ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]

       “มันยอมใช้ชื่อหวงหนิว แถมยังชอบมากอีกด้วยงั้นเหรอ?”ระหว่างทาง พอโจวเฉวียนได้ฟังเรื่องราวก็ตกตะลึง พร้อมกันนั้นในใจก็รู้สึกถึงความลำเอียง

       เพราะเขาเคยตั้งชื่อให้มันว่าหนิวหมัวหวัง แต่แล้วมันกลับดูถูกสีหน้าสีตาบอกว่าไม่คู่ควรกับมันแล้วก็มาจบลงตรงที่ไอ้ตัวเรื่องมากดันเลือกชื่อนี้?

        “มอ!”

       หวงหนิวร้อง เชิดหัวขึ้นสูง สีหน้าสีตาหยิ่งยโสอย่างกับว่าพอใจนักหนากับชื่อที่แสนจะไพเราะนี้

       “นี่แกมั่นขนาดนี้เลยเหรอ?”โจวเฉวียนไม่รู้จะพูดอย่างไรดี

       สำหรับเขาแล้ว ชื่อนี้มันโคตรจะสะเหล่อเลยอ่ะ ก็ยังดีที่มันรับได้!

       หวงหนิวปรายตามองเหยียดโจวเฉวียน ความหมายก็คือ ทำไม มีอะไรหา?

       “ไอ้ตัวขายตั๋วผี1 ยังลอยหน้าลอยตาได้อีกแน่ะแกใช้เครื่องมือสื่อสารเป็นแล้วไม่ใช่เหรอ รีบไปหาดูเลยว่าหวงหนิวหมายความว่าไง”โจวเฉวียนเอ่ย

       หวงหนิวงุนงง สีหน้าไม่เข้าใจ

       ฉู่เฟิงเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี รู้สึกผิดหน่อยๆ เอ่ยว่า“แกไม่ต้องไปสนคำพูดเขา รีบเดินทางเลย!”

       หวงหนิวระแวง มันรู้ไส้รู้พุงฉู่เฟิงดีพอได้ยินก็ควักเครื่องมือสื่อสารออกมา ง่วนอยู่พัก อ่านเสร็จก็ตะลึงใบ้กินอยู่เป็นนาน

       “ไง?” โจวเฉวียนตีหน้าขรึมถามไถ่

       พอสติกลับคืน หวงหนิวหน้าตาบูดบึ้ง รูจมูกค่อยๆ พ่นควันขาวต่อมาท่าทางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน จ้องฉู่เฟิงตาถลน เท้าหน้าตะกุยพื้น กระแทกกีบพร้อมจะพุ่งชน!

       ฉู่เฟิงไม่เดือดร้อน ยังคงใจเย็น พูดเรื่อยๆ “คนพวกนั้นจะไปรู้อะไรอย่าถูกเป่าหูหน่อยเลย ฉันจะบอกนายให้นะ คำว่าหวงหนิวนี่ที่จริงแล้วพิเศษมากเลยนะแฝงความหมายลึกซึ้งด้วย แต่ทุกวันนี้ถูกคนบิดเบือนความหมายเท่านั้นเอง”

       หวงหนิวชะงัก ยังสงสัย

       ฉู่เฟิงสีหน้าเคร่งขรึม อธิบายอย่างตั้งใจ “แกดูดีๆ นะ หวง2มีความหมายอย่างไร?สมัยโบราณน่ะ มันคือคำแทนความเรืองรอง รุ่งเรือง มีแต่ราชวงศ์เท่านั้นที่ใช้ชุดสีเหลืองได้สูงส่งอย่างกับอะไรดี! มาดูที่ตัวหนิว พูดยังไงดีวะ เอ่อตัวนี้นะเรียกได้ว่าดีสุดๆ เลย! แกนึกดู ยุคนี้นะ พอพูดถึงคนหรืออะไรเจ๋งๆเขาจะยกนิ้วโป้งให้แล้วบอก หนิว!”

       ตาอ้วนโจวอึ้งไปชั่วครู่ มองดูเขาบลา บลา บลา กรอกหูมันด้วยท่าทางขึงขัง

       แต่เขาก็อดไม่ได้ เพิ่มให้อีกคำ “ตัวหนิวนี่ใช้กันเยอะมาก อย่างเช่นนิวบี้!3”

       ฉู่เฟิงจงใจตีหน้าขรึม แย้งทันที “หยาบคาย!”

       โจวเฉวียนไม่เห็นด้วย รีบอธิบาย “หยาบคายอะไรกันยังมีคำฮอตฮิตอีกคำยังไม่ได้บอกเลย คำว่าหนิว...”

       ตึง!

       หวงหนิวแจกลูกถีบจนเขากระเด็นตัวลอย หน้าตาบูดบึ้งเป็นการตักเตือนไม่ให้เขาพูดจามั่วซั่ว!

       โจวเฉวียนหดหู่ หมดหนทางแจกแจง เขาพูดเรื่องจริงนะ กลับต้องมากินกีบแต่ฉู่เฟิงโม้มอยฝอยฟุ้งอย่างนั้น ไอ้วัวบ้านั่นกลับสนอกสนใจฟัง ผงกหัวเออออ

       “ดังนั้นนะ หวง กับ หนิว พอรวมกัน ก็เป็นชื่อที่ดีไม่ต้องไปสนใจพวกความหมายบิดเบือนพวกนั้นหรอก!” ฉู่เฟิงบอก

       “มอ!” หวงหนิวผงกหัว แสดงว่าเห็นด้วย

       แล้วจะไปอธิบายกับผีที่ไหน?โจวเฉวียนโมโหจนคอเคล็ด มองไปอีกทาง เอ่ยว่า “ตามสบายเลยพวก ทุ่งนาหนึ่งปากของวัว!4”

       “เขาด่าแกแน่ะ” ฉู่เฟิงบอกหวงหนิว

       หมายความว่าไง? หวงหนิวมึน

       “ไม่มีอะไร ฉันก็แค่บอกว่า ทุ่งนาหนึ่งปากของวัวไม่ต้องไปสนใจหรอก!” โจวเฉวียนรีบอธิบาย เดี๋ยวไอ้หนิวหมัวหวังมันของขึ้นอีก

       ยามนั้น เดินอยู่บนเขารกร้าง ยิ่งเดินไปเรื่อยๆเขาก็ยิ่งรู้สึกลนลาน ถึงไหนแล้วล่ะเนี่ย? จะมองไปข้างหน้าหรือข้างหลังล้วนไม่พบเจอบ้านเรือนทุกแห่งหนคือป่าใหญ่ เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย

       “โฮก...”

       ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องของสัตว์ร้ายดังขึ้น ในป่าลมพายุโหมแรงเสียงใบไม้เสียดสี น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

       เพียงเสียงซัดซ่าของใบไม้ดังขึ้น โจวเฉวียนก็ขนลุกเกรียวทั่วร่างเขารู้สึกเย็นวูบตั้งแต่หัวจรดเท้า

       “พี่น้อง ฉันว่าพวกเรามาผิดทางแล้วว่ะ หลงเข้ามาในเขาบรรพกาลชัวร์รีบถอยกันเหอะ!” เขาเกิดอาการกลัว สีหน้าแตกตื่นเป็นกังวลอย่างยิ่ง

       “ทางนี้แหละ ผ่านตรงนี้ไปก็โอแล้ว รู้มั้ย อะไรเรียกว่า ‘อีกโลกหนึ่ง’ เคยได้ยินที่เขาเรียกว่า ‘ดินแดนในอุดมคติ’ ไหม?” ฉู่เฟิงยิ้มแย้ม

       “หา ด้านหลังเขาลูกนี้น่ะเหรอ?” โจวเฉวียนตกใจแต่ทว่า เขาผุดสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที กระปรี้กระเปร่าทันควัน ถูมือแล้วพูดว่า“ไม่เสียแรงเป็นวิลล่าที่นายทุนก่อสร้าง อย่างนี้ก็ลงทุนไปอื้อซ่าการปรากฏตัวของภูเขาบรรพกาลนี่เพิ่มความรู้สึกลี้ลับซับซ้อนให้ที่นี่ขึ้นอีกหน่อย!”

       “ไม่ใช่แค่ลึกลับซับซ้อนขึ้นอีกหน่อยหรอกเดี๋ยวถึงที่แล้วนายก็รู้เอง รับรองได้ว่าลึกลับจนนายถึงกับเซ่อไปเลยล่ะ!”ฉู่เฟิงตอบอย่างไม่กระโตกกระตาก

       โจวเฉวียนพยักหน้าหงึกหงัก ตอบว่า “อยากเห็นเลยอ่ะ!”

       สุดท้าย พวกเขาก็ย่างเท้าเข้าสู่ภูเขาบรรพกาล การเดินทางสุดพิสดารของโจวเฉวียนก็เริ่มขึ้น!

       “อ๊าก!”

       เดินไปๆ โจวเฉวียนก็แหกปากร้องลั่น กระโดดผึง ขนลุกไปทั้งตัวตกใจแทบจะสิ้นชีวิต

       ตรงหน้าคือหมีตัวมหึมา แค่หน้าหมีก็ใหญ่เท่าบ้านแล้วมันโผล่หัวออกมาจากกอหนาม แทบจะแจกจูบหมีให้โจวเฉวียน

       ก็เป็นเพราะหมีตัวนั้นอ้าปากอันใหญ่โตขนาดเขมือบคนตัวโตๆหลายคนได้ในคำเดียว

       โจวเฉวียนฉี่แทบเล็ด ล้มลุกคลุกคลาน สั่นไปทั้งตัวถอยหนีไปแอบอยู่หลังฉู่เฟิงกับหวงหนิว

       หวงหนิวทำเสียงฮึเบาๆ เจ้าหมียักษ์นั่นก็พลอยตกใจจากนั้นหันหลังเผ่นหนีไปอย่างตื่นๆเป็นเพราะมันเคยเห็นมนุษย์ผู้นี้สังหารสัตว์ประหลาดที่ร้ายกาจกว่ามันด้วยตามันเองมาแล้ว

       “มัน...หนีไปแล้วอ่ะ?” โจวเฉวียนตะลึงสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

       “ไม่มีอะไร ก็แค่หมีหมาเท่านั้น ทางวิลล่าเลี้ยงเอาไว้ที่จริงแล้วมันกลัวคนน่ะ เมื่อกี้ฉันตวาดไปทีมันก็เผ่นไปแล้ว ไม่เห็นเหรอ?” ฉู่เฟิงอธิบายเรียบๆ

       โจวเฉวียนงุนงง นี่มันวิลล่าอะไรกัน ลึกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนอีกทั้งยังน่ากลัว แต่นั่นก็ทำให้เขายิ่งเพิ่มความคาดหวังเข้าไปอีก!

       “ผี.....” สักพักต่อมา โจวเฉวียนก็แหกปากอีกรอบ

       จู่ๆ เขาก็เงยหน้า มองเห็นเส้นไหมสีขาวหนาเท่านิ้วหัวแม่มือมีแมงมุมหน้าผีห้อยทิ้งตัวลงมาจากต้นไม้ยักษ์โบราณห่างจากศีรษะของเขาไปไม่ถึงสามฟุต

       เขาตกใจกลัวจนเข่าอ่อน พอก้นกระแทกพื้น มือเท้าก็ทำงานไถตัวหนีทันที

       ตึง!

       ฉู่เฟิงไม่สนใจ ยกเท้าเตะแมงมุมยักษ์กระเด็นไป

       โจวเฉวียนนั่งตาเหลือกอยู่ตรงนั้น กลืนน้ำลายดังเอี๊อกจากนั้นตบอกตัวเองรู้สึกหายใจไม่ออก เมื่อกี้ตกใจจนแทบจะช็อกไปแล้ว

       “พี่น้อง ทางเส้นนี้ไม่ค่อยปลอดภัยอย่าไปเลยอย่างกับว่าฉันตาฝาดเห็นยุคดึกดำบรรพ์อย่างนั้นแหละไหนจะสัตว์ประหลาดตัวแล้วตัวเล่าอีก!”

       เขาหายใจหอบ สะดุ้งจนหัวใจจะวายอยู่แล้ว

       ตอนนั้นเอง เขารู้สึกว่าฉู่เฟิงช่างกล้าบ้าบิ่นเป็นอย่างมากแมงมุมตัวเบ้อเริ่มอย่างนั้น ยกเท้าเตะได้อย่างไม่กะพริบตาสักนิด

       อีกไม่นาน โจวเฉวียนก็ตาค้าง ครั้งนี้เขาไม่คิดว่าฉู่เฟิงจะกล้าบ้าบิ่นได้อีก

       ก็เพราะหมาป่าตาเดียวตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในป่าอย่างไร้สุ้มเสียงหัวอันใหญ่โตของมันยาวสิบเมตร ส่วนสูงหลายสิบเมตร เขี้ยวของมันเหมือนกับดาบยาวที่ขาวราวกับหิมะแหลมคมสุดประมาณ

       อีกทั้งสองข้างลำตัวของหมาป่าเฒ่าตาเดียวตัวนี้ยังมีปีกงอกออกมาอีกด้วย มันบินได้!

       โจวเฉวียนกลัวจนแทบจะวิ่งหนี แต่กลับพบว่า ฉู่เฟิงกลับทำตรงกันข้ามเขาพุ่งตัวขึ้นเหวี่ยงหมัดใส่อย่างไม่สะทกสะท้าน

       วินาทีต่อมา โจวเฉวียนตาค้าง

       ฉู่เฟิงแข็งแกร่งไร้เทียมทาน บนหมัดคลุมไว้ด้วยชั้นลมพายุทั้งยังส่งเสียงคำรามครั่นครื้นเหวี่ยงใส่หมาป่าเฒ่าตาเดียวจนร้องเอ๋งถอยหนีไม่เป็นท่า

       “นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ที่เห็นนี่มันอะไรกันเนี่ย ย้อนเวลาสู่อดีตได้ดูหนังฟอร์มยักษ์เสมือนจริงเกี่ยวกับดินแดนดิบเถื่อน?!”โจวเฉวียนกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างแรง ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป

       เขาตกใจจนถอยกรูด หวาดหวั่นพรั่นพรึงสุดประมาณอยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นๆ

       หวงหนิวยืนมองดูถูกดูแคลนอยู่ด้านข้าง จากนั้นมันหายไปอย่างรวดเร็วต่อมาไม่นานก็ “อ่อย” ลิงยักษ์สูงสามเมตรกลับมาตัวหนึ่ง โยนไปทางโจวเฉวียน

       “อ๊าก... ช่วยด้วยยยย!”

       โจวเฉวียนตะโกนร้องอย่างหวาดหวั่น กลัวลนลานไปหมดแล้วลิงตัวนั้นมันใหญ่โตเกินไปไหม สูงสามเมตรกว่าเลยนะแยกเขี้ยวให้เห็นเขี้ยวขาวคมทั้งปากอีกแน่ะ มันก้มลงมองดูเขาอย่างกับมองลูกเจี๊ยบ

       ตรงนั้นพลันอลหม่านขึ้นทันที โจวเฉวียนวิ่งหัวซุกหัวซุนลิงยักษ์ตัวนั้นก็ไล่ตามอย่างเอาเป็นเอาตาย

       “โฮก...”

       โจวเฉวียนถูกไล่จนจวนตัว อ้าปากกว้างพ่นเปลวไฟร้อนแรงออกมาความร้อนสูงอย่างน่าตกใจ สามารถละลายเหล็กหลอมหินได้เพียงพ่นออกมาก็เผาต้นไม้โบราณสูงชะลูดจนดำเป็นตอตะโก

       เจ้าลิงยักษ์ตกตะลึง ถอยหนีโดยพลัน

       โจวเฉวียนหน้าขาวซีด เขาเองก็ถอย

       พอฉู่เฟิงจัดการหมาป่าเฒ่าตาเดียวเสร็จก็เดินเข้ามาสมทบ

       “ต้องคุมพลังข้างในให้ได้ แล้วบังคับแรงที่ปล่อยออกมาในฐานะที่เป็นมนุษย์พิเศษ ลิงตัวเดียวยังจะกลัวอีกเหรอ?” ฉู่เฟิงให้กำลังใจ

       “พี่น้อง เลิกอำกันได้แล้ว นี่มันสถานที่บ้าบออะไรกัน แล้ววิลล่าล่ะหมู่บ้านอันอบอุ่นของฉันล่ะ?” สีหน้าโจวเฉวียนแทบจะร้องไห้ร่างกายสั่นเทิ้ม

       “วิลล่าไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้าไปได้ง่ายๆ นี่เป็นบททดสอบภาคบังคับสอบผ่านแล้วถึงได้ไปต่อ นายต้องกำราบลิงยักษ์ตัวนั้นให้ได้” ฉู่เฟิงพูดจริงจัง

       “หา...” โจวเฉวียนร้องลั่น ตอนนี้ไม่เต็มที่ไม่ได้แล้วลิงยักษ์ตัวนั้นพุ่งมาทางเขา พกเอาความเถื่อน ความโหดมาเต็มที่ กะจะฆ่าแกงกันเลย

       “ฟู่...”

       โจวเฉวียนอ้าปากกว้าง พ่นไฟไม่หยุด เปลวไฟร้อนแรงพลุ่งพล่านทั่วท้องฟ้า จนพื้นที่แถบนี้จมอยู่ในกองเพลิง

       ฉู่เฟิงกับหวงหนิววิ่งพล่านช่วยกันดับไฟกลัวเหลือเกินว่าเขาจะเผาป่าจนเรียบ

       สุดท้าย ลิงยักษ์ถูกเผาบาดเจ็บสาหัส วิ่งหนีไป

       โจวเฉวียนนั่งแปะลงกับพื้น สุดท้ายถึงกับลงไปนอนแผ่หลาอยู่ตรงนั้นหอบหายใจแรง เหงื่อท่วมตัว เขาแทบจะเหี่ยวแห้งไปทั้งตัวเพราะความร้อน

       “ฉันว่านะ พี่น้อง ไม่ไปหมู่บ้านอบอุ่นแล้ว หัวใจดวงน้อยๆของฉันทนรับไม่ไหวแล้ว!” โจวเฉวียนสะอึกสะอื้น

       “ในเมื่อมาถึงที่แล้ว ก็จงทำใจเถิด นายดูสิขนาดลิงยักษ์ดุร้ายอย่างนั้นยังถูกนายอัดซะเผ่นแน่บไปเลย นายเป็นมนุษย์พิเศษมีพลังอันแข็งแกร่ง จะไปกลัวอะไรล่ะ?” ฉู่เฟิงปลอบ

       “ที่นี่คนอยู่ได้ซะที่ไหนล่ะ น่าขนหัวลุกจะตายมีแต่สัตว์ยุคดึกดำบรรพ์ ฉันจะกลับบ้าน!” โจวเฉวียนส่ายหัวรัวๆอย่างกับกลองป๋องแป๋ง

       ทว่า ทั้งฉู่เฟิงและหวงหนิวปฏิเสธที่จะย้อนกลับไป

       “เฮ้ จริงสิ ทำไมนายถึงร้ายกาจขนาดนี้ได้จัดการหมาป่าเฒ่าตาเดียวซะอยู่หมัด?”

       ก็ได้แต่บอกว่าความรู้สึกโจวเฉวียนช้ามาก ตั้งนานแล้วเพิ่งจะมานึกขึ้นได้ เขาซักถามด้วยสีหน้าตกใจ

       แน่นอน เพราะเมื่อครู่สติเขากระเจิดกระเจิง จึงไม่มีเวลาไปสนใจอะไรจนตอนนี้ถึงค่อยๆ สงบจิตสงบใจลงได้

       “ก็ถ้านายเล่นมวยปล้ำกับพวกสัตว์ร้ายที่นี่ทุกวันก็จะสามารถเผชิญหน้ากับพวกมันได้อย่างง่ายดาย ไม่ลำบากอย่างเมื่อกี้” ฉู่เฟิงตอบ

        ต่อมาไม่นาน โจวเฉวียนถึงกับตาค้างตอนที่ฉู่เฟิงไล่ฆ่านกยักษ์ตัวโตขนาดสิบกว่าเมตรเขาเพิ่งตระหนักว่าพี่น้องที่ตัวเองรู้จักมีฝีไม้ลายมือโลกตะลึงขนาดนี้

       “อย่างกับหนังแฟนตาซีแน่ะ!” เขาพึมพำ

       เป็นเพราะฉู่เฟิงฟาดฟันกับนกยักษ์ตัวนั้นอย่างดุเดือดเลือดพล่านตั้งแต่บนพื้นดิน จนขึ้นไปบนต้นไม้โบราณ ไล่บี้ไปจนถึงกลางอากาศ

       ฉู่เฟิงกระโดดเหยียบลงบนหลังนกยักษ์ บินขึ้นไปพร้อมกับมัน จากนั้นก็ซัดใส่มันหมัดแล้วหมัดเล่าหลังจากถลาร่อนอยู่กลางอากาศสูงหลายร้อยเมตรเขาสังหารนกยักษ์แล้วร่วงลงในป่าพร้อมกับมัน

       โจวเฉวียนรู้สึกว่าสภาพจิตใจตัวเองยุ่งเหยิงวุ่นวายประสบการณ์ในวันนี้ส่งผลกระทบต่อเขาอย่างใหญ่หลวง เขารู้สึกเหลือเชื่อ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

       “ที่นี่คือหมู่บ้านอันอ่อนโยน...เหรอ?”

       ก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาถึงดึงสติกลับมาได้เข้าใจทุกอย่าง แต่ว่าดูท่าจะยังรับไม่ได้กับความ “อ่อนโยน” ที่กลับตาลปัตร

       “อ๊าก...”

       ต่อมา โจวเฉวียนเปลี่ยนจากดูหนังสยองขวัญมาดูหนังป่าเถื่อนแล้วกลับไปดูหนังแฟนตาซี นี่มันระดับหนังฟอร์มยักษ์ล้วนๆเพียงแต่น่าสยดสยองไปหน่อย

       สำหรับเขาแล้ว วันนี้ เนิ่นนานนับปี!

       สุดท้าย โจวเฉวียนก็ต้องยอมรับความจริงอย่างน้ำตานองหน้า

       “ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีคนพูดว่าหมู่บ้านอันอ่อนโยนเป็นสุสานแห่งวีรบุรุษ กว่าจะเข้าใจมันช่างเจ็บปวดเหลือแสนเป๊ะเกินไปแล้ว โฮ...ฉันอยากจะร้องไห้!”

***************************************************

1 ขายตั๋วผีในเซี่ยงไฮ้มีสแลงเรียกคนขายตั๋วผีว่าหวงหนิว

2 หวง หมายถึงสีเหลือง

3 นิวบี้ niubi เพี้ยนมาจากการผสมเสียงจีนหนิว (牛) ที่หมายถึงคนเก่งมีความสามารถ กับ ปี (逼) ที่หมายถึงอวัยวะเพศหญิง คำนี้ใช้ได้หลากหลายมีการผสมกับภาษาอังกฤษเป็น newbynewbility newbilization การใช้จึงต้องดูบริบทประกอบ

4 ทุ่งนาหนึ่งปากของวัวเป็นมุกการผสมคำของจีน 牛之一口田 โดยเอา 一口田 เขียนรวมกันเป็นตัว逼 เมื่อรวมทั้งประโยค จึงออกมาเป็น 牛逼