ตัวประกอบสาวขอไม่ทน เกิดใหม่ชาตินี้จะพลิกบทเป็นนางตัวแสบ

บทที่ 36 หากเซิ่งจิ่งอวี้ถูกวางแผนเล่นงานมาตลอด...เช่นนั้นเขาก็ไม่น่าสงสารเกินไปหรอกหรือ?

"ตอนนั้นบ่าวคิดว่า ของสิ่งนี้เป็นเพียงของตั้งบูชา ไม่ได้นำมาใช้งานจริง เปลี่ยนก็เปลี่ยนไปเถอะ แต่พอได้ของปลอมมาไว้ในมือถึงได้พบว่าสีมันต่างจากของจริงอยู่เล็กน้อย เฉิงหมัวมัวก็เร่งไม่หยุดบ่าวจึงต้องรีบส่งเข้าไปก่อนเพคะ"

"ตอนที่นำเข้าไปส่ง หมอหลวงก็ตรวจดูอีกครั้ง บ่าวตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ กลัวว่าความจะแตก แต่ขณะที่เขากำลังตรวจอยู่นั้น เฉิงหมัวมัวก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า 'นี่เป็นของที่ฮองเฮาประทานให้ ไม่ได้ใช้งาน เป็นเพียงของตั้งบูชา แค่นำไปล้างกลับมายังจะต้องตรวจอีกรึ!'"

ด้วยเหตุนี้ หมอหลวงจึงเพียงแค่ชำเลืองมองผ่าน ๆ แล้วอนุญาตให้นางนำเข้าไปวางได้

แต่สีที่ไม่เหมือนกันทำให้ยายแก่เกายังคงหวาดหวั่น คิดว่าไม่ช้าก็เร็วต้องมีคนจับได้ 

ขณะนั้นเองก็มีบ่าวอีกคนหนึ่งเอ่ยถึงถ้วยยาที่ฮองเฮาประทานให้ ระหว่างพูดคุยกันเล่น ๆ ว่าถ้วยยานี้วิเศษนัก หากแช่ยาแล้วสีจะเข้มขึ้น

ซูเหวินยวนขัดจังหวะขึ้นมา "เจ้ากับยายแก่ต่งเป็นคนล้าง แม่เฒ่าหลี่นำของปลอมมาสับเปลี่ยน แล้วจู่ ๆ ก็มีบ่าวอีกคนโผล่มาบอกเจ้าว่าให้ใช้ยาแช่เพื่อทำให้สีเข้มขึ้นเนี่ยนะ?"

ยายแก่เกาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "มันช่างบังเอิญเช่นนั้นจริง ๆ เพคะ! ทุกวันคนที่รับผิดชอบป้อนยาคือบ่าวกับยายแก่ต่ง หลังจากยาถูกส่งเข้ามาแล้ว บ่าวก็จะเทน้ำยาจากถ้วยยาเดิมลงในถ้วยยาปลอม แล้วค่อย ๆ ป้อนให้ท่านอ๋องจนหมด

ตอนนั้นหมอหลวงยังต้องตรวจสอบกากยาที่เหลืออยู่ด้วย ดังนั้นทุกครั้งที่เท พวกบ่าวจะเหลือยาติดก้นถ้วยเดิมไว้เล็กน้อย เพื่อให้เขาตรวจสอบเพคะ"

ซูเหวินยวนเข้าใจในทันที "หมายความว่าท่านอ๋องกินยาจากถ้วยยาปลอม ส่วนหมอหลวงก็ตรวจสอบยาที่อยู่ในถ้วยจริง"

ยายแก่เกาตบขาฉาดใหญ่ "ใช่แล้วเพคะ! ไม่ถึงสามวันสีของถ้วยยาก็เหมือนกันแล้ว พอถึงวันที่สี่ ถ้วยยาทั้งชุดก็ถูกส่งกลับเข้าวังไปเพคะ"

เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ หากบนถ้วยยาปลอมมียาพิษเคลือบอยู่ ก็ย่อมไม่มีทางตรวจพบได้อย่างแน่นอน

ซูเหวินยวนถามต่อ "แล้วเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับฮองเฮาได้อย่างไร? นางเป็นเพียงคนมอบถ้วยยาปกติให้ชุดหนึ่ง เรื่องราวระหว่างนั้นล้วนเป็นฝีมือของพวกเจ้า ไม่ใช่คำสั่งของนางเสียหน่อย"

ยายแก่เกาหัวเราะอย่างขมขื่น "แต่เรื่องทุกอย่างล้วนเกี่ยวข้องกับเฉิงหมัวมัวทั้งสิ้นเพคะ! เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว บ่าวไม่เคยสงสัยอะไรเลย จนกระทั่งวันหนึ่งบ่าวกับยายแก่ต่งนั่งดื่มเหล้าด้วยกัน

หลังเมาได้ที่ นางก็กล่าวโทษบ่าว บอกว่าหากวันนั้นบ่าวไม่ซุ่มซ่ามทำถ้วยยาร้าว นางก็คงไม่ต้องเกือบตายไปด้วย บ่าวจึงอธิบายไปว่า บ่าวระมัดระวังอย่างมาก ถ้วยยานั่นไม่มีทางเป็นบ่าวที่ทำร้าวได้"

เนื่องจากเรื่องราวผ่านมานานหลายปีแล้ว พวกบ่าวทั้งสองจึงทะเลาะกันอยู่สองสามคำก่อนจะเลิกพูดถึงเรื่องนี้ไป

แต่ยายแก่เกากลับรู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงไปหาแม่เฒ่าหลี่

นางพยายามสืบข่าวทุกวิถีทาง จนได้ความว่าวันที่แม่เฒ่าหลี่เดินผ่านมานั้น เป็นเพราะเฉิงหมัวมัวรู้สึกหิวและอยากกินขนม นางจึงได้มาเห็นพวกตนกำลังล้างถ้วยยาพอดี

ส่วนของปลอมที่ใช้สับเปลี่ยนนั้นเป็นของที่นางซื้อให้ลูกชาย และการที่นางรู้ว่าข้างนอกมีของเช่นนี้ขาย ก็เป็นเพราะเฉิงหมัวมัวอีกเช่นกัน

แม้กระทั่งเรื่องที่ถ้วยยาสามารถใช้ยาแช่เพื่อให้สีเข้มขึ้นได้ ก็เป็นเรื่องที่ยายเฒ่าอีกคนบังเอิญได้ยินมาตอนที่เฉิงหมัวมัวคุยเล่นกับนางกำนัล

สรุปแล้วยายเฒ่าทั้งสี่คนนี้ ล้วนถูกเฉิงหมัวมัวหลอกใช้ทั้งสิ้น!

แม้จะสงสัย แต่ยายแก่เกาก็ไม่กล้าปริปากพูด เซิ่งจิ่งอวี้ตาบอดมานานหลายปีแล้ว หากสืบสาวไปจนพบว่าเป็นการวางยาจริง ๆ พวกนางจะยังมีชีวิตรอดอยู่อีกหรือ?

"แล้วเหตุใดตอนนี้เจ้าถึงคิดจะพูดขึ้นมาล่ะ? การใส่ร้ายฮองเฮาเป็นโทษประหารนะ" 

ซูเหวินยวนพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

เรื่องนี้มีเหตุบังเอิญมากเกินไป หากจะสืบสวนจริง ๆ ก็ไม่มีทางสาวไปถึงตัวฮองเฮาได้เลย

ถ้วยยาเป็นฝีมือของยายแก่เกากับต่งที่ทำแตกและสับเปลี่ยน ถ้วยยาพิษก็เป็นของที่แม่เฒ่าหลี่ซื้อมา ส่วนวิธีแช่ยาเพื่อให้สีเข้มขึ้นก็เป็นเรื่องที่ยายเฒ่าอีกคนบังเอิญได้ยินมา

ประเด็นสำคัญคือถ้วยยาพิษผ่านมือมาหลายคน คนที่สามารถลงมือได้มีมากเกินไป และไม่มีหลักฐานใด ๆ ทั้งสิ้น

ยายแก่เการ้องไห้ฟูมฟาย "ตอนที่พวกเราถูกจับเข้ามาใหม่ ๆ ได้เห็นเฉิงหมัวมัวเพคะ นางมาเยี่ยมนักโทษคนอื่น บ่าวพลันนึกถึงเรื่องราวในตอนนั้นขึ้นมาทันที และรู้สึกได้ว่านางต้องการจะฆ่าพวกเรา! สายตาคู่นั้น..."

ยังไม่ทันสิ้นคำ ยายแก่เกาก็เอามือกุมหน้าอกขึ้นมากะทันหัน 

"บ่าวไม่กล้ารายงานท่านอ๋อง...เพราะท่านอ๋องรักฮองเฮาดุจพระมารดาแท้ ๆ...ถึงบ่าวจะพูดไป...ท่านก็คง...ไม่…เชื่อ…บ่าว..." 

ยายแก่เกาเบิกตาโพลง ก่อนจะสิ้นใจไปในทันที

ซูเหวินยวนตกใจสุดขีด รีบถอยหลังไปสองก้าวและกำลังจะร้องเรียกคน แต่เยว่ซิ่วกับเมิ่งฉีก็พุ่งเข้ามาเสียก่อน

"พระชายา ยายแก่พวกนั้นตายแล้วเพคะ..." 

เยว่ซิ่วเห็นสภาพของยายแก่เกาที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมาน ก็ตกใจจนพูดจาไม่เป็นส่ำ

ซูเหวินยวนเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ใช่ นางตายต่อหน้าข้า...ไปตรวจสอบเถอะ"

ยายแก่เกาคาดการณ์ไม่ผิด น่าจะเป็นการฆ่าปิดปาก!

เมิ่งฉีรีบถามทันที "ยายแก่เกาพูดอะไรกับพระชายาบ้างหรือขอรับ?"

เขานึกขึ้นได้ช้าไปว่าตนเองไม่ควรยืนรออยู่ข้างนอก ควรจะแอบฟังด้วย

"ไม่มีอะไร" ซูเหวินยวนกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชาก่อนจะเดินออกไป

ในเมื่อยายแก่เกายังไม่กล้าพูด แล้วนางจะพูดได้อย่างไร? อีกทั้งพยานก็ตายหมดแล้ว หลักฐานก็คงสาบสูญไปตามกาลเวลา 

เรื่องนี้สืบสวนไม่ได้แล้ว

ระหว่างทางกลับจวน ซูเหวินยวนรู้สึกสับสนวุ่นวายใจ

ที่แท้แล้วในที่แห่งนี้ มีวิธีการทำร้ายผู้คนอันแยบยลได้มากมายถึงเพียงนี้

ไหนว่ารักดั่งลูกในไส้? ซูเหวินยวนพยายามนึกถึงเนื้อเรื่องในนิยาย โดยเฉพาะช่วงที่เกี่ยวกับเซิ่งจิ่งอวี้และฮองเฮา

ในนิยาย ฮองเฮาทำไม่ดีกับซูเหวินยวนเท่านั้น แต่กลับดีต่อเซิ่งจิ่งอวี้เป็นอย่างมาก

เซิ่งจิ่งอวี้เองก็ดีต่อฮองเฮาเช่นกัน มีหลายครั้งที่องค์รัชทายาทวางแผนเล่นงานฮองเฮา แต่เซิ่งจิ่งอวี้ล่วงรู้เข้า เขาก็ตอบโต้กลับไปอย่างเด็ดขาด จนทำให้ทั้งสองฝ่ายเป็นศัตรูกัน

เมื่อมาลองคิดดูตอนนี้ แท้จริงแล้วเซิ่งจิ่งอวี้ถูกฮองเฮาหลอกใช้นั่นเอง!

เมื่อกลับถึงจวน ซูเหวินยวนอ้างว่าเหนื่อยและปิดประตูขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ให้ใครรบกวน

สองวันก่อนนางเพิ่งจะวางแผนหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง คิดว่าในเมื่อตอนนี้ยังไม่มีอันตรายใด ๆ ก็สามารถเป็นพระชายาเฉินอ๋องไปได้อีกสักพัก 

รอจนแก้แค้นคนในจวนอัครมหาเสนาบดีเรียบร้อยแล้ว ค่อยคิดหาทางอื่นต่อไป ไม่ว่าจะแอบหนีไปหรือขอหนังสือหย่า ก็ล้วนมีเวลาให้วางแผนได้อีกหลายปี

แต่ตอนนี้ สถานการณ์ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ฮองเฮาทำร้ายเซิ่งจิ่งอวี้จนตาบอด แต่เขากลับยังดีต่อนางดุจพระมารดาแท้ ๆ หรือ?

ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจ!

หลังจากเมิ่งฉีกลับถึงจวน เขาก็คิดจะไปรายงานเรื่องราวให้เซิ่งจิ่งอวี้ทราบ แต่ปรากฏว่าเซิ่งจิ่งอวี้เข้าวังไปร่วมโต๊ะเสวยกับฮองเฮาเสียแล้ว

เมิ่งฉีร้อนใจจนต้องไปยืนรออยู่ที่ประตูวัง ในที่สุดก็รอจนเซิ่งจิ่งอวี้ออกจากวัง

เขาตามขึ้นไปบนรถม้าและเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังหนึ่งรอบ

แต่พูดไปพูดมา ข่าวสำคัญก็มีเพียงเรื่องที่ยายแก่พวกนั้นตายแล้ว

ส่วนเรื่องที่ยายแก่เกาพูดคุยกับซูเหวินยวน เขากลับไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

"เมิ่งฉี!" เย่ซานร้อนใจจนอยากจะด่าคน

เซิ่งจิ่งอวี้ยกมือขึ้นห้าม "ไม่ต้องว่าเขา พระชายาเป็นคนหลักแหลม ตราบใดที่นางไม่ต้องการให้เมิ่งฉีรู้ เขาก็ไม่มีทางได้ยิน"

"แล้วท่านอ๋องจะถามพระชายาหรือไม่เจ้าคะ?" เย่ซานขมวดคิ้วถาม

เซิ่งจิ่งอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "กลับถึงจวนแล้วค่อยว่ากัน"

เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อซูเหวินยวนได้เห็นการตายของยายแก่เกาแล้วคงจะปิดปากเงียบ

แต่คาดไม่ถึงว่าทันทีที่เขากลับถึงจวน ซูเหวินยวนกลับออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

"ท่านอ๋องเข้าวังไปร่วมโต๊ะเสวยเหตุใดไม่บอกข้าสักคำล่ะเจ้าคะ ข้าจะได้ตามไปลองชิมด้วย" 

ซูเหวินยวนฝืนยิ้มจนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มจอมปลอม

นางอยากจะเห็นนักว่าฮองเฮาจะทำสีหน้าอย่างไรเมื่อทรงทราบว่ายายแก่เกาตายแล้ว

น่าเสียดายที่ไม่ได้เห็น!

เซิ่งจิ่งอวี้รู้สึกประหลาดใจ "ข้าไปร่วมโต๊ะเสวยที่ตำหนักเสด็จแม่ เจ้าก็อยากไปด้วยหรือ?"

ซูเหวินยวนกล่าว "ข้าก็แค่คิดว่า... จะได้ลองดูว่าจะเข้ากับเสด็จแม่ได้ดีหรือไม่ เผื่อท่านอ๋องจะได้ไม่ลำบากใจ อย่างไรเสียฮองเฮาก็ทรงปฏิบัติต่อท่านอ๋องด้วยความจริงใจ"

"หืม?"

เซิ่งจิ่งอวี้ได้ยินเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คำพูดของนางช่างเสแสร้งเสียจริง