EP4 : แมวผี กับสร้อยสีเงิน
"ไอ้เอก! มึงฟังให้ดีนะ" ไอ้โย่งกระซิบเสียงเครียดกว่าเดิมในวันรุ่งขึ้น "กูยังเล่าไม่จบ มึงจะรู้ได้ไงว่ามันเหลวไหล!"
ผมยืนพิงเสาอาคารเรียน พลางก้มหน้าก้มตาดูดน้ำอัดลมอย่างใจเย็น โดยไม่สนใจท่าทีที่ออกจะตื่นๆตามนิสัยของมัน "เออๆ เล่ามาสิไอ้คุณตำรวจนักสืบ เื่ผีแมวไม่มีหัวบนฝาผนังน่ะ กูฟังมาั้แ่ตอนบ่ายเมื่อวานแล้ว"
ไอ้โย่งลดเสียงลงอีกจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงวุ่นวายของนักเรียนตอนพักเที่ยง "ไอ้สามหน่อขอแสบที่กูเล่าให้มึงฟังน่ะ มันไม่ได้เจอแค่เงาแมวไม่มีหัวอย่างเดียวเว้ย"
"อ้าว? แล้วพวกมันยังเจออะไรอีกวะ?"
"ไอ้หนานกับไอ้นุ้ยบอกว่า หลังจากที่พวกมันเห็นเงาแมวไม่มีหัววูบหายไปจากผนังห้องเก็บตำราแล้ว พวกมันก็รีบเผ่นออกมาจากห้องนั้นทันที โดยทิ้งไอ้เต่าที่มัวแต่ยืนขาสั่นอยู่ที่หน้าประตูไว้คนเดียว"
"แล้วไอ้เต่ามันเห็นอะไรล่ะ?"
"ตอนหลัง ไอ้เต่ามันเล่าว่า... ทันทีที่ไอ้หนานกับไอ้นุ้ยวิ่งออกจากห้องไป ไอ้นั่น... เ้าแมวผีนั่นล่ะ มันก็ปรากฏตัวขึ้นมา มันเป็แมวดำทั้งตัว เป็แมวตัวใหญ่... แล้วมันก็ มองมาที่ไอ้เต่าด้วยดวงตาดวงใหญ่ ที่ยังกะ... ยังกะเป็ตาของผี !"
ผมสะดุ้งกับคำหลังของไอ้โย่ง และอดจะรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังไม่ได้ แต่ก็ยังถามมันต่อไป "แมวที่มีตาเหมือนผี ? อาจจะเป็แสงสะท้อนจากหลอดไฟเก่าๆ หรือตาแมวมันเป็อย่างนั้นเองก็ได้มั้ง"
"ไอ้เอก! มันไม่ใช่แค่ตาแมวธรรมดา!" ไอ้โย่งเอื้อมมือมาบีบต้นแขนผมแน่น "ไอ้เต่ามันสาบานว่า... มันยังเห็นอีกว่า แมวมันสวมสร้อยที่คอของมันด้วย!"
ผมขมวดคิ้ว "สวมสร้อยคอ? ปลอกคอหรือ...?"
"ไม่ใช่เว้ย! มันบอกว่ามันเหมือน เป็ สร้อยเงินเล็กๆ... คล้ายๆกับสร้อยของคน เออใช่... มันใส่สร้อยแบบคนน่ะ ไอ้เอก !"
"แล้ว... แล้วตอนหลัง"ไอ้โย่งทำหน้าสยองเต็มที่"มันก็... มันก็หายตัวไปเฉยๆเลยว่ะ เเล้วตอนนั้นล่ะ ที่ไอ้เต่ามันร้องลั่น แล้วก็วิ่งหน้าตั้ง หนีออกมาเลย!"
ผมปล่อยถุงน้ำอัดลมในมือตกลงพื้น แมวที่มีตาเหมือนผี...? สร้อยเงิน...? คำเหล่านี้ มันดังก้องรบกวนอยู่ในหัวของผมั้แ่นั้นมา...?!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
7K
