แม่เลี้ยง Stepmother

เด็กผู้หญิงตัวเล็กวิ่งเล่นอยู่บริเวณหน้าบ้านหลังใหญ่อย่างร่าเริงแจ่มใส่ แต่แล้วก็ชนเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งสวมชุดลายทหารทั้งตัวสะพายกระเป๋าเป้เดินเข้ามาจนหกล้มจนร้องไห้ เธอจึงนั่งลงอุ้มเด็กหญิงขึ้นมาปลอบประโลมให้หยุดร้อง เมื่อเด็กหญิงหยุดร้องไห้เธอก็พูดขึ้นมาว่า

"เก่งที่สุดเลย ลูกใครเนี่ยทำไมถึงปล่อยให้หนูวิ่งเล่นอยู่ตรงนี้คนเดียว"

กล่าวจบก็ลุกขึ้นยืนแล้วพาเดินเข้าไปด้านในบ้าน

"ลูกพีช.."

เสียงของเจนจิราเดินพูดกล่าวออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถาดอาหารชุดเล็กสำหรับเด็กแล้วหยุดยืนนิ่งเงียบเมื่อเห็นว่าลูกสาวของตนอยู่บนอ้อมแขนของหญิงสาวที่สวมคงเครื่องแบบทหารทั้งตัว

"เธออ.."

มีนลดาที่ยืนอุ้มเด็กหญิงอยู่กล่าวขึ้น เจนจิราจึงรีบมองหาที่วางชุดอาหารแล้วเข้าไปอุ้มลูกสาวกลับคืนมาแล้วถอยห่างจากเธออย่างรวดเร็ว

"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง นี่ลูกเธอหรอ.."

"อ้าวว! มีน..มาถึงพอดีเลย"

เสียงของชายวัยกลางคนซึ่งเป็๲พ่อของมีนลดาเดินเข้ามาหาพร้อมคนใช้ที่ลากกระเป๋าเดินทางมาตามหลัง

"พ่อ..! พ่อจะไปไหน"

"ไปคุยงานที่ต่างประเทศประมาณอาทิตย์นึง ฝากดูแลคุณเจนจิรากับลูกสาวของเธอด้วย"

"พ่อหมายถึงเด็กคนนั้น"

มีนลดายกมือขึ้นชี้นิ้วไปที่เด็กหญิงที่เจนจิราอุ้มอยู่

"ใช่! ลูกพีช..ช่วยดูแลลูกพีชด้วย เด็กในวัยนี้กำลังซน.."

"พ่อเอาเลขาหน้าห้องตัวเองที่อายุเท่าลูกตัวเองมาทำเมียงั้นหรอ"

กล่าวถามด้วยสีหน้าแววตาที่เริ่มมีความโกรธเข้ามาทีละน้อย เพราะใครจะไปยอมรับได้ที่พ่อของตัวเองพาผู้หญิงเข้ามาอยู่ในบ้านพร้อมกับเด็กอีกคนในตอนที่ตัวเองไม่ได้อยู่บ้าน ด้วยแยกตัวออกไปทำงานตามสายอาชีพที่ตนเลือกทางเดิน

"พูดอะไรช่วยให้เกียรติคุณเจนเค้าหน่อย"

"นี่คงจะใช้เต้าไต่สิท่า.."

เพรี๊ยะะ!!

เสียงฝ่าของชายวัยกลางคนตบกระทบเข้าที่ใบหน้าสวยของมีนลดา

"พ่อ..ตี"

เสียงลูกพีชเด็กหญิงตัวเล็กกล่าว

"ขอโทษคุณเจนเค้าเดี๋ยวนี้"

"ไม่เป็๲ไรค่ะ"

เจนจิรากล่าวแล้วรีบพาลูกสาวเดินหนีไปด้วยไม่อยากให้ลูกเห็นภาพการใช้ความรุนแรงหากเกิดขึ้นอีกครั้ง

"พ่อ..ตี! ทำไม พ่อตี"

ลูกพีชกล่าวในขณะที่เจนจิราอุ้มตัวเองเดินหนีไปให้พ้นจากที่ตรงนั้น

"ไม่เอาค่ะลูกพีช มันเป็๲สิ่งไม่ดี ไม่พูดนะคะ ความรุนแรงเป็๲สิ่งไม่ดีนะ แม่พาหนูไปทานอาหารในครัวดีกว่านะ"

"แต่ว่าา..! พ่อ.."

"หึ! ไม่พูดคำนี้ต่อหน้าพี่มีนนะ"

แสดงสีหน้าดุลูกสาววัยสองขวบ

"หื่ออ..!! จาเรียก.."

ส่ายหน้าปฏิเสธที่จะไม่ทำตามคำพูดของเจนจิราซึ่งเป็๲แม่ของตน

"ถ้าไม่ฟังแม่จะทำโทษลูกพีชนะคะ"

"ก็ได้..ไม่พูด ก็ได้.."

แสดงสีหน้าบึ้งตึกใส่ผู้เป็๲แม่

ส่วนทางด้านมีนลดาก็ยืนจ้องหน้าพ่อของตนด้วยอารมณ์โกรธที่เขาพาผู้หญิงอื่นเข้ามาอยู่ในบ้านพร้อมกับเด็กผู้หญิงโดยไม่สนใจความรู้สึกของตน

"มีนลาพักร้อนกลับมาเพื่อมาอยู่กับพ่อนะ ไม่ได้ลามาเพื่อเจอเ๱ื่๵๹แบบนี้ พ่อจะมีเมียน้อยกี่คนมีนไม่สนใจ แต่นี่เอาเด็กรุ่นลูกที่เลยเป็๲....! มาทำเมียทั้งยังมีลูกด้วยกันอีก"

พูดตะคอกเสียงด้วยความโมโหและโกรธผู้เป็๲พ่อของตนเป็๲อย่างมาก

"พูดให้มันดีๆหน่อย ถ้าแกไม่ช่วยดูแลก็อย่าทำอะไรเค้าสองคนแม่ลูกละกัน ไม่งั้นฉันไม่เอาแกไว้แน่"

"พ่อหรือมีนจะได้ตายก่อนกัน อย่าลืมว่าลูกพ่อเป็๲ทหารมีปืนอยู่ในมือนะ ไม่ได้ทำงานบริหารที่วันๆเอาแต่นั่งจับปากกาคุยธุรกิจเหมือนกับพ่อไปวันๆ"

"ก็ลองดู.."

เดินออกไปจากบ้านแล้วสายตาของมีนลดาก็เริ่มแสดงความโกรธให้เข้ามาครอบงำก่อนจะเดินไปตามทางที่เจนจิราพาลูกสาวเดินหนีไปก่อนหน้านี้ แล้วลากแขนเจนจิราให้ออกมาจากครัวโดยไม่สนใจเด็กหญิงที่กำลังทานอาหารอยู่กับเธอ แต่ยังดีที่มีคนใช้อยู่ที่ครัวด้วยเด็กจึงไม่ได้อยู่คนเดียวลำพัง

มีนลดาลากเธออกมาด้วยความเร็วแรงแล้วโยนเธอให้ล้มลงกับพื้นบ้านจนเธอร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ

"ร่านดีนี่ ในโลกนี้คงไม่มีใครสุดเท่าเธอแล้วแหละ ร่านได้ใจจริงๆ สามปีก่อนได้ฉันเป็๲ผัว พอมาตอนนี้ได้พ่อฉันเป็๲ผัวต่ออีก แถมยังมีเด็กเชี่ยนั่นเกิดขึ้นมาอีกคน"

จากที่เจนจิราพยายามควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ แต่เมื่อมีนลดาพูดออกมาเช่นนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้ววาดมือตบเข้าที่หน้าของมีนลดาเดต็มแรงที่มี

"อย่ามาว่าลูกของฉันแบบนี้นะ ถ้าไม่ชอบไมพอใจก็อย่ามายุ่งกับเรา ต่างคนต่างอยู่กันคนละที่ ที่ฉันกับลูกเข้ามาอยู่ที่นี่เพราะพ่อของเธอขอร้องให้มา ไม่งั้นคงไม่มาเหยียบที่นี่ถ้าไม่มีงาน"

"งานหรอ! งานที่ว่าคือการเอาตัวเข้าแลกล่ะสิไม่ว่า ทุเรศ.."

มีนลดากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงดูถูกเจนจิราจบก็ก้าวเท้าเข้าไปพร้อมกับยกมือขึ้นบีบกรามของเธอแล้วพูดบอกกับเธอต่ออีกว่า

"จำเอาไว้เลยนะ เธอกับลูกของเธอจะไม่มีทางได้อะไรจากที่นี่ไปได้หรอก"

มีนลดากล่าวจนจบแล้วก็ปล่อยมือจากใบหน้าของเจนจิราก่อนจะรีบขึ้นไปชั้นสองของบ้าน ส่วนเจนจิราก็ทำเป็๲ใจดีสู้เสือไม่ให้หวั่นไหวไปกับคำพูดของมีนลดาก่อนจะเดินกลับไปหาลูกสาวที่ด้านในห้องครัว

"แม่ขาา...! ทำไม.."

เสียงลูกพีชร้องเรียกถามเจนจิราดมื่อเห็นเธอเดินกลับเข้ามาหา

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ทานข้าวต่อเถอะ ทานเก่งจังเลยนะลูกสาวแม่ ใกล้จะหมดแล้วเนี่ย"

ยกมือขึ้นลูบผมลูกสาวด้วยรอยยิ้มเอ็นดูลูกสาวคนเดียว ต่อด้วยการใช้มือเช็ดเศษอาหารที่บริเวณปากให้ลูกด้วย

"แม่หนูทำกับข้าวอร่อย!"

"อร่อยก็ทานให้หมดเลยนะ"

"ค้าาา.."

ตอบรับคำผู้เป็๲แม่ด้วยสีหน้าท่าทางยิ้มแย้มร่าเริง

ทางฝ่ายมีนลดาที่ตอนนี้เข้าไปอยู่ในห้องนอนของตนเองก็โยนกระเป๋าเป้ลงพื้นห้องด้วยความรุนแรงจากอารมณ์โกรธและโมโห

"ทำไมต้องเป็๲เธอด้วยวะ ทำไมใช่คนอื่น อุตส่าห์รักมาตั้งนาน แม่งเอ้ยย!! อีเหี้ย.."

พูดกล่าวกับตัวเองด้วยอารมณ์ที่อย่างที่มีแทรกซ้อนเข้ามาแล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นเสยผมแล้วศีรษะค้างเอาไว้อย่างเ๽็๤ป๥๪ทรมานใจ

.

.

20:37 น.

เจนจิรานอนกอดกล่อมลูกสาวตัวเล็กให้นอนจนกระทั่งลูกสาวของเธอนอนหลับสนิทคาเสียงพูดกล่อมและอ้อมแขนไออุ่นจากความรักของแม่อย่างเธอ

"หลับสักทีนะคนเก่ง..! ถึงหนูจะไม่ได้เกิดจากความตั้งใจของแม่ แต่แม่ก็รักหนูนะคะ"

นอนหันข้างลูบศีรษะพูดกล่าวกับลูกพีชที่นอนหลับไปแล้ว จากนั้นก็ก็หน้าลงจูบหน้าผากลูกพีชก่อนจะทิ้งตัวลงนอนกอดลูกพีชจนหลับไปถึงเช้าของวันใหม่ทั้งสองแม่ลูก

มีนลดาลืมตาตื่นขึ้นมาแต่เช้าแล้วลูกไปอาบน้ำแต่แต่งตัวก่อนจะลงไปด้านล่างเพื่อทานอาหารในห้องรับประทานอาหารที่ทุกเช้าแม่บ้านจะต้องจัดเตรียมไว้ให้อยู่เสมอ

คนใช้รีบจัดเตรียมโต๊ะอาหารให้มีนลดาหลังจากที่เธอเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหาร และกำลังจะถือจานสำหรับใส่ข้าวออกไปสามใบ แต่เจนจิราที่อยู่ในครัวด้วยอีกคนก็เรียกห้ามเอาไว้เสียก่อน

"เอาออกไปแค่ใบเดียวก็พอค่ะ เจนกับลูกพีชจะกินข้าวในนี้พร้อมทุกคน"

"ค่ะ"

เธอตอบรับคำแล้วถือจานออกไปแค่ใบเดียว

"สองแม่ลูกนั่นล่ะ"

"คุณเจนอยู่ในครัว ส่วนคุณหนูลูกพีช พี่เลี้ยงกำลังพาเดินมาค่ะ"

กล่าวบอกกับมีนลดาพร้อมกับวางจานลงบนโต๊ะแล้วตักข้าวใส่จานให้เธอ ส่วนลูกพีชและพี่เลี้ยงก็เดินเข้าไปหาเจนจิราด้านในห้องครัว

"แกงจืดกับปลาราดพริกนี่ใครทำ รสชาติไม่เหมือนเดิม อร่อยดี.."

"คุณเจนจิราค่ะ"

เมื่อได้ฟังคำตอบมีนลดาก็แสดงสีหน้านิ่งไร้อารมณ์จะตอบสนองแต่เพียงชั่วขณะก็เอ่ยปากสั่งคนใช้ว่า

"ไปเอาถังขยะมา.."

"เอามาทำไมคะ"

"บอกให้ไปเอาก็ไปเอามา.."

"ค่ะๆ สักครู่ค่ะ"

รีบเดินกลับเข้าไปเอาถังขยะในห้องครัวตามคำสั่งอันเกรี้ยวกาจของมีนลดา

"เอาถังขยะออกไปทำไมหรอคะ"

"คุณมีนสั่งค่ะ"

"เดี๋ยวฉันเอาไปให้เอง ลูกพีชรอแม่อยู่ในนี้ก่อนนะ เดี๋ยวแม่มา.."

"ค่าา.."

ลูกพีชตอบรับคำแล้วก้าวเดินไปเอาถังขยะกับคนใช้แล้วออกไปหามีนลดาที่โต๊ะอาหารด้านนอกห้องครัว

"ถังขยะ.."

"เอาวางลง.."

วางถังขยะลงบนพื้นตามที่มีนลดากล่าวบอก จากนั้นมีนลดาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหยิบจานปลาราดพริกและถ้วยแกงจืดขึ้นมาแล้วเทลงถังขยะต่อหน้าเจนจิราที่เป็๞คนทำ

"เธอเททิ้งทำไม ถ้าไมกินก็อย่าทำแบบนี้สิ คนอื่นจะกินแทนก็มี.."

เจนจิราเงยหน้าพูดกล่าวบอกมีนลดาที่ตัวสูงกว่าตน แล้วมีนลดาก็ก้มหน้าลงมองหน้าเธอด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยก่อนจะพูดว่า

"ขยะ..!!"

ว่าแล้วก็เดินหนีไปโดยไม่สนใจความรู้สึกของเจนจิราที่เป็๞คนทำอาหาร

"มันจะเกินไปแล้วนะ"

เจนจิราพูดกล่าวตามหลังมีนลดาทำให้เธอต้องหยุดยืนนิ่งแล้วตอบกลับเจนจิราที่ยืนมองตนอยู่ทางด้านหลัง

"ขยะมันก็ควรอยู่ในถังขยะ ไม่ควรอยู่นอกถังขยะ เพราะมันสกปรก.."