เงาร่างเล็ก ๆ หนึ่ง กำลังแฝงตัวอยู่ใต้กอไม้หนาทึบอย่างแเี
เซียฉิน ซ่อนตัวนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาสีดำจ้องมองไปยังเบื้องหน้าอย่างมีเป้าหมาย
ที่ลานหินเบื้องหน้า — สัตว์อสูรระดับหนึ่งตัวหนึ่งกำลังก้มกินผลไม้ป่าอย่างไม่ระวัง
"สัตว์อสูรเกราะหิน...พลังไม่มาก แต่หนังเหนียว และเคลื่อนไหวเร็ว"
เซียฉินนึกถึงคำอธิบายจากตำราของตา
มือขวาค่อย ๆ หยิบ ผงสมุนไพรกล่อมสติออกจากถุงผ้าเล็ก ๆ ที่คาดเอว
เขาโรยเบา ๆ ไปตามทิศทางลม…
รอจังหวะ…
หนึ่งลมหายใจ…
สองลมหายใจ…
เสียงฝีเท้าเงียบลง สัตว์อสูรค่อย ๆ เอนหัวหลับตา
เซียฉินพุ่งออกไป —
ร่างเบาแต่แม่นยำ แทงมีดสั้นเข้าใต้คอที่ไม่หุ้มเกราะพร้อมหมุนปลายมีดเฉียงเฉือนเส้นประสาทสำคัญในทีเดียว
เืสีดำพุ่งออกมาอย่างเงียบงัน —
เด็กหนุ่มหอบเบา ๆ ก่อนทรุดนั่งลงข้างซากสัตว์
นี่คือการล่าครั้งแรกด้วยตนเอง
แม้ไม่สวยหรู ไม่มีเสียงเชียร์ ไม่มีท่วงท่า แต่นี่คือชัยชนะ
“ข้า…ทำได้”
เขาหั่นเนื้อส่วนหนึ่งเก็บไว้
แล้วควักเอา แก่นพลังิญญาขนาดเล็กที่ฝังอยู่ในอกสัตว์อสูร —
แม้มันเป็เพียงเกรดต่ำที่สุด แต่ก็เพียงพอสำหรับ โอสถก่อปราณระดับต้น
...
ยามค่ำในป่าลึก —
กองไฟเล็ก ๆ ถูกก่อขึ้นใต้เงาไม้สูง
เซียฉินบดสมุนไพรทีละชนิดลงในถ้วยหินเล็ก
ใบหน้าเปื้อนฝุ่นแต่ดวงตากลับเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น
“โสมโลหิตเขียว...ใบกู่เฉิน...ผงเปลือกหลิงเยวี่ย...”
“ตำราเขียนไว้ว่า ถ้าใส่เกินสัดส่วนแม้เพียงเสี้ยวเดียวจะทำให้เืไหลไม่หยุด…”
มือเล็ก ๆ หยดน้ำสมุนไพรอย่างมั่นคง
เมื่อส่วนผสมพร้อม เขาโยน แก่นพลังิญญาลงในหม้อดินที่ตั้งบนกองไฟ
พลังิญญาค่อย ๆ ซึมออกมาปะปนกับน้ำสมุนไพร ส่งกลิ่นหอมปนคาวจาง ๆ
“อีกแค่ไม่กี่วัน…ข้าต้องพัฒนาไปให้ถึงขั้นที่สี่ให้ได้”
“หินปราณระดับ หาไม่ได้เลย… ข้าต้องใช้วิธีอื่น”
เขามองขึ้นไปยังท้องฟ้ายามค่ำ —
แสงดาวกระพริบพราวท่ามกลางหมู่เมฆที่ลอยช้า ๆ
ใจหนึ่งของเขายังคิดถึงเสียงหัวเราะของไป๋หลินและเสียงหัวเราะของคุณตา
...
เสียงหอนของสัตว์อสูรดังห่างออกไป เซียฉินค่อย ๆ ดับไฟ
ห่อโอสถใส่ผ้าก่อนเก็บทุกอย่างแนบกายแล้วปีนขึ้นไปซ่อนตัวบนต้นไม้ใหญ่
คืนนี้...เขาจะนอนโดยลืมตาเพียงครึ่งเดียว
8K
