา’ นั่นเอง
แม้ว่ากัญชาจะมีคุณสมบัติทางยาอยู่มาก แต่มันก็ไม่ควรที่จะดื่มในประมาณมาก ไม่เช่นนั้นแล้วมันอาจจะทำให้เกิดภาพหลอน หัวใจเต้นเร็ว และไม่เป็จังหวะ แน่นอนว่ามันส่งผลเลวร้ายหากต้องให้ทหารที่กำลังรบดื่มทานมันแก้หนาวจากพิษอากาศทางตอนเหนือ..
“ท่านพ่อเ้าคะ.. ลูกขอถามท่านพ่อตรงๆ ท่านพ่อไว้ใจบุคคลทั้งหมดที่อยู่ในห้องนี้หรือไม่เ้าคะ..” คาเรนกล่าวถามกับออกัสด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ออกัสที่ได้ยินคำถามนั้นก็ขมวดคิ้วพร้อมกับหันมองหน้าทหารคู่ใจ ทั้งยังเป็เพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องั้แ่เรียนอยู่ที่โรเรียนหลวง
“พ่อมั่นใจ!.. พวกเราทั้งสี่คนสามารถตายแทนกันและกันได้ สิ่งที่ลูกถามนั้น แปลว่าเื่นี้มันเป็ความลับอย่างนั้นรึ.. ถึงขนาดต้องถามออกให้ลำบากใจเช่นนี้” ออกัสกล่าว
“ไม่ใช่ความลับหรอกเ้าค่ะ.. แต่เป็ภัยระดับราชอาณาจักรเลยก็ว่าได้ เมื่อลูกพูดเช่นนี้แล้ว ท่านพ่อยังมั่นใจทั้งสามท่านนี้อยู่หรือไม่..” คาเรนกล่าว และนั่นมันก็ทำให้บุคคลที่อยู่ในห้องอีกทั้ง 5 ชีวิตเบิกตากว้าง
“หากลูกมิเชื่อสิ่งที่พ่อกล่าว จะให้พวกเขาทุกคนสาบานต่อเกียรติยศ หรือบรรพบุรุษก็ย่อมได้ พ่อเชื่อว่าพวกเขายินดีที่จะทำ..” ออกัสกล่าวพร้อมกับมองไปที่กลุ่มที่เป็ทั้งเพื่อน รุ่นพี่รุ่นน้อง และลูกน้องคนสนิท สายตาแต่ละคนเมื่อยามมองมาที่ดยุคออกัส สายตานั้นเป็สายตาที่มาดมั่น และพวกเขาไม่ต้องรอให้คุณหนูคาเรนกล่าวสิ่งใด เซอร์วอล์ตันก็คุกเข่าต่อหน้าของออกัส และคาเรนในทันที
“ข้า..เซอร์วอล์ตัน แกมบิส ขอสาบานต่อเกียรติยศทั้งหมดที่ข้ามีในชีวิตอัศวิน ข้าซื่อสัตย์ต่อดยุคออกัส และตระกูลคาเพนเธียร์ตลอดมา และจะซื่อสัตย์เช่นนี้สืบจนชั่วลูกชั่วหลานของข้า..” วอล์ตันกล่าว
“..ข้า..เ้าเมือง ‘กรีนเวอนอล’ ไวเคานต์เอดิสัน กรีนเวอนอล ขอสาบานต่อบรรพบุรุษผู้ภัคดีต่อตระกูลคาเพนเธียร์ั้แ่ยุคก่อตั้ง ข้าซื่อสัตย์ต่อดยุคออกัส และตระกูลคาเพนเธียร์ตลอดมา และจะซื่อสัตย์เช่นนี้สืบจนชั่วลูกชั่วหลานของข้าเช่นกัน..” เอดิสันกล่าว
“..ข้า..เ้าเมือง ‘เวเนฟาเซียร่า’ เคานต์โรแลนด์ เวเนฟาเซียร่า ขอสาบานต่อบรรพบุรุษผู้ภัคดีต่อตระกูลคาเพนเธียร์ั้แ่ยุคก่อตั้งเช่นกัน.. ข้าซื่อสัตย์ต่อดยุคออกัส และตระกูลคาเพนเธียร์ตลอดมา และจะซื่อสัตย์เช่นนี้สืบจนกว่าตระกูลของข้าจะถูกลบหายไปจากแผ่นดินนี้..” โรแลนด์กล่าว
“อื้มม.. เ้าก็ควรทำด้วยเช่นกันนาธาน แม้ว่าข้าจะไว้ใจเ้าที่สุดก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายถึงความเชื่อใจที่พวกเขาจะมีต่อเ้าได้..” คาเรนกล่าวกับนาธาน ซึ่งแน่นอนว่านาธานไม่ได้ขัดข้องแต่ประการใด
“กระผมนาธาน.. ข้าได้สาบานกับคุณหนูต่อหน้าหลุมฝังศพของผู้เป็บิดา และผู้เป็มารดาของกระผมไปเมื่อนานมาแล้ว.. วันนี้์ได้ให้โอกาสข้าได้กล่าวความจงรักษ์ภัคดีกับคุณหนูคาเรน คาเพนเธียร์อีกครั้ง และคำสัตย์ของข้า คำสาบานของข้าได้มอบให้กับคุณหนูคาเรน คาเพนเธียร์แต่เพียงผู้เดียว และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงจนกว่าชีวิตของข้าจะหาไม่!..” นาธานกล่าว แม้ว่าดยุคออกัสจะอึ้งๆก็ตาม เพราะเขาไม่คิดว่าลูกสาวของตนจะมีข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ด้วยแล้วหนึ่งคน แถมยังเอ่ยอย่างชัดเจนถึงแค่ตัวของคาเรนเท่านั้นอีกด้วย
“เอาล่ะ.. เชิญทางนี้เ้าค่ะทุกท่าน..” คาเรนกล่าวพร้อมกับเชิญให้ทุกคนไปยังโต๊ะแผนที่ตัวเดิม ก่อนที่เธอจะไปยืนประจำตำแหน่งของหัวเรือทัพแทนที่จะเป็ออกัส ส่วนคนที่เหลือก็ถูกเทียบเชิญไปยังจุดที่ว่างอยู่ โดยมีนาธานยืนประกบคาเรนเอาไว้..
“ก่อนอื่นข้าจะเริ่มอธิบายเกี่ยวกับการทำสัญญาครั้งแรกของข้ากับกลุ่มเซนทอรัสก่อนเ้าค่ะ.. นาธานคงจะทราบแล้วว่าข้านั้นได้สั่งให้พวกเขาทำแบบสอบถามเกี่ยวกับสินค้าว่าเป็ที่ชื่นชอบของเหล่าขุนนางหรือไม่ แน่นอนว่าส่วนใหญ่อยากจะได้สินค้าของข้าเพิ่มเติม แต่ทว่ามีกลุ่มขุนนางกลุ่มหนึ่งที่ไม่สนสินค้าของบริษัทคาเพนส์เลยแม้แต่ชิ้นเดียว.. ใช่! กลุ่มขุนนางนั้นเป็กลุ่มที่ทำงานรับใช้องค์ราชินี..” คาเรนกล่าว
“หลังจากที่ข้าวิเคราะห์แล้วก็ยังไม่เข้าใจพวกเขามากนัก พวกเขาคิดอะไร หรือไม่พอใจสินค้าของข้าเพราะเหตุผลอะไร ข้าจึงแอบจ้างกิลด์นักผจญภัยโดยตรงให้ติดตามกลุ่มนั้นอย่างลับๆเป็เวลา 1 สัปดาห์ และผลลัพธ์ที่ได้ก็คือพวกเขากำลังวางแผนกระทำอะไรอย่างหนึ่ง ซึ่งมันเป็ความลับเอามากๆ จนนักผจญภัยไม่สามารถเข้าถึงตัวหรือได้ยินในสิ่งที่พวกเขาพูดหารือกัน.. นอกจากนี้พวกเขายังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับอาณาจักรเทอเบอแลนด์อีกด้วย.. ตอนนั้นข้ายังไม่ได้คิดอะไรจนกระทั่งวันนี้” คาเรนกล่าวพร้อมกับโยนใบกัญชาบนโต๊ะ
“สิ่งนี้เรียกว่าใบของต้น ‘กัญชา’ แน่นอนว่ามันมีคุณสมบัติตามที่กลุ่มเซนทอรัสได้กล่าวเอาไว้.. เพียงแต่มันไม่ใช่ใบชาธรรมดา หากใครก็ตามดื่มหรือดมมันมากจนเกินพอดี มันจะออกฤทธิ์ที่ร้ายแรงยิ่งกว่า.. ภาพหลอน คอแห้งเหือด ความ้าที่จะดื่มจะดมมันมากขึ้น..” คาเรนกล่าว พร้อมกับเว้นจังหวะ และหันมองหน้าของทุกท่านที่อยู่ในที่แห่งนี้
“..ทุกท่านลองคิดภาพตามว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อทหารที่มีอาการเหน็บหนาวจากสภาพอากาศที่เย็นเฉียบ.. ใช่! ทหารเ่าั้จะดื่มกินมันมากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้นไปอีก จนสุดท้าย พวกเขาเ่าั้จะเกิดภาพหลอนตามมา และผลของาก็จะจบลงในไม่ช้า.. และพวกมันกำลัง้าให้เรามอบสิ่งนี้ให้กับทหารที่กำลังจะสู้รบกับพวกไอโบเนีย เมื่อถึงจุดนี้แล้วทุกท่านคิดเห็นเช่นไรเ้าคะ..” คาเรนกล่าวเชิงให้คิดตาม และถามเพื่อสร้างความคิดร่วม..
“..มันก็เป็ได้เพียงอย่างเดียว.. นั่นก็คือพวกมันสองอาณาจักรร่วมมือกัน” ออกัสกล่าวออกมาด้วยความแค้น เขาไม่คิดเลยว่าสถานการณ์จะแย่มากกว่าที่คิดเอาไว้
“..ใช่เ้าค่ะ.. พวกเขาร่วมมือกัน และมีกลุ่มขุนนางที่รับใช้องค์ราชินีให้ท้ายอยู่เื้ัอีกด้วย.. อ่า! ทุกท่านคงจะไม่หลงลืมกันหรอกนะเ้าคะว่าเมืองหลวงในตอนนี้ใครเป็คนคุมอย่างแท้จริง.. ข้าเชื่อว่าทุกท่านคงจะมีคำตอบอยู่ในใจกันอยู่แล้ว..แต่ข้าจะตอบให้ชัดเจนเลยก็คือตัวขององค์ราชินีที่คุมบังเหียนพระาาอยู่..” คาเรนย้ำเตือนถึงความจริง ไม่ว่าใครต่างก็มองออกกันทั้งนั้น แต่มันไม่ใช่เื่ที่สามารถพูดออกมาได้..
“..ดังนั้นมันจึงเป็เหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงส่งทหารมาช่วยเราน้อย แถมยังติดเงื่อนไขที่มันไม่ควรจะมีนั้นอีก..เพราะกลุ่มขุนนางกลุ่มนั้นเป่าหูอะไรสักอย่างกับองค์ราชินีเป็แน่แท้.. แล้วทุกท่านคิดว่าตอนนี้สิ่งที่องค์ราชินีอยากจะได้มากที่สุดคืออะไรกันเอ่ย..” คาเรนกล่าวถามด้วยสีหน้าขี้เล่น..
“ใช่! เงินนั่นเอง พวกเขาตั้งใจตั้งเงื่อนไขยากๆในการให้ยืมอัศวิน และทหาร หากท่านพ่อตกลงแล้วล่ะก็ พวกเขาก็จะเพิ่มเงื่อนไขเข้ามาอีกหนึ่งอย่าง หากข้าคิดไม่ผิดมันก็คือ.. ‘เงินแลกกับทหารที่เ้า้า’ ส่วนราคาก็คงจะเป็คนละ 1 เหรียญทองประมาณนี้..” คาเรนกล่าว
“จากที่พ่อฟังลูกกล่าว.. มันเป็ไปได้สูงเลยทีเดียวที่จะเป็เช่นนั้น แต่พวกเขาไม่เห็นจำเป็ต้องทำอย่างนี้เพื่อให้ได้เงินจากตระกูลของเราเลย.. มันยังมีอีกหลายวิธีที่สามารถทำได้อย่างถูกกฎหมาย..” ออกัสกล่าวออกมาอย่างไม่เข้าใจ แต่นาธานที่เก่งกับพวกตัวเลข และการเจรจาอยู่แล้ว เขาก็เอ่ยขึ้นเพื่อขยายความเหตุผลหลายๆอย่างที่พวกเขาทำเช่นนั้น..
“เพราะมันโจ่งแจ้งจนเกินไปน่ะขอรับ.. แม้จะเป็ราชินีแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรที่ดูน่าเกลียดอย่างนั้นได้.. หากจะพอเป็ไปได้กระผมคิดว่าเหตุผลนั้นยังไม่พอที่จะทำให้เกิดเื่ทั้งหมดนี้ได้.. กระผมคิดว่ากลุ่มขุนนางพวกนั้น หรือแม้แต่อาณาจักรเทอเบอแลนด์้าจริงๆนั้นก็คือ ทำลายชื่อเสียงของตระกูลคาเพนเธียร์ และบริษัทการค้าคาเพนส์ขอรับ..” นาธานกล่าว คาเรนที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา..
“ใช่! ขุนนางกลุ่มนั้น และอาณาจักรเทอเบอแลนด์ร่วมมือกันกำจัดเรา.. โดยที่กลุ่มขุนนางเป่าหูราชินี ส่วนทางอาณาจักรเทอเบอแลนด์เป่าหูพวกไอโบเนีย ช่างเป็ผลประโยชน์ที่ลงตัวจริงๆ..”
10K
