ตอนที่ 4 เริ่มงานวันแรกก็โดนดุซะละ
บริษัทของเ้านายผมอยู่แถวแพรกษา จ.สมุทปราการ มันไม่ได้มีแค่ออฟฟิศ แต่มีโรงงานอยู่ด้านในของเนื้อที่กว้างใหญ่นี้ด้วย ผมกลืนน้ำลายอย่างเหนียวคอ เพราะมันดูคล้ายบริษัทที่ผมเคยมาทำงานเมื่อนานมาแล้ว แต่ก็ไม่น่าใช่ เพราะตอนนั้นผมไปทำแถวมหาชัย คงไม่ใช่เป็โรงงานเดิมแล้วย้ายมาที่นี่นะ...
มันคงไม่ดวงสมพงษ์กันขนาดนี้หรอกมั้ง...
“เป็อะไร หน้าซีดเชียว” เ้านายหนุ่มที่นั่งเงียบมาตลอดทางถามขึ้นมา
“ปะ เปล่าครับ ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”
“ตอนขับรถมีสมาธิด้วยสิครับ” หูยยยย แค่วันแรกก็โดนดุไปแล้วหนึ่งดอก
“ขอโทษครับ”
“เดี๋ยวเลี้ยวไปจอดหน้าตึกขวามือนะ จากนั้นก็เอารถไปเก็บที่โรงรถ วนตามทางไปเลย”
“ครับคุณต่อพงษ์”
“เรียกต่อเฉยๆก็ได้” ใจผมน่ะอยากเรียกหรอก เพราะยังไงผมก็แก่กว่า แต่จะให้เรียกแค่ชื่อ หรือน้องต่อก็ยังไม่สนิทกันขนาดนั้น
“เรียกคุณต่อดีกว่าครับ” ผมตอบด้วยน้ำเสียงเกรงใจ เ้านายผมไม่ว่าอะไรก่อนจะนั่งนิ่ง
“คุณต่อไม่ลงเหรอครับ”
“...” ใบหน้าหล่อเหลาพยักเพยิดไปที่ประตู อ้อออออ ว่าแล้วผมก็รีบวิ่งลงไปเปิดประตูให้เ้านายหน้านิ่งทันที
“ขนเอกสารที่เบาะหลังมาด้วย”
“ครับๆ” ผมได้แต่รับคำก่อนกวาดเอกสารปึกใหญ่วิ่งตามต้อยๆ
ภายในสำนักงานเย็นฉ่ำ มีพาร์ทิชันกั้นคอกสำหรับพนักงานอย่างเป็ระเบียบ เสียงที่อื้ออึงเมื่อครู่เงียบกริบทันทีที่ผู้บริหารหนุ่มก้าวเท้าเข้ามา แต่ละคนก้มหน้างุด จะมีบ้างก็พนักงานสาวๆที่พยายามมอง แต่มองยังไงก็รู้ว่าอ่อย...
“อุ๊ย นั่นใครน่ะ เดินตามคุณต่อมา” เสียงกระซิบ ถ้าจะดังขนาดนี้ก็ะโเถอะครับ
“คนขับรถคนใหม่ไง ไม่รู้เหรอว่าคนเก่าเพิ่งโดนเฉดหัวเมื่อวาน”
“โถ น่าสงสาร จะอยู่ได้สักกี่วันเนี่ย” อยู่ได้โว้ย อยู่ไม่ได้กูจะเอาอะไรแดก...ผมะโตอบในใจ
“ปกติคุณต่อไม่ให้คนขับเข้ามาในออฟฟิศนี่นา ทำไมวันนี้ถึงให้เดินตามล่ะ”
“ชั้นจะรู้มั้ยล่ะ แกก็ถามแปลก...” นี่สินะสังคมออฟฟิศ ขนาดผมเดินย่างกรายใกล้ๆยังนินทากันลั่น
“เอาของวางตรงนี้แล้วก็เอารถไปเก็บ”
“คะ ครับ”
“เดี๋ยวนายไปนั่งรอผมที่ห้องครัวนะ เตรียมตัวให้พร้อมด้วย ตอนเที่ยงผมมีนัด”
“คุณต่อจะออกไปกี่โมงครับ”
“กี่โมงก็ได้ขอให้ทันเที่ยง”
เอาแล้วไง....
“แล้วคุณต่อจะไปไหนครับ”
“นี่ผมต้องตอบคำถามอีกกี่ข้อเนี่ย ไม่มีตารางงานผมรึไง”
หน้าเจื่อนสิคุณ ผมเพิ่งมาทำงานวันแรกนะ “มะ ไม่มีครับ” ได้แต่ตอบเสียงหงอย
“คุณอ้อย ส่งตารางงานอาทิตย์นี้มาในไลน์ผม เดี๋ยวนี้” เ้านายหนุ่มหน้าดุกดปุ่มอินเตอร์คอมสั่งงาน คนชื่ออ้อยตอบรับอย่างลนลานก่อนจะได้ยินเสียงเตือนดัง
ไลน์!
“มีไลน์มั้ย” เสียงงี้เข้มเชียว ผมชูมือถือเป็ซัมซุงฮีโร่ที่ตกทอดมาจากแม่ให้เ้านายดู ใบหน้าหล่อนั้นแสดงอาการเอือมระอาอย่างเปิดเผย
“คุณอ้อย”
“คะ คุณต่อ”
“ไปเอามือถือพนักงานที่บุคคลมาให้ผมเครื่องนึง”
“ค่ะ เดี๋ยวอ้อยเอามาให้นะคะ” ครู่เดียวเท่านั้น ไอโฟนสุดหรูก็มาอยู่ในมือผม
“คุณต่อครับ เอ่อ...”
“อะไรอีก นั่นมือถือใหม่ เอาไว้ใช้ติดต่องาน”
“คือ...” ผมพลิกไปพลิกมาอย่างเหงื่อตก จะพูดออกไปก็กระดาก นึกว่าจะได้มือถือหน้าจอััธรรมดาๆ แต่ดันได้มือถือราคาแพงลิบขนาดนี้เสียได้ พลิกไปพลิกมา ดูท่าจะราคาแพงกว่าเงินเดือนผมเสียอีก ไหนบอกมือถือพนักงานไง นี่มือถือผู้บริหารชัดๆ
“นาย”
“ครับ” ผมสะดุ้งเพราะเสียงดุดัน
“จะพูดอะไรก็รีบๆ ผมไม่มีเวลา”
“เอ่อ คือ” ผมกลืนน้ำลาย “ผมใช้ไม่เป็ครับ”
เท่านั้นแหละ ใบหน้านิ่งเรียบที่คอยหาเื่ผมเปลี่ยนไปทันที เสียงหัวเราะดังลั่นจนผมหน้าแดงหูแดงไปหมด โถ่ คุณครับ ไม่ใช่ผมไม่รู้จักมือถือนะครับ อายุผมแค่สามสิบเอง แต่เกิดมานอกจากพวกโนเกีย หรือไม่ก็ซัมซุงฮีโร่แบบกด ผมก็ไม่เคยแตะอะไรพวกนี้หรอก มันไม่สมราคาผมสักนิด...หรือว่าผมวะที่ไม่สมราคาค่างวดของแบบนี้ก็ไม่รู้
“คุณต่อครับ ระวังจะสำลักนะครับ” หมดกันมาดนิ่งขรึมที่เก๊กมาตลอดทาง
“ขอโทษๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ว่าอะไรนายด้วยนะ” นี่ขนาดไม่มีเจตนาจะว่าอะไรนะครับ หัวเราะจนหน้าแดงไปหมดแล้วน่ะ
“ไม่เป็ไรครับ” ตอบอย่างอื่นได้มั้ยล่ะ
“งั้นมานั่งนี่” เ้านายผมกวักมือเรียกและชี้ที่เก้าอี้ตัวงามฝั่งตรงข้าม ผมนั่งลงตามบัญชาเพราะไม่อยากตกงานั้แ่หัววัน
“เอามือถือมา” ผมวางไอโฟนลงที่โต๊ะไม้เงาวับ
“เครื่องนั้นด้วย”
“หะ” ผมตอบเงอะงะ ก่อนจะวางที่ทับกระดาษแสนโทรมไว้ข้างๆมือถือใหม่ ดูยังไงมันก็โคตรต่าง คุณต่อแกะฝาหลังออกอย่างชำนาญก่อนจะดึงซิมการ์ดออกมาแถมยังแงะตัวซิมให้แยกจากกันด้วย ผมมองความชำนาญนั้นอย่างทึ่ง เข็มแหลมที่อยู่ในกล่องเจาะเข้าที่ด้านข้างก่อนจะวางแผ่นซิมลงในนั้น
“มาเดี๋ยวจัดการให้ เอาเมนูภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษ”
“ไทยครับ”
“มีอีเมล์มั้ย”
“ต้องใช้ด้วยเหรอครับ”
“อืม” เสียงเข้มอีกละ จะเก๊กไปไหน
“คือ...” จะบอกยังไงดีล่ะ ผมสมัครไว้นานแล้วั้แ่สมัยเรียน ตอนวัยรุ่นอะนะ อะไรเจ๋งๆจ๊าบๆก็งัดมาตั้งชื่อให้มันดูเท่ห์ไว้ก่อน ไม่ได้คิดเผื่อวันข้างหน้าหรอกว่าจะตามติดตัวขนาดนี้ เพราะหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้แตะอินเตอร์เน็ตอะไรอีกเลย
“เร็วๆ”
“ครับ ครับ อีเมล์ eakkonloryeahyeah@hotmail.com ครับ”
“หะ อีกทีซิ”
“เอกคนหล่อเย่เย่แอทฮ็อตเมล์ด็อทคอมครับ” ผมทวนอย่างอายตัวเอง
ผมจะไม่อายเลย ถ้าไม่เผลอไปสบตาเ้านายที่ทำหน้าเคร่งขรึม
ผมจะไม่อายเลย ถ้าใบหน้านั้นจะยังอยู่แบบนั้น
ผมจะไม่อายเลย ถ้าเขาไม่ะเิเสียงหัวเราะมาอีกครั้ง
นี่แค่วันแรกนะเนี่ย.....
28K
![The Monkey Queen พ่อหนูชื่อ เห้งเจีย [เล่ม 1] ตอน กำเนิดผู้สถิตพลัง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635031692_61557413.webp)
