ฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัวจนฟันกระทบกันกริกๆ เมื่อได้ยินน้ำเสียงกระซิบแหบพร่าของทาริก บอดี้การ์ดั์ที่ดังผ่านลำโพงอินเตอร์คอมข้างหัวเตียง ทันใดนั้น... เสียงกลไกเฟืองเหล็กของประตูห้องนิรภัยใต้ดินก็ค่อยๆ ส่งเสียงครางแ่เบา ประตูเหล็กหนาเลื่อนขยับเปิดออกเพียงแง้มๆ ร่างสูงใหญ่ั์ราวป้อมปราการมนุษย์ของทาริกก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบดุจเงาปีศาจท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงลมหายใจสม่ำเสมออันลึกซึ้งของคุณคาริมที่กำลังนอนหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้าอยู่ข้างกายของฉัน
ทาริกก้าวเท้ามาหยุดยืนข้างเตียงนอนหนานุ่ม ดวงตาคมเข้มดุดันของเขาส่องประกายวาววับสะท้อนแสงไฟสีแดงสลัวของระบบป้องกันภัย เขาไม่พูดอะไรสักคำ แต่ปรายสายตามองต่ำกวาดดูเรือนร่างอวบอัดสะบึมของฉันที่นอนเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าปกปิดผิวเนื้อสีน้ำผึ้ง ผิวเต้าทรวงคัพ E โตๆ สองข้างชื้นคราบน้ำรักอุ่นร้อนของคุณคาริมที่เพิ่งเสร็จสมไปหมาดๆ มันขยับกระเพื่อมขึ้นลงรัวถี่ตามจังหวะเต้นของหัวใจที่ตื่นตระหนก
ทาริกโน้มตัวลงมาคว้าต้นแขนอวบของฉันบีบแน่นเบาๆ ส่งสัญญาณสั่งให้ฉันลุกก้าวลงจากเตียงตามเขาไปเงียบๆ ฉันเหลียวมองใบหน้าคมเข้มดุดันของคุณคาริมที่นอนฟุบหน้าอยู่ข้างตัวด้วยความหวาดกลัวกลัวขีดสุด หากเ้านายอาหรับวัยห้าสิบสองปีคนนี้ตื่นขึ้นมาพบเห็นฉันแอบติดต่อกับคนสนิทของเขาในสภาพนี้ มีหวังทั้งฉันและทาริกคงโดนยิงหัวะเิตายจมกองเืแน่ๆ ทว่า... ความปรารถนาในอิสรภาพและการหนีกลับประเทศไทยบีบคั้นให้ฉันยอมทำตาม ฉันค่อยๆ พยุงร่างเปลือยอวบอิ่มขยับตัวลุกลงจากเบาะฟูกอย่างช้าๆ ไร้เสียง ก่อนจะเดินเท้าเปล่าเหยียบพรมหนานุ่มตามหลังร่างั์ของบอดี้การ์ดไปที่มุมห้องนิรภัยที่สลัวมืดที่สุด
"อยากหนีกลับบ้านจริงๆ ใช่ไหม มาดาม?" ทาริกเอ่ยถามกระซิบเสียงพร่าเบาๆ ข้างใบหูของฉัน กลิ่นกายชายหนุ่มดิบเถื่อนปนกลิ่นดินปืนและเหงื่อทรายโชยเข้าจมูกของฉันชวนให้หวั่นไหวระทึกใจ ร่างกายกำยำเบียดอัดจนแผงอกแกร่งของเขาชิดติดเนินอกคัพ E ปทุมถันนุ่มหยุ่นสองข้างของฉัน
"ค่ะ... ฉันอยากกลับ... ปล่อยฉันหนีไปเถอะนะทาริก..." ฉันกระซิบวอนขออ้อนวอน น้ำตาคลอเบ้า สองยกมือขึ้นพยายามปิดบังสามเหลี่ยมลับระอุและทรวงอกงาม
ทาริกเหยียดยิ้มร้ายในความมืด มือหนาใหญ่ของเขาเลื่อนลงมาบีบขยำสะโพกผายกว้าง 38 นิ้วของฉันอย่างป่าเถื่อนและรุนแรงจนฉันครางอ๊ะออกมาเบาๆ "ไม่มีอะไรในดูไบที่ได้มาฟรีๆ หรอกมาดาม... ผมมีคีย์การ์ดสำรองของวิลล่านี้ และผมรู้ตารางเวรยามกับพิกัดแผนที่ภายนอกดีที่สุด ผมพาคุณหนีได้... แต่คุณต้องยอมจ่ายค่าตอบแทนให้คุ้มค่าเหนื่อยของผมเสียก่อน"
คำพูดกามารมณ์อันดุดันของบอดี้การ์ดั์ทำให้ร่างกายอวบอัดของฉันสั่นสะท้าน ขีดจำกัดความร่านร้อนและตัณหาที่ฝังลึกอยู่ในผิวกายพุ่งะเิขึ้นอีกครั้งอย่างทรยศศีลธรรม ร่องรักส่วนลึกขมิบตอดรัดหยาดน้ำหวานใสอบอวลซึมไหลเยิ้มออกมาทันควันด้วยความเสียวซ่านปนสะท้านใจที่แอบทำข้อตกลงลับหลังเ้านายเคียงข้างเตียงนอนของเขา
ทาริกไม่ปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ มือหนาหยาบกร้านเอื้อมลงไปรูดซิปกางเกงของตัวเองลงทันที เสียงรูดซิปเหล็กดังขึ้นเบาๆ ในความมืดสลัวสีแดงของห้องนิรภัย ก่อนที่เขาจะคว้าดึงเอาแก่นกายร้อนั์ขนาดใหญ่โตมโหฬารขยายตึงแข็งขึงปูดโปนด้วยเส้นเืหนาขลุกขลักสีเข้มขรึมออกมาผงาดง้ำสู้ความมืดตรงหน้าฉัน
ทาริกก้าวสะโพกสอบเข้ามาประชิดตัวฉัน มือหนาเอื้อมมากดไหล่อวบของฉันให้ย่อตัวคุกเข่าลงบนพื้นพรมหนาข้างเข่าหนาของเขา ดันหัวของฉันก้มลงต่ำประชิดแก่นกายั์ใหญ่ที่ชโลมไปด้วยหยาดน้ำหล่อลื่นใสเยิ้มตรงหัวบานปูดแดง เขาแหงนหน้าขึ้นกระซิบสั่งเสียงเข้มพร่าสลัว
"อมมันซะมาดาม... เงียบๆ อย่าให้ส่งเสียงดังเด็ดขาด ถ้าไม่อยากให้เ้านายสะดุ้งตื่นขึ้นมาเป่าหัวพวกเราทั้งคู่!" (ทิ้งปมค้างคาใจตรงนี้)
1K
