4 ปีต่อมา..
โรงพยาบาล..
ห้องพักแผนกศัลยกรรมแพทย์…
“อ้าวว..มี๊...ฮานาอยู่ในห้องใช่มั้ยคะ”
“จ๊ะะ!! แกหลับไปนานแล้วแหละ..เปลี่ยนเป็ชุดลำลอง..หรือว่าจะออกเวรแล้วใช่มั้ย!!”
“ค่ะมี๊..แล้วมี๊ล่ะ!! จะกลับพร้อมแชมั้ย..”
“มี๊มีตรวจคนไข้..แชพาฮานากลับก่อนเลย เดี๋ยวมี๊โทร.ให้แด๊ดมารับ”
“OKค่ะ!!”
.
.
“ฮานาลูก..ฮานา!! กลับคอนโดกัน”
“อื้อออ..แดดดี๊!! ฮานายังง่วงอยู่เลย”
“ไม่เอาลูก..ไม่ขี้เซาสิคะ!”
“แต่ว่าา...”
“ไหนบอกแด๊ดอยากกินไอติมไงคะ เอ่...หรือว่าไม่กินแล้วน้าา!!”
“กินค่าา..”
เด็กหญิงที่นอนไม่ยอมลุกรีบดีดตัวลุกขึ้นมาทันที หลังจากที่ได้ยินคำของหญิงสาวร่างสูงผู้เป็พ่อกล่าวออกมา
“OK! งั้นไปกันเล้ยย..”
ทั้งสองคนเดินออกมาด้วยกันคนร่างสูงก็จับมือคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ปล่อย
“อ่ะะ..คุณหมอแชยองง..”
“คะะ!!”
เธอหันไปตามต้นเสียงที่เรียกเธอแล้วตอบรับคำนั้น
“คือว่าา...”
“ฮานาคะ..ฮานาไปนั่งรอแด๊ดอยู่ตรงนั้นก่อนนะคะ! เดี๋ยวแด๊ดมา..”
“ค่ะแด๊ดด..”
แชยองหันมาพูดกับลูกสาวตัวเองแล้วเดินเข้าไปหาบุคคลอีกคน
ระหว่างที่ฮานาลูกสาวของเธอนั่งรอเธออยู่ได้ครู่หนึ่ง ฮานาก็ลุกจากที่นั่งแล้ววิ่งชนใครคนหนึ่ง
“โอ้ยย!!”
“อุ้ยย..หนู!! เป็อะไรรึเปล่าคะ..”
“ไม่..ไม่เป็ไรค่ะ!!”
“แล้วหนูมาทำอะไรตรงนี้คะ..แล้วพ่อแม่หนูอยู่ไหน”
“นั่งรอแด๊ดค่ะ!! แด๊ดไปคุยกับคุณพยาบาลอยู่”
หญิงสาวคนนั้นมองหน้าฮานาไม่วางตาแล้วสตันนิ่งไปดังต้องมนตราไปปชั่วขณะหนึ่ง ด้วยหน้าตาของเด็กคนนี้มีหน้าตาคล้ายคลึงกับตัวเองมาก
“ฮานา..เป็อะไรมั้ยลูก!”
“ไม่เป็ไรค่ะ!!”
หญิงสาวที่นั่งคุกเข่าคุยกับฮานาลุกขึ้นยืนเมื่อหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแต่เธอยังไม่ทันสังเกตหน้าของเธอคนนั้น แต่ก็มีความเอะใจชื่อของเด็กคนนี้ที่หญิงสาวคนที่วิ่งเข้าเรียกนั้นอยู่ไม่น้อย
“แด๊ดบอกให้นั่งรอไง ทำไมไม่ฟังแด๊ดเลย..”
“ก็แด๊ดดี๊ไปนานอ่าาา..”
“อาๆ แล้วขอโทษคุณน้ารึยังคะ!!”
จะเรียกป้าก็คงไม่ดีอ่ะเนอะ..
“ยังค่ะ!!”
“ถ้างั้นหนูก็รีบขอโทษคุณน้าเค้าเร็วว..”
เธอกล่าวแล้วอุ้มลูกสาวแล้วยืนขึ้นเต็มความสูง
“ฮานาขอโทษค่ะ!!”
“ไม่เป็ไรค่ะ!! คราวหน้าก็ระวังหน่อยนะคะ..”
เธอส่งยิ้มให้ฮานาแล้วเงยหน้าไปมองคนที่อุ้มฮานา
“ดีมากค่ะ!! ขอ...”
“แชยองง..”
เธออุทานนามของใครบางคนออกมาเพียงลมปาก
“ขอตัวก่อนนะคะ!!”
แชยองกล่าวขอตัวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยแล้วอุ้มฮานาเดินจากไป หญิงสาวคนนั้นจึงมองตามหลังแล้วพูดขึ้นมาสองคำว่า
“ฮานา!!”
“เฮ้ยย!! โยจอง..เมื่อกี้แกยืนคุยกับใครอ่ะ!”
“เปล่า...เปล่าหรอกก..ไปเถอะ!!”
.
.
“เป็ไงบ้างกฤต..ดีขึ้นยัง!!”
“ดีขึ้นแล้วแหละ...พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้เล่า! แต่...ไม่อยากกลับเลยว่ะ!!”
“อ้าวว..ทำไมวะ! ได้กลับก็ดีแล้วนิ่..”
“โหหห...ก็หมอที่นี่สวยอ่ะ!!”
“กูช่วยม่ะ!!”
“ไม่เป็ไร..เกรงใจ...ดูไอ้โยนู้นน..มันเป็ไร ั้แ่เข้ามาก็ดูซึมๆยังไงไม่รู้!!”
“เอออ..จริงด้วยว่ะ!!”
เธอหันไปมองโยจองแล้วกล่าว
“โย..เป็ไรเปล้าวะ! นี่มาเยี่ยมฉันทำไมทำหน้าซึมเป็ส้วมล่ะวะ”
“ไอ้บ้า!! ปากดีแบบนี้หายแล้วมั้ง..ไม่ต้องนอนแล้วล่ะโรง'บาล”
“หึ..อยากอยู่ที่นี่ต่ออ่ะ”
“แล้วหมอที่แกว่าสวย..รู้จักชื่อมั้ยวะ!!”
“เห็นว่าชื่อ“แชยอง ศิรปกรณ์”อ่ะ”
“มึงนี่เผือกเก่งเนอะ..รู้กระทั่งนามสกุลหมอ”
“แน่นอน..เดี๋ยวนะ!! หลอกด่ากูนี่หว่าา..”
“อ่า..ใช่!!”
“เป็หมอที่นี่สินะ!! ทะเลาะกันอยู่นั่นแหละ! เดี๋ยวก็ได้กันเองหรอก..”
เธอพูดกับตัวเองก่อนจะหันไปพูดกับเพื่อนตัวเอง
“ไม่มีทางง...”
ทั้งสองคนพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน
“ฉันกลับก่อนนะ..ลืมไปว่ามีธุระต่อ!! อ่าา..แล้วก็นะ..หมอคนนั้นที่แกพูดถึงอ่ะ!! เค้ามีลูกแล้วเว้ยย..”
เธอกล่าวจบก็เดินออกไปจากห้องพักฟื้นคนป่วย
“อ้าวเฮ้ยย..แกรู้ได้ไงวะ..แกรู้จักหรอ!! มาตอบก่อนดิวะ อย่าพึ่งไป!! ว่าแล้วก็ไป..อะไรของแกวะโย!”
“แปปนะ..เมื่อกี้แกบอกว่าหมอคนนั้นชื่อ“แชยอง ศิรปกรณ์”ใช่ป่ะ”
“ใช่!! ทำไมวะ..”
“ไอ้ห่า..นี่มึงลืมแล้วจริงๆหรือว่ามึงแกล้งลืมวะเนี้ยย!!”
“ลืมอะไร!!”
เขาขมวดคิ้วเข้าเป็ปม
“ก็นั่นน่ะชื่อของน้องแชยองผัวเก่ามันไง”
“ฮะ!! ว่าไงนะ..”
“ได้ยินไม่ผิดหรอก..ถ้ายัยโยบอกว่าน้องเค้ามีลูกแล้วถ้างั้นน้องเค้าก็แต่งานแล้วดิวะ”
“อ้าวว..ถ้าแต่งแล้วทำไมนามสกุลเดิมล่ะ หรือจะเป็ลูกเลี้ยง..งั้นกูก็มีโอกาสอยู่”
“สมัยนี้แต่งงานแต่งไม่จดทะเบียนหรือไม่เปลี่ยนนามสกุลก็มีเยอะไป”
“เอ้าา!! ไม่ให้ความหวังกูเลย”
“ไม่อ่ะ..จบนะ!!!”
.
.
“แด๊ดรู้จักคุณน้าคนนั้นด้วยหรอคะ..ฮานาได้ยินคุณน้าเค้าเรียกชื่อแด๊ดด้วย!!”
“อ่ออ..หรอคะ! แด๊ดไม่เห็นได้ยินเลยนะ..หนูหูฝาดรึเปล่าคะ”
“หรอคะ..ฮานาหูฝาดไปหรออ!! แต่ฮานาคิดว่าฮานาได้ยินคุณน้าคนนั้นพูดชื่อแด๊ดจริงๆนะคะ เอ....”
“ซื่อจังเลยลูกสาวคนนี้เนี่ย...”
แชยองยกมือข้างนึงที่จับพวงมาลัยรถมาวางที่หัวลูกสาวตัวน้อยแล้วยีหัวเบาๆ
“งืออ..แด๊ดดี๊ไม่เอา..เดี๋ยวผมเสียทรงหมด”
ฮานากล่าวพร้อมเอาฝ่ามือน้อยๆของตัวเองปัดมือผู้เป็พ่อออกไป
“จ้าาา!!”
เธอกล่าวอย่างเอ็นดูลูกสาว
.
.
“อ่ะะ!! ั์..มาเร็วกว่าที่คิดนะ...”
“แหม..ั์เคยมาสายด้วยหรออ!”
“เอ่าะะ..เมื่อกี้เจอผู้หญิงคนนึงอ่ะ! หน้าคล้ายยังหนูฮานามากเลย..เหมือนอย่างกับเป็แม่ลูกกัน”
“ดูผิดไปรึเปล่าา..”
“ไม่แน่ใจเหมือนกัน..เห็นแค่ผ่านๆ”
“นั่งไง..กลับกัน!!”
คนร่างสูงจับข้อมือคนร่างเล็กแล้วเดินออกไปด้วยกัน
.
.
“ฮัลโหล..แชยอง..”
“ค่ะ!! แด๊ดด...”
“เรากับฮานาอยู่ไหน..แด๊ดกับมี๊กะว่าจะชวนไปทานข้าว”
“ตอนนี้แชพายัยหนูฮานามากินไอติมอยู่GrandZค่ะ”
“งั้นรอที่นั่นนะ..เดี๋ยวแด๊ดตามไป”
ตุ๊ดด..
“ลูกว่าไงบ้าง..”
“พาฮานาไปกินติมที่ห้าง...”
“อ่าาา!! พรุ่งนี้มีประชุมเช้า..ก็อย่าทำงานดึกมากก็แล้วกัน”
“ห่วงหรออ..????”
“นี่..อายุขนาดนี้แล้วนะ! ทำไมไมเลิกนิสัยแบบนี้อีก..ดีนะยัยแชไม่เป็เหมือนเธอน่ะ!!”
“ย่าาห์ห์!! เจ็บบ...โดนด่าทางอ้อม..”
.
“ฮานาา..”
“คุณปู่.....”
ฮานากล่าวนามแล้วรีบวิ่งเข้าไปกอดคนที่เรียกตัวเอง
“เป็ไงบ้างคะ!! อยู่โรง'บาลทั้งวันเลย..บอกให้อยู่กับปู่ก็ไม่อยู่...”
“ก็เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาอยู่กับคุณปู่ไงคะ”
“หู้ววว!! งั้นก็ตอนตอนเย็นเลยน่ะสิ..”
“ช่างพูดจังเลยนะ..ตัวนิดเดียวเอง!!”
หญิงวัยกลางอีกคนนั่งลงแล้วยีหัวหลานสาวตัวเองอย่างหมั่นเขี้ยว
“คุณย่าา..เดี๋ยวผมฮานาเสียทรงหมด”
ฮานาพูดแล้วทำแก้มป่องออกมาจนน่าเอ็นดูเข้าไปอีก
“หื้มม..ไม่ทำแล้วจ้าา...”
4K
