ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        ซูอี้หว่านเห็นผู้มาเยือนก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนยกแขนกอดอกหัวเราะเยาะออกมา "นึกว่าใครที่แท้ก็ท่านหลงนี่เอง!"

        เจ้าหมอนี่เมื่อตอนเช้าคงจะขวัญเสียไปไม่น้อยคราวนี้ถึงกับจงใจพาคนมาถึงเจ็ดแปดคน คนกลุ่มนี้มายืนอยู่ตรงหน้าก็ขวางทางซูอี้หว่านกับพวกจนไม่เหลือทางไป

        "ท่านหลงคราวนี้ฉลาดขึ้นมาบ้างแล้ว พาคนมาไม่น้อยเลย" ซูอี้หว่านยิ้มละไม มองเขาด้วยสายตาที่แฝงความดูแคลน "เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนที่ท่านพามาเหล่านี้ จะทนมือทนไม้พวกเราสักแค่ไหนเชียว?"

        "นั่นสินะ เดี๋ยวโดนข้าเตะคนละทีสองที ก็ล้มลงไปกองกับพื้นหมดแล้วแบบนั้นน่าเบื่อแย่เลย" ซูอี้โจวส่ายหน้ากวาดสายตามองไปยังคนที่อยู่ข้างหลังหลงเย่ แม้คำพูดจะแฝงไปด้วยความเยาะเย้ยแต่ในดวงตากลับฉายแววจริงจัง

        ด้วยประสบการณ์การต่อสู้กับซอมบี้มานานปีเขาย่อมมองออกว่าคนที่หลงเย่พามาในครั้งนี้ไม่ธรรมดาอย่างน้อยก็เก่งกาจกว่าลูกน้องกระจอกสองคนที่พามาเมื่อตอนเช้ามากโข

        เห็นว่าทั้งสองคนยังมีท่าทีโอหังเช่นนี้สีหน้าของหลงเย่ก็ดำคล้ำลงไปหลายส่วน "คุณหนูข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย หากเจ้ามาขอโทษข้าหลงเย่เสียตอนนี้และปรนนิบัติข้าดีๆ สักสองสามวัน เรื่องนี้ก็จะจบลงเพียงเท่านี้"

        ในดวงตาของเขาฉายแววหื่นกระหาย"มิเช่นนั้น..."

        หลงเย่แค่นเสียงเย็นชาออกมาทางจมูกสายตาก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากความหื่นกระหายเป็นความเหี้ยมโหด"ก็อย่าหาว่าหลงเย่ผู้นี้ไม่รู้จักถนอมบุปผางามก็แล้วกัน!"

        สิ้นคำเขาก็ยกมือขึ้น ลูกน้องทั้งหลายเห็นท่าทางของเขา ก็พุ่งเข้าไปหาคนทั้งสามคนทันที

        คนเหล่านี้เป็นนักเลงที่หลงเย่จงใจเรียกมาจากบ่อนพนันพวกเขาคอยดูแลความสงบเรียบร้อยในบ่อนพนันอยู่เสมอ บางครั้งก็ออกไปทวงหนี้นอกระบบเรียกได้ว่าเป็นคนที่เก่งกาจและมีจิตใจเหี้ยมโหดไม่เหมือนกับลูกน้องกระจอกสองคนที่เขาพามาเมื่อตอนเช้า

        ด้วยเหตุนี้หลงเย่จึงมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่า ตอนนี้เขาจะต้องทวงคืนศักดิ์ศรีกลับมาให้ได้แน่

        เพียงได้ยินคำหยาบจากปากหลงเย่ที่พ่นใส่ซูอี้หว่านเซียวจวิ้นอันก็แทบกลั้นโทสะไว้ไม่อยู่ เมื่อเห็นคนเหล่านั้นพุ่งเข้ามาเขาก็กำหมัดแน่นพุ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับพวกเขาทันที

        ซูอี้โจวย่อมปกป้องน้องสาวของตนเองอย่างแข็งขันเช่นกันในไม่ช้าก็เข้าตะลุมบอนกับคนอีกสองคน

        ต้องยอมรับอย่างเสียไม่ได้ว่าคนที่หลงเย่นำมาแต่ละคนฝีมือไม่ธรรมดา ซูอี้โจวเคยฝ่าดงซอมบี้มาแล้วย่อมรับมือพวกมันได้ ทว่าปัญหาคือ เมื่อต้องต่อกรกับซอมบี้ เขามักจะใช้ท่าสังหารทว่ากับคนเหล่านี้ ย่อมมิอาจใช้ท่าสังหารได้ตามใจปรารถนา

        ต่อหน้าผู้คนมากมายกลางวันแสกๆ เยี่ยงนี้ การฆ่าคนย่อมนำมาซึ่งโทษทัณฑ์!

        ด้วยเหตุนี้การต่อสู้จึงไม่ราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็น

        เซียวจวิ้นอันที่มีฝีมือสูงส่งกว่าสถานการณ์ค่อนข้างดีกว่า แต่เนื่องจากมีชาวบ้านจำนวนมากมุงดูอยู่ถนนที่ไม่กว้างขวางนักจึงดูแคบลงไปอีก ทำให้ไม่สามารถใช้ฝีมือได้อย่างเต็มที่

        ในตอนนี้เซียวจวิ้นอันตรึงคนไว้สี่คน ซูอี้โจวตรึงคนไว้สามคน นอกจากหลงเย่แล้วก็เหลือคนอีกหนึ่งคนที่พุ่งตรงมาหาซูอี้หว่าน

        แต่เดิมเขาคาดคิดว่าสตรีที่ดูบอบบางเช่นนี้คงไม่ยากที่จะจัดการ ด้วยเหตุนี้เขาจึงประมาทเลินเล่อการเคลื่อนไหวของเขาจึงเชื่องช้าลง

        ซูอี้หว่านหัวเราะเยาะคว้าสับปะรดลูกหนึ่งลงมาจากรถเข็น แล้วเหวี่ยงไปที่ใบหน้าของชายผู้นั้นทันที

        "โอ๊ย..."

        บนถนนพลันมีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นชายผู้นั้นในตอนนี้เอามือกุมใบหน้า ท่าทางน่าเวทนาอย่างยิ่ง

        คนที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดต่างก็หยุดการกระทำ แล้วหันมามองทางนี้

        ผิวของสับปะรดนั้นถึงจะขรุขระ แต่ก็ไม่ได้แหลมคมราวกับหนาม แต่ซูอี้หว่านกลับออกแรงมหาศาลหวดสับปะรดออกไปเต็มเหนี่ยว ด้วยเหตุนี้แรงกระแทกที่ชายผู้นั้นได้รับบนใบหน้าจึงสาหัสเอาการ

        ซูอี้หว่านคาดคะเนว่าหากชายผู้นั้นโชคไม่ดี บางทีคงจะเสียโฉมไปตลอดชีวิต

        "เป็นอย่างไร ยังอยากจะต่อสู้ต่ออีกไหม?"

        เงยหน้ามองไปยังหลงเย่ที่ยืนตะลึงงันซูอี้หว่านยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย "ท่านหลงข้าขอเตือนท่านสักคำ คนเรานั้น ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ย่อมดีกว่า หาไม่แล้วท่านอาจจะเจอเคราะห์ร้ายเมื่อไรก็เป็นได้ ท่านว่าจริงหรือไม่?"

        หากไม่ใช่ว่านางข้ามภพมาร่างเดิมคงจะถูกหลงเย่ผู้นี้ข่มเหงไปแล้วอย่างแน่นอนหลังจากนั้นก็คงจะถูกขายเข้าหอคณิกา ชีวิตคงจะน่าสังเวชเพียงใด ไม่ต้องเดาก็รู้ได้

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ซูอี้หว่านก็อยากจะพุ่งเข้าไปตบหน้าเขาอีกหลายๆ ที

        ผู้คนมากมายกำลังมองอยู่หลงเย่จะยอมจำนนได้อย่างไร?

        อีกทั้งตัวเขาเองก็ไม่สามารถกล้ำกลืนความโกรธนี้ลงไปได้เดิมทีคิดว่าจะพาคนมาแปดคน การจัดการพี่น้องคู่นี้จะต้องเป็นเรื่องง่ายอย่างแน่นอนถึงตอนนั้นเขาจะให้คนทั้งสองคุกเข่าขอโทษตนเองกลางถนนแต่ใครจะไปคิดว่าพวกนางจะเก่งกาจถึงเพียงนี้?

        เรื่องนี้ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเสียใจเขาไม่น่าเหลือคนไว้ดูแลบ่อนพนันเลย น่าจะพามาให้หมด!

        อย่างไรก็ตามคนทั้งเมืองอวิ๋นเฉิงต่างก็รู้กันทั้งนั้นว่าบ่อนพนันแห่งนั้นเป็นธุรกิจของตระกูลหลงจะมีใครกล้าหาญชาญชัยไปก่อเรื่องในบ่อนพนันกันเล่า

        เมื่อสบเข้ากับสายตาที่แฝงไปด้วยความเยาะเย้ยของคนทั้งสามหลงเย่ก็กำหมัดแน่น ใจพลันร้อนรุ่มด้วยความคับแค้น

        แต่เขาก็เข้าใจว่าสถานการณ์ในตอนนี้ดีแม้ว่าจะให้คนเหล่านี้ลงมืออีกครั้ง ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน

        ผ่านไปครู่ใหญ่เขาก็กัดฟันกรอด เอ่ยคำขู่เสียงเย็นอีกครา "เรื่องนี้ยังไม่จบ!"

        "ผู้ใดที่กล้าขัดใจหลงเย่ตระกูลของพวกเจ้าอย่าหวังที่จะยืนหยัดอยู่ในเมืองอวิ๋นเฉิงแห่งนี้ได้เลย!"

        กล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไปด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนจากไปก็ไม่ลืมที่จะจ้องเขม็งไปยังผู้คนรอบข้าง

        "ชิ!..."

        ซูอี้หว่านเบ้ปากใส่แผ่นหลังของเขาแล้วดึงแขนเสื้อซูอี้โจว "พี่ชาย ไปกันเถอะเสียเวลาไปมากแล้ว ร้านขายเนื้อหมูอาจจะเก็บร้านไปแล้วก็ได้"

        เมื่อถูกนางดึงเช่นนี้ซูอี้โจวก็ได้สติ มองไปยังสับปะรดที่นางใช้เมื่อครู่ เห็นว่าไม่ได้เสียหายอะไรก็ค่อยโล่งอก ผลักรถเข็นเดินไปข้างหน้าอย่างแข็งขัน

        ซูอี้หว่านจึงหันไปมองเซียวจวิ้นอันกล่าวขอบคุณเขาเสียงแผ่วอย่างขัดเขิน

        นางคิดว่าแม้คนผู้นี้จะนำปัญหามาให้นางบ้าง แต่ในยามคับขันก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง

        วันนี้หากไม่มีเขาอยู่ข้างๆเรื่องนี้คงจะไม่ได้คลี่คลายไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ หากมีเพียงนางและพี่ชายการรับมือกับคนแปดคนคงจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากเอาการ

        ได้ยินดังนั้นเซียวจวิ้นอันก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน "อี้หว่านเจ้าไม่ต้องเกรงใจข้าหรอก"

        กล่าวจบเขาก็ก้าวเท้าเดินตามซูอี้โจวไป

        มีเพียงซูอี้หว่านที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ครู่หนึ่งแล้วจึงยกมือขึ้นลูบใบหน้าพลันรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

        คนทั้งสามซื้อของเสร็จก็กลับบ้านไปเตรียมอาหารกลางวัน ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เจอหลงเย่มากนักแต่หลงเย่กลับคิดต่างออกไป