[New Life] อิสระของชีวิต

[2] แปลกไป
เซ็ทต้องนั่งประมวลผลเกี่ยวกับเรื่องราวประหลาดที่เกิดขึ้นกับตัวเองสักพักใหญ่ พอตัดความคิดที่ไม่จำเป็นต่างๆ ไปได้สมองก็ดูจะพร้อมรับสถานการณ์ต่างๆ มากยิ่งขึ้นแต่แล้วจอแสดงผลรูปแบบทัชสกรีนบนอากาศก็ปรากฏอยู่ต่อหน้า สำหรับเซ็ทที่จอภาพดังกล่าวถูกใช้อยู่เป็นนิจในชีวิตประจำวันมันจึงเป็นเรื่องปกติที่ไม่ได้น่าแปลกหรือน่าตกใจแต่อย่างใด ทว่าจากภาพความทรงจำที่เขาได้เห็นเมื่อสักครู่ ที่ๆ เขาอยู่ในเวลานี้มีวิทยาการที่เรียกได้ว่าล้าสมัยยิ่งกว่าอะไร มันไม่ควรมีอะไรแบบนี้{ชีวิตที่เหลือของร่างเด็กนี่เป็นของคุณ ใช้มันตามใจ ใจความสำคัญบอกแบบนั้น}โรอ่านข้อความเป็นเสียงแล้วประมวลผลให้เสร็จสรรพ กระนั้นเมื่อข้อความทั้งหมดถูกอ่าน ข้อความถัดไปก็เด้งขึ้นมากระแทกหน้าอยู่ตำตา{ภารกิจรายวัน กลับบ้าน รางวัล ทักษะการใช้ภาษาแม่ระดับสูง รับภารกิจหรือไม่?}เมื่อโรอ่านข้อความอีกครั้ง เซ็ทอดที่จะยกมือขึ้นกุมศีรษะอีกครั้งไม่ได้“นี่มันเกมส์อะไรของพวกเบื้องบนรึเปล่า?”{ข้อมูลน้อยเกินไป ไม่สามารถตอบได้ จากการวิเคราะห์มีโอกาสเป็นไปได้และก็มีโอกาสที่ทั้งหมดนี่จะเป็นโชคหล่นทับหัวคุณเซ็ท}“...”{จากการประเมินสภาพแวดล้อมเท่าที่สายตาคุณมองเห็น ระบบความรู้สึกที่ถูกปรับแก้ ความทรงจำที่พึ่งได้เห็นเมื่อซักครู่ หากอ้างอิงข้อมูลจากนิยายลวงโลกหลายเล่มสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกับสภาวะนี้ถูกเรียกว่าการเกิดใหม่พร้อมระบบขี้โกงล่ะมั้งครับ}เซ็ทยกมือขยี้เส้นผมบนศีรษะเบาๆ หากเป็นไปตามนิยายลวงโลกเหล่านั้นว่าไว้ ในโลกที่วิทยาการล้าสมัยใบนี้ ต่อให้ไม่มีระบบเกมส์โง่ๆ มาให้ เขาก็ขี้โกงอยู่ดีที่มีความรู้เสมือนซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ฝังอยู่ในสมอง ทั้งยังมีโรคอยจัดการข้อมูลเหล่านั้นให้แบบละเอียดแบบที่ละเอียดกว่านี้ไม่ได้แล้วอีกต่างหาก“...ยังไงจะมานอนตรงนี้ทั้งวันไม่ได้อยู่แล้ว กลับบ้านก่อนเถอะ”เซ็ทขยับร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลฟกช้ำ ความเจ็บยิบๆ บนร่างให้ความรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย ถึงแบบนั้นเซ็ทก็ยังลุกเดินเสมือนไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไร เขากวาดสายตาเก็บข้อมูลของทุกสิ่งที่เขาเดินผ่าน โดยมีเป้าหมายที่การมุ่งหน้าไปสู่บ้านในความทรงจำของเจ้าเด็กนี่เซ็ทคุยกับโรในสมองตลอดเวลาที่เขาเดินกลับบ้าน อย่างน้อยที่สุดเขาสามารถยืนยันได้แล้วว่าวิทยาการของที่นี่ตอนนี้ล้าสมัยสุดๆ มลภาวะจากยานพาหนะที่มีชื่อว่ารถยนต์ทำลายชั้นบรรยากาศเป็นพิษต่อสิ่งมีชีวิตและสิ่งแวดล้อม ซึ่งสำหรับตัวเขาที่เติบโตในโลกที่ทุกอย่างใส่ใจธรรมชาติ มลพิษแบบนี้เขาแทบไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อน (ยกเว้นแก๊สพิษไว้อย่าง)วิทยาการเทคโนโลยีบนท้องถนนที่เขามองๆ ดู ทุกอย่างไม่ต่างกับหนังย้อนยุคในโลกของเขา จากการที่เห็นว่าผู้คนต้องออกมาทำอะไรด้วยตัวเอง เซ็ทจึงยิ่งมั่นใจมากว่าโลกใบนี้ยังไม่มีหุ่นยนต์ผู้ช่วย เอไอสมองกลต่างๆ แน่ๆ{มีคนกำลังจ้องคุณอยู่ ไม่ใช่วี่แววศัตรู}“เรื่องปกติมั้ยล่ะ”เมื่อต้องเดินผ่านฝูงชนมากเข้า สภาพที่ดูไม่ได้ของตัวเองก็เรียกสายตาคนอื่นให้หันมามอง เซ็ทยืนยันได้อีกข้อว่ามนุษย์ก็ยังคงเป็นมนุษย์ไม่เปลี่ยน สายตาหลากหลายที่มองมานั้นตามดาต้าเบสแล้วมันเป็นสายตาปกติที่เซ็ทได้รับอยู่ทุกวันในกองทัพ แต่แน่นอนว่าเขาไม่เคยคิดจะใส่ใจ{ตรงกับความทรงจำ ยืนยัน ที่นี่คือบ้านของคุณ}หลังจากเดินมาพักใหญ่ เซ็ทก็เดินมาถึงหน้าห้องพักในอพาร์ทเม้นท์โทรมๆ หลังหนึ่ง เขาจับลูกบิดประตูหมุนตามภาพความจำในสมอง ทว่าพอเดินเข้าไปแล้วปิดประตูยังไม่ได้ทันอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน“ไอ้เด็กบ้านี่คิดจะให้กูรอไปถึงไหน ไปซื้อเหล้าแค่นี้มึงไปถึงไหนมาวะ!!”“...”ภาพของฝรั่งผมสีน้ำตาลแดงดวงตาสีฟ้าเมาเหล้าหัวเราน้ำสบถด้วยภาษาอังกฤษหยาบคาย ท่าทางดูไม่ได้เลยซักนิดตรงหน้าคือบุคคลที่ชื่อว่าพ่อของร่างนี้ พ่อที่วันๆ เอาแต่กินเหล้า สูบบุหรี่ ทุบตีเจ้าเด็กนี่ เล่นพนัน และไม่เอาการเอางาน ไม่มีอะไรที่ควรเคารพซักนิดในสายตาของเซ็ทถึงแม้การที่บุคคลที่ได้ชื่อว่าพ่อคนนี้จะเปลี่ยนไปหลังจากเหตุการณ์นั้น แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้ออ้างในการกระทำตัวแบบนี้กับคนที่ได้ชื่อว่าลูกอยู่ดี“เฮ้ย!! แล้วเหล้าล่ะวะ!!” ผู้เป็นพ่อกระชากคอเสื้อของคนเป็นลูกขึ้นมาอย่างแรง กลิ่นเหล้าที่โชยมาจากตัวบอกได้ชัดเจนว่าชายคนนี้ดื่มหนักเพียงใด ใบหน้าที่แสดงความโกรธเกรี้ยวของผู้ชายที่สูงกว่าตนไม่ได้ทำให้เซ็ทกลัว แต่กลับทำให้เซ็ทแอบเวทนาอดีตเจ้าของร่างนี้ขึ้นมาจากใจผู้ชายที่ถามหาแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการ แต่กลับมองข้ามลูกในไส้ บาดแผลที่เห็นอยู่ทนโท่ไม่ได้ทำให้ชายขี้เมาตรงหน้ารู้สึกเป็นห่วงสายเลือดตัวเองซักนิด“ไม่มีเหล้าให้คุณหรอก อดัม”“แก-----!!?”เพียงออกแรงฟาดต้นคอของผู้ชายขี้เมาร่างหนาก็ล้มฟุบไปนอนกับพื้น เซ็ทมองชายที่นอนสลบไสลด้วยแววตาเฉยชาก่อนจะเดินก้าวข้ามร่างที่น่าขยะแขยงไปด้านในอย่างไม่ใยดี แต่แล้วเขาก็ไม่วายต้องใช้มืออีกข้างกุมมือตัวเอง แค่ฟาดต้นคอจนสลบเขาต้องออกแรงทั้งหมด แถมยังเจ็บเองอีกต่างหาก เป็นประสบการณ์ที่เซ็ทไม่เคยเจอมาก่อน และมันน่ารำคาญสุดๆ...โรบอกว่าเขารู้สึกอย่างนั้นล่ะนะเซ็ทเดินผ่านห้องที่มีแต่ขยะสกปรกส่งกลิ่นเหม็นห้องแล้วห้องเล่า ขยับร่างกายตรวจหาสิ่งแปลกปลอมที่น่าจะมีแต่กลับไม่มี ก่อนจะหยุดที่เป้าหมายใหม่ ...คอมพิวเตอร์บุโรทั่งที่ดูสภาพแล้วไม่น่าจะใช้งานได้เลย“ดูเหมือนสถานะกายภาพจะแย่ลงเยอะ แต่ความรู้ในสมองยังเหมือนเดิมสินะโร”{ตรวจสอบเสร็จสิ้น ยืนยัน ข้อมูลในหัวของคุณยังเป็นปกติ ส่วนสถานะร่างกายน่าจะเป็นไปตามร่างที่คุณกำลังใช้ในตอนนี้ ผมลงความเห็นว่าไม่แปลกที่คุณจะอ่อนแอลง...มากถึงมากที่สุด}“เอาเถอะ คงยังไม่ต้องกังวลเรื่องสภาพร่างกาย เท่าที่มีอยู่ก็พอสู้กับพวกนักเลงทั่วไปไม่ติดอาวุธได้สบาย เรื่องฝึกฝนไว้ทีหลัง ที่เร่งด่วนคือหาเงินก่อนจะอดตาย”เซ็ทเปิดคอมขึ้นมา ความช้าของมันทำให้เขารู้สึกขัดใจ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังนั่งรออย่างอดทน เซ็ทพรมนิ้วลงบนคีย์บอร์ดที่จิ้มติดบ้างไม่ติดบ้าง ตรวจสอบสภาพโปรแกรมต่างๆ หลังจากเมินเสร็จว่ามันเป็นเพียงระบบง่ายๆ ไม่ได้ยากต่อการใช้งาน {เปิดข้อมูลการใช้งานคอมพิวเตอร์รุ่นดึกดำบรรพ์เทียบ ไม่มีสิ่งผิดพลาด}เว็บไซต์การพนันที่คนเป็นพ่อชอบเล่นอยู่เรื่อยๆ ก็ถูกเปิดขึ้น เซ็ทกวาดตามองข้อมูลต่างๆ ในเว็บคร่าวๆ ก่อนที่จะเปิดโปรแกรมอื่นขึ้นมาแทนที่ ดูจากประวัติการงานแล้วพ่อของร่างนี้ก็เล่นโปรแกรมนี้ด้วย แต่ก็คงปล่อยทิ้งร้างมานานแล้วผลลัพธ์ที่ได้เลยขาดทุน{ถึงแม้ด้วยฝีมือคุณคงไม่มีใครจับได้แต่ข้อมูลพื้นฐานในโลกนี้น้อยเกินไป ผมคิดว่ายังไม่ควรลงมือแฮ็ก แต่ถ้าแค่เจาะหาข้อมูลผมเห็นด้วย}“ไม่ต้องห่วงโร ฉันยังไม่แฮ็กอะไรหรอก ก็แค่...หาเงินลงทุนแบบถูกระเบียบนิดหน่อย”เซ็ทระบายยิ้มบาง ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นเขาคิดว่าเป็นเพราะตอนนี้เขากำลังรู้สึกสนุก มันเป็นเรื่องที่แปลกที่เขากำลังรู้สึกสนุกกับเรื่องธรรมดาๆ แบบนี้ เขาใช้แอคเค้าท์ของผู้ชายคนนั้น แต่เชื่อมบัญชีร่างนี้เข้าไปเพิ่มอย่างรวดเร็วเซ็ทไม่ใส่ใจความรู้สึกในสมอง เขาพรมนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โบราณอย่างคล่องแคล่ว ภาพบนหน้าจอก็กลายเป็นตารางตัวเลขมหาศาล ข้างๆ กันนั้นคือกราฟที่ขึ้นลงไม่หยุด{จากข้อมูลหุ้นย้อนหลังและข้อมูลธุรกิจวงในที่ท่องดู การลงทุนของคุณให้ผลลัพธ์ภายในไม่เกินสัปดาห์ คุณจะได้เงินมากกว่าหนึ่งแสนบาทในชื่อของพ่อคุณ}เซ็พยักหน้ารับรู้การประมวลผลของโร ถ้าไม่ติดว่าเงินตั้งต้นที่เด็กนี่แอบซุกซ่อนไว้มันน้อยเกินไป เขาจะสามารถหาเงินได้มากกว่านี้อีกหลายเท่า แต่ถ้าเทียบจำนวนเงินกับข้อมูลมูลค่าของเงินในความจำของเจ้าเด็กนี่ เขาก็ได้เงินในจำนวนที่เพียงพอต่อการดำรงชีวิตแบบประหยัดไปได้อีกนานเซ็ทยังคงโต้ตอบกับโรอีกซักพักก่อนที่จะตัดสินใจปิดหน้าจอคอมไว้ก่อน จากนั้นเขาจึงลุกไปควานหาหนังสือจากทั่วทุกมุมห้องมานั่งอ่านเพื่อจดจำสภาพหนังสือที่เป็นตัวช่วยยืนยันว่าความทรงจำที่เจ้าเด็กนี่ถูกกลั่นแกล้งที่โรงเรียนอยู่บ่อยครั้งเป็นความจริง เซ็ทรู้สึกเบื่อหน่ายกับภาพความจำในสมองของเขาไม่น้อย เพราะมันเป็นตัวย้ำว่าอดีตเจ้าของร่างที่เขาอาศัยเป็นพวกไม่ได้เรื่อง ในความหมายของเซ็ทคือไม่รู้จักสู้กลับ ทำเป็นแค่เพียงอดทน มันน่าสมเพชสิ้นดีในสายตาเขาแต่ในอีกมุมหนึ่งเซ็ทก็ต้องยอมรับว่าความอดทนของเจ้าเด็กนี่สูงเอาเรื่อง จากการที่โดนกระทำมาตลอดแต่ก็เลือกที่จะอดทนเพื่อได้มาซึ่งอนาคตที่ดีกว่าในวันข้างหน้า เขาต้องยอมรับแหละว่าเจ้าเด็กนี่มุ่งมั่นไม่น้อย แม้วิธีจะยังไม่ได้ความก็ตามทีเซ็ททบทวนความภาพความจำที่ได้รับมาไปพร้อมๆ กับอ่านหนังสือทุกเล่มในบ้านเพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิง เขาค้นหาทุกอย่างที่เขาต้องการรู้จากทุกสิ่งรอบตัว หนังจากอ่านหนังสือทุกเล่มในบ้านจบเขาก็กลับไปนั่งแช่อยู่ที่หน้าคอมบุโรทั่งอยู่นานหลายชั่วโมงจนโรต้องเตือน{ผมเสนอให้คุณไปทำแผลซักที โปรดอย่าลืมว่าร่างของคุณในเวลานี้ไม่ใช่คุณเมื่อก่อนอีกแล้ว}เซ็ทพยักหน้ารับรู้ แล้วเขาก็อดตำหนิตัวเองไม่ได้ว่าเรื่องแค่นี้เขากลับลืมไปได้อย่างที่ไม่ควรเป็น บางทีการที่เขามาอยู่ร่างนี้เชื้อโง่ของเจ้าเด็กนี่อาจจะถูกถ่ายทอดมาสู่เขาก็เป็นได้เซ็ทที่คุ้ยหาเครื่องมือทำแผลจากกองขยะให้ตัวเองได้ก็ลงมือทำแผล เมื่อทำแผลบนร่างกายอันแสนบอบบางทีละจุดจนเสร็จเขาก็กวาดกองขยะไปไว้มุมหนึ่งของห้องจากนั้นก็ล้มตัวลงนอน โดยปล่อยร่างของผู้เป็นพ่อทิ้งไว้หน้าประตูบ้านแบบนั้นแหละเขาวางแผนสิ่งที่ต้องทำไว้ในใจ นับว่าโชคดีที่อดีตเจ้าของร่างสอบจบวุฒิมัธยมศึกษาตอนต้นแล้วและกำลังอยู่ในช่วงปิดเทอมก่อนเลื่อนระดับ ทำให้เขามีเวลาจัดระเบียบชีวิตในตอนนี้ ว่ากันตามจริงหากไม่ต้องเรียนจนจบวุฒิการศึกษาขั้นพื้นฐานคือมัธยมปลายแล้วล่ะก็ เซ็ทจะไม่คิดเสียเวลาไปเรียนในโรงเรียนที่สอนแต่ความรู้ไก่กาแม้แต่นิด (ตัดสินระดับการเรียนจากหนังสือเรียนของเจ้าของร่าง)แต่เพราะเขาต้องมาอยู่ในโลกที่ไม่เหมือนเดิม (ที่ยังไม่อาจตัดสินได้ว่าจริงหรือลวง) การเคารพกฏของสังคมก็จะทำให้การดำรงชีวิตเป็นไปได้ง่ายขึ้น ดังนั้นช่วงเวลาปิดเทอมนี้เขาจำเป็นต้องจัดการชีวิตที่เละเทะให้เข้าที่เข้าทางก่อนเพราะอดีตเจ้าของร่างเป็นเด็กที่อายุแค่สิบหกปี การจะหางานพิเศษทำจึงเป็นเรื่องยากพอควร พอหาได้ก็มีแต่พวกหัวหน้าโกงแรงงาน ชอบกลั่นแกล้ง เป็นพวกบุคลากรชั้นเลวที่หาได้ทั่วไปในสังคม ดังนั้นต่อให้เจ้าของร่างเก่าพยายามหาเงินแทบตายก็ไม่ได้ทำให้เงินที่เก็บได้มีมากมายอะไร แถมส่วนมากก็จะถูกผู้เป็นพ่อเอาไปผลาญกับค่าเหล้าจนหมดเสียด้วยซ้ำ เซ็ทจึงไม่ลังเลเลยที่พรุ่งนี้เขาจะไปลาออกจากงานเหล่านั้นทั้งหมดส่วนงานใหม่ที่จะทำ บางทีแค่นั่งปั่นหุ้นอยู่หน้าจอ เขาก็คงมีเงินใช้ไปทั้งชาติ แต่เนื่องจากโกงอายุเล่นจะทำอะไรให้โดดเด่นเกินไปแบบเมื่อกี้มากๆ เข้าก็ใช่เรื่อง เห็นทีคงต้องหางานใหม่ไว้บังหน้าบ้าง จะเอาความรู้ชาติก่อนอะไรออกมาใช้ให้ไม่วุ่นวายดีล่ะเซ็ทวางแผนชีวิตคร่าวๆ กับผู้ช่วยคนเก่งอย่างโรไปเรื่อยๆ และแล้วเขาก็เผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนเป็นครั้งแรกในชีวิต...มีชีวิตใหม่ทั้งที ทำไมถึงต้องห่วยแตกขนาดนี้นะ...

เช้าวันต่อมา{ได้รับ ทักษะการใช้ภาษาแม่ระดับสูง MAX}{ภารกิจรายวัน ใช้ภาษาแม่สื่อสารกับผู้อื่น รางวัล ทักษะการใช้ภาษาต่างประเทศขั้นกลาง}“บอกทีว่าไอ้ระบบนี่ไม่ได้เล่นตลกอยู่น่ะโร”{ผมแค่อ่านข้อความตามที่มันแจ้งเตือนครับ}ทักษะภาษาแม่ มันก็แค่ภาษาไทยที่ใช้พูดทั่วไป แค่ได้ความทรงจำของเจ้าของร่างกับการอ่านหนังสือมากๆ แค่แปปเดียวเขาก็ใช้ได้คล่องแล้ว ดังนั้นทักษะสกิลของระบบประหลาดนี่ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ถึงเซ็ทจะไม่ได้เป็นคนของโลกนี้แต่จากที่เมื่อวานหาข้อมูลไปมาก โลกนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากโลกคู่ขนานของโลกเก่าเซ็ท (แค่ล้าหลังไปเยอะ) เพราะแบบนั้นภาษาต่างประเทศที่ส่วนมากเขาจะรู้ดีและใช้ได้อย่างคล่องแคล่วเกือบทั้งหมด แม้มันอาจจะมีบางส่วนต่างจากที่ใช้อยู่ในโลกนี้บ้างแต่หาข้อมูลประกอบสักหน่อยก็พอเรียนรู้ แล้วทักษะอะไรนี่มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าเป็นแบบนี้เขาจะรู้ได้ยังไงว่าไอ้สิ่งที่แสดงอยู่บนจอไม่ต่างจากระบบเกมส์นี่จะไม่ใช่ข้อความลวงโลกที่ด็อกเตอร์คนไหนจงใจสร้างขึ้นมากลั่นแกล้งน่ะเซ็ทพยายามสงบสติอารมณ์หงุดหงิดที่ฟุ้งซ่านในใจ หากสิ่งที่เขาเผชิญอยู่เป็นโปรเจ็กต์ของกองทัพมันก็เป็นโปรเจ็กต์ที่ใหญ่มาก ทั้งผู้คน สิ่งก่อสร้าง สภาพแวดล้อม ความทรงจำ หากมันถูกปลอมขึ้นก็เรียกได้ว่าทำได้ดีจนคาดไม่ถึง แต่จากข้อมูลทุกอย่างที่ได้รับมาเมื่อวาน เซ็ทค่อนข้างมั่นใจว่าทุกอย่างเป็นของจริงแต่ถึงอย่างนั้น ด้วยความเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ ทั้งยังขี้ระแวง เซ็ทจึงไม่ยอมฟันธงลงไปซักที แม้แต่โรก็ไม่รู้จะพูดกับเขายังไงแล้วภายในบ้านหลังนี้มีร่องรอยการใช้งานมานานเทียบเท่ากับภาพความจำได้พอดี จากที่เดินตรวจสอบก็ไม่มีอุปกรณ์อะไรที่ใช้จับตามองและเป็นสื่อกลางในการสร้างโฮโลแกรมจอภาพดังกล่าว ดังนั้นไอ้สิ่งที่หาที่มาที่ไปไม่ได้ ทั้งยังไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ใดๆ จึงสร้างความหงุดหงิดใจแก่เซ็ทพอสมควร{คุณจะเอายังไงต่อ?}“ปล่อยภารกิจอะไรนั่นไปก่อน เราจะหาเงินกันโร แต่ก่อนอื่นก็ต้อง...” เซ็ทเดินไปหน้าประตูเพื่อลากร่างของพ่อที่ยังหลับไม่ตื่นไปเก็บ หยิบผ้าเส้นยาวมัดร่างหนาไว้เพื่อที่ว่าตอนตื่นมาจะได้ไม่โวยวาย หยิบก้อนถุงเท้าเหม็นๆ ยัดเข้าไปในปากเพื่อที่ว่าจะได้ส่งเสียงอะไรไม่ได้ จากนั้นจึงจับโยนไปอยู่ร่วมกับกองขยะที่ทับถมกันอยู่ในห้อง ปิดประตูลงกลอนจากด้านนอกเป็นอันเสร็จพิธีร่างผอมแห้งและเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเดินกลับไปหน้าคอม สองมือขยับหักนิ้วดังกร๊อป ดวงตาที่หลบอยู่หลังเส้นผมสีน้ำตาลยุ่งจ้องมองจอแสดงผลตรงหน้า จากนั้นนิ้วทั้งสิบก็เริ่มการบรรเลงตัวอักษรมากมายวิ่งไล่เรียงรายเต็มหน้าจอ สองตากวาดมองตัวอักษรที่ถูกเขียนขึ้นไม่หยุด นิ้วมือผอมขยับพิมพ์ราวกับมีชีวิต จากหน้าจอว่างเปล่าเพียงไม่กี่ชั่วโมงภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏโค้ดโปรแกรมที่เสร็จสมบูรณ์ {ยืนยัน โปรแกรม Life เสร็จสมบูรณ์พร้อมใช้งานครับ}“จากที่เช็คๆ ดูลดประสิทธิภาพไปขนาดนี้คงพอใช้งานได้ ถึงความหลากหลายจะลดลง แต่ได้ความใช้งานง่ายมาแทนล่ะนะ เอาล่ะ...ต่อไปก็”นิ้วมือแห้งๆ ขยับกดคีย์บอร์ดอย่างว่องไวอีกครั้ง ตัวโปรแกรมที่ถูกแก้ไขก็ถูกทำขึ้นมาอย่างว่องไว เซ็ทสร้างตัวตนปลอมบนโลกออนไลน์ในเวลาไม่นานก่อนที่โปรแกรมตัวที่ถูกสร้างขึ้นมาทีหลังจะถูกส่งไปยังที่แห่งหนึ่งจะให้ไปทำงานงกๆ แต่ได้เงินแทบไม่พอใช้นั่นไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่พึงพอใจในแบบของเซ็ท สิ่งที่เซ็ทตั้งใจจะทำคือการขายโปรแกรมที่เขาเขียนขึ้นมาให้เหมาะกับเทคโนโลยีในยุคสมัยนี้ โดยเขาเลือกบริษัทที่ประเมินแล้วน่าทดลองลงทุนด้วยอย่างดีไม่ใช่สักแต่ส่งงานไปมั่วๆ โดยวิธีที่ใช้เลือกคือการแอบเจาะเข้าไปดูข้อมูลในบริษัทอย่างลับๆ โดยไม่มีใครรู้ และส่งโปรแกรมดังกล่าวไปที่คนระดับหัวหน้าหลายๆ คนป้องกันไฟล์ของเขาถูกเมินนอกจากจะสบาย รวดเร็ว และได้เงินก้อนใหญ่มาทีเดียว เหตุผลสำคัญที่เขาเลือกที่จะหาเงินจากการเขียนโปรแกรม นี่คือการทดสอบ โปรแกรมที่ส่งไปถูกวางลูกเล่นไม่ให้เปิดได้ เป็นโปรแกรมที่จะบอกว่าสมบูรณ์ก็ใช่ไม่สมบูรณ์ก็ถูก และถ้าเป็นบนโลกที่เทคโนโลยีล้าหลังแบบยุคนี้จะไม่มีใครรู้ขั้นตอนการทำงานของโปรแกรมที่เขาสร้าง และจะไม่มีใครใช้โปรแกรมฉบับสมบูรณ์ได้นอกจากเขา ซึ่งหากว่ามีพวกมีความรู้ที่สามารถใช้งานโปรแกรมนี้ได้เหมือนเขาอยู่ขึ้นมา แปลว่าทุกสิ่งที่เขาเจอคือถูกสร้างขึ้น เขาก็ต้องหามาตรการในการดำเนินชีวิตใหม่และต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมเขาถึงต้องมาอยู่ในร่างนี้ แต่ถ้าท้ายที่สุดแล้วมันไม่มีเขาจะยอมฟันธงว่านี่คือชีวิตใหม่ ...ชีวิตใหม่ที่เป็นอิสระจากกองทัพที่แท้จริง“กว่าที่ทางบริษัทจะตัดสินใจคงซักสามวันเป็นอย่างน้อย ระหว่างนี้ออกไปหาของกินง่ายๆ มาตุนไว้หน่อยน่าจะดี”{เห็นด้วยครับ สภาพร่างกายคุณขาดสารอาหารไปมากทีเดียว}“งั้นก็...”เซ็ทเดินไปห้องอาบน้ำ จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้ดูเรียบร้อยกว่าเดิม กลิ่นไม่พึงประสงค์ที่หมักหมมมาตั้งแต่เมื่อวานก็ถูกชะล้างไปพร้อมสายน้ำ และนี่เป็นครั้งแรกที่เซ็ทได้มองร่างใหม่ของตัวเองในกระจกเต็มๆ ตา ไม่ใช่จากเพียงแค่ความทรงจำในสมองเด็กหนุ่มอายุสิบหกปีมีสรีระโครงสร้างสร้างร่างกาย ความสูง รวมไปถึงหน้าตาส่วนใหญ่ ร่างนี้ได้พันธุกรรมส่วนมากมาจากพ่อขี้เมาอย่างเห็นได้ชัด แม้ร่างกายที่ผอมแห้งจะเต็มไปด้วยแผลฟกช้ำแต่สรีระร่างกายก็สมส่วนน่ามอง ติดแค่ว่าเจ้าเด็กนี่คนเก่าชอบเดินหลังค่อมทำท่าอมทุกข์จึงไม่มีใครเคยสังเกตเห็น ความสูงที่กะได้ของร่างนี้ก็ไม่ต่ำกว่าร้อยเจ็ดสิบห้าและหากได้รับสารอาหารที่ดีกว่านี้ร่างนี้ก็จะยังสูงขึ้นได้อีกไม่ต้องพูดถึงใบหน้า ดวงตาคมสีน้ำตาลอ่อนเกือบจะเป็นสีทอง กรอบหน้าเข้ารูปชัด สันจมูกโด่งแทบทิ่มตา ริมฝีปากเรียว เส้นผมสีน้ำตาลออกแดงนิดๆ ถึงส่วนใหญ่จะได้พ่อแต่เค้าความเป็นไทยก็มีอยู่ไม่น้อย มันเป็นใบหน้าที่ถ้าใครเห็นก็ต้องอิจฉา จะใช้คำว่าหล่อกับร่างตัวเองก็รู้สึกกระดากปาก แต่ถ้าเจ้าเด็กนี่ไม่เดินหลังค่อมปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนดูไม่ได้ ไม่ปล่อยให้ผมยาวรุงรังกระเซอะกระเซิงปิดหน้าปิดตา เจ้าเด็กนี่ก็เป็นเด็กที่พ่อแม่ปั้นแต่งรูปร่างหน้าตาออกมาได้...{สมบูรณ์แบบ ถ้าโตอีกหน่อยคงหน้าตาดีกว่าคุณในร่างที่แล้วอีกนะครับ}“พูดมากจริงโร ใครเขาแคร์เรื่องหน้าตากัน”หากเป็นเซ็ทคนก่อนที่ไร้ความรู้สึกใดๆ ก็คงพูดได้เต็มปากและน่าเชื่อถือกว่าตอนนี้ แต่เซ็ทในตอนนี้ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตั้งแต่ที่เขามาอยู่ในร่างนี้ เขาได้เปลี่ยนไปแล้ว{คุณต้องดูแลร่างกายใหม่อีกมากทีเดียว ผอมซี่โครงขึ้นแบบนี้ดูยังไงก็ไม่แมนครับ ไม่มีเค้าความเป็นคุณแบบตอนชาติที่แล้วเลยซักนิด}“...รออะไรเข้าที่เข้าทางก่อนเถอะ โร”เซ็ทขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วตอบด้วยเสียงขุ่นๆช่วงชีวิตที่ผ่านมาเซ็ทไม่เคยมีอารมณ์ใดๆ ในสมอง เซ็ทจะทำเพียงนิ่งเงียบและทำตามคำสั่งเท่านั้น เพราะแบบนั้นเซ็ทจึงรู้สึกประหลาดตอนที่ได้อารมณ์และความรู้สึกกลับมาแค่ช่วงแรกๆ ส่วนเวลานี้ที่เซ็ทยังดูปกติอยู่ก็เป็นเพราะว่าเซ็ทใช้นิสัยเก่าของตัวเองที่มักจะไม่แสดงท่าทีใดๆ และไม่สนใจสิ่งที่ไร้ประโยชน์ เซ็ทจึงไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้เขาสามารถแสดงอารมณ์ความรู้สึกต่างๆ ออกมาได้มากมายซึ่งแม้เซ็ทจะไม่รู้ตัวแต่โรรู้ โรเป็นระบบที่คอยสนับสนุนความคิดของเซ็ทมาทั้งชีวิต โรรู้ดีว่าเซ็ทกำลังค่อยๆ เปลี่ยนไปในทางที่ดีมากขึ้น เซ็ทมีความเป็นมนุษย์มากกว่าเมื่อก่อน ...เป็นมนุษย์ที่เป็นมนุษย์จริงๆ ไม่ใช่เป็นเพียงจักรกลสังหารที่ใช้เลือดล่อเลี้ยงร่างกายแทนน้ำมันสมองกลอัจฉริยะย่างโรรู้สึกดีใจแทนเซ็ทไม่น้อยเซ็ทอาบน้ำเสร็จก็เปลี่ยนแค่ผ้าพันแผลบางส่วนและเสื้อผ้า ส่วนทรงผมรกหูรกตาก็ปล่อยมันไว้ก่อนเนื่องจากเขายังไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเปิดเผยใบหน้าของตัวเอง“ไปตลาดใกล้ๆ ละกัน”{จะไม่ปล่อยคุณคนนั้นก่อนเหรอครับ?}“กลับมาค่อยว่ากัน”เซ็ทตรวจสอบจำนวนเงินคงเหลือในกระเป๋าที่มีอยู่น้อยนิด ก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสามส่วนคีบรองเท้าแตะเก่าๆ จะเดินออกนอกประตูบ้านด้วยท่าทางอกผายไหล่ผึงแตกต่างจากที่ผ่านๆ มา จนเพื่อนบ้านที่อยู่แถวนั้นต้องหันมามองเป็นตาเดียว แม้จะรูปร่างจะผอมแห้งไม่น่ามองแบบเดียวกันแต่บุคลิกยังไงๆ ก็ต่างกัน แม้จะเป็นคนๆ เดิม แต่ให้อารมณ์ที่ไม่เหมือนกันราวฟ้ากับเหวเจ้าของร่างเดิมเซ็ทเคยเป็นเด็กโง่มีชีวิตธรรมดาๆ ทั้งขี้ขลาด ขี้กลัว ชอบโทษฟ้าโทษดิน โทษพ่อโทษแม่โทษนู่นนี่นั่นไปเรื่อย มีข้อดีก็ตรงที่เด็กนั่นยังพอรู้จักคิดและอดทน แต่กับเซ็ทตอนนี้นั้นไม่ใช่ เซ็ทในตอนนี้คือเซ็ทที่อดีตเคยเป็นอาวุธมีชีวิตที่ถูกกองทัพพัฒนามาเป็นสิบๆ ปี เขาฉลาด รอบคอบอาจจะเรียกว่าขี้ระแวงก็ได้ แข็งแกร่ง อันตราย มั่นใจ หยิ่งทระนง ทั้งชีวิตเซ็ทไม่เคยก้มหัวให้ใครนอกจากจะได้รับคำสั่งของกองทัพ เมื่อเนื้อในของวิญญาณแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เซ็ทจะเป็นเซ็ทแบบที่ผ่านมาได้ยังไงคำถามเกิดขึ้นในใจของคนที่เห็น...คนที่พึ่งออกมานั้นคือใคร?
'อย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น แต่ต้องมองเข้าไปให้ลึกถึงเนื้อใน'

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[2] แปลกไป

นิยายแนะนำ

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[2] แปลกไป

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้