บทที่ 17 โชคดีเป็พิเศษ
เหลียนเซวียนรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก
"เป็อย่างนี้นี่เอง!"
ทฤษฎีจากตำราเรียนช่างตื้นเขินเหลือเกิน แม้เธอจะเคยศึกษาเกี่ยวกับเชื้อรา Armillaria และรากโสมคนมาก่อน แต่การได้พบรากโสมคนจำนวนมากในป่าแบบนี้ ถือเป็ประสบการณ์ครั้งแรกของเธอ
โชคดีที่คืนนี้มีแม่มาด้วย ไม่อย่างนั้นคงเสียโอกาสไปมหาศาล
"พรุ่งนี้ถ้ามีคนสังเกตเห็นร่องรอยการขุด พวกเขาอาจมาขุดซ้ำอีกครั้งสองครั้ง รากโสมคนที่เราทิ้งไว้จะถูกคนอื่นเก็บไปหมดไหมนะ?" เธอคิด
เหลียนเซวียนเลียนแบบพ่อของเธอ ถ่มน้ำลายใส่ฝ่ามือสองครั้ง แล้วถูมือเข้าด้วยกัน ก่อนจะลงมือขุดอย่างขะมักเขม้น ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้เธอตื่นเต้น!
ไม่ผิดจริงๆ!
เพียงแค่ขุดลงไปครั้งเดียว เธอก็พบรากโสมคนขนาดใหญ่อีกหลายชิ้นในบริเวณที่เคยขุดไปแล้ว
เมื่อมีแม่อยู่ด้วย เธอไม่จำเป็ต้องตรวจสอบเอง ขุดขึ้นมาแล้วก็โยนไปให้แม่ตรวจสอบ แม่ตั้งเครื่องตรวจจับในโหมดเงียบและเริ่มตรวจวัดทันที
เหลียนเซวียนกับพ่อขุดกันอย่างขยันขันแข็งราวกับวัวหนุ่มแรงดี
"แม่คะ น้องชายกับน้องเล็กทั้งสองอยู่บ้านจะดูแลตัวเองได้หรือเปล่า"
เหลียนเซวียนถามขึ้น
"ไม่เป็ไรหรอก เหลียนอี้ตื่นแล้ว แม่บอกให้เขาดูแลน้องๆ ไว้ เหลียนอี้ไม่ทำอะไรเหลวไหลหรอก ก่อนออกมาแม่ให้นมผงเด็กเล็กทั้งสองคน อย่างมากก็แค่อึหรือฉี่ที่ไม่มีคนดูแล ให้พวกเขาทนสักครู่เถอะ"
เหลียนเซวียน: "..."
อดชื่นชมไม่ได้ คนในดินแดนรกร้างทุกคนล้วนเป็คนเข้มแข็ง เพื่อหาเงิน การที่เด็กนอนอยู่ในอุจจาระหรือปัสสาวะสักพักก็ไม่ถือเป็เื่ใหญ่
เหลียนเซวียนกับพ่อตั้งไฟฉายคาดศีรษะไว้ที่ระดับแสงต่ำสุด ส่วนแม่ตรวจสอบรากโสมไปพร้อมกับคอยระวังความเคลื่อนไหวรอบๆ ด้วยความกังวลว่าอาจมีใครมาพบว่าครอบครัวของพวกเขากำลังขุดของอยู่ที่นี่
โชคดีที่มีเพียงความตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ไม่มีอันตรายใดๆ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ตรงหน้าแม่มีกองเล็กๆ ของรากโสมคนที่พวกเขาขุดได้
เหลียนเซวียนกับพ่อพลิกดินในพื้นที่นี้หลายรอบ จนแน่ใจว่าขุดรากโสมคนทั้งหมดออกมาแล้ว จึงหยุดพัก
แม่มือไว ใน่เวลาเดียวกันนี้ได้ตรวจสอบรากโสมคนทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เธอพูดด้วยความตื่นเต้น
"สามสิบห้าจิน! ตรวจพบสามสิบห้าจินที่มีกัมมันตรังสีระดับปานกลาง น่าเสียดายที่วันนี้ไม่มีรากโสมคนกัมมันตรังสีระดับต่ำเลย"
เหลียนเซวียนก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
"แม่คะ รากโสมคนราคาเท่าไหร่ต่อจินคะ?"
แม่ชูนิ้วสองนิ้ว
"800 หยวน เสวียน ลูกเป็ดาวแห่งโชคลาภของบ้านเราจริงๆ ทำงานไม่กี่ชั่วโมงก็ได้เงินสองหมื่นแปดพัน ตอนนี้เราสามารถชำระค่ายาให้ฉีซวี่ได้แล้ว ยังซื้ออาหารเก็บไว้ได้อีก ไม่ต้องกังวลไปทั้งปีเลย ฮ่าๆๆ!"
แม่มีความสุขจนใบหน้าแดงระเรื่อ
แม่แนะนำให้ฝังรากโสมคนที่มีกัมมันตรังสีสูงกลับลงดิน เพื่อให้มันเติบโตต่อไป บางทีปีหน้าใน่เวลาเดียวกันอาจจะมีรากโสมคนเล็กๆ ที่กินได้อีกมาก
แต่เหลียนเซวียนกลับพูดว่า
"รากโสมคนที่ขึ้นบนูเา ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกสบายใจเท่ากับที่ปลูกในลานบ้านของเราเอง ทำไมเราไม่เอาพวกที่มีกัมมันตรังสีสูงกลับไปปลูกที่บ้าน ปีหน้าเราก็จะสามารถเก็บรากโสมคนในสวนของเราได้เลย"
แม่: "การปลูกรากโสมคนไม่ง่ายอย่างที่ลูกคิดหรอก พวกมัน้าสภาพดินและอุณหภูมิความชื้นเฉพาะตัว ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ใครๆ ก็คงไม่ต้องออกมาเสี่ยงอันตรายเก็บของในป่าแบบนี้หรอก"
แต่เหลียนเซวียนยืนกราน ไม่ลองก็ไม่รู้ ยังไงสวนที่บ้านของพวกเขาก็กว้างมาก ถ้าทำสำเร็จล่ะ?
โดยไม่สนใจการคัดค้านของแม่ เหลียนเซวียนเก็บรากโสมคนที่มีกัมมันตรังสีสูงใส่ในกระสอบป่านด้วย
ในขณะเดียวกัน เธอยังเก็บรากไม้และท่อนไม้ที่มีเส้นใยเชื้อราทั้งหมดรวมไว้ด้วยกัน แล้วฝังกลบด้วยดิน อีกสองสามวันถ้ามีเวลา เธอก็จะย้ายทั้งหมดกลับบ้าน เก็บไว้สำหรับการทดลองปลูกรากโสมคน
หากทำสำเร็จ รากโสมคนถือเป็สมุนไพรที่ให้ผลผลิตและผลตอบแทนสูง
ในชาติก่อน สิ่งนี้ถูกปลูกโดยมนุษย์แล้ว แต่ในดินแดนรกร้างนี้ คนส่วนใหญ่ต่อสู้เพื่อความอยู่รอด และหลังจากภัยพิบัติ สภาพอากาศและสิ่งแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไปมาก
มนุษยชาติผ่านการปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่
เทคนิคการเพาะปลูกมากมายก่อนภัยพิบัติได้สูญหายไปแล้ว
เหลียนเซวียนคิดว่า โลกนี้มีความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนเกือบ 100 องศา ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ รากโสมคนเหล่านี้ยังสามารถเติบโตได้ แสดงว่าพลังชีวิตของมันต้องแข็งแกร่งกว่าในชาติก่อนเป็แน่
ความยากในการปลูกน่าจะลดลงด้วย
ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าเป็ไปได้ เธอไม่สนใจการคัดค้านของแม่ นำรากโสมคนที่มีกัมมันตรังสีสูงทั้งหมดใส่กระสอบป่าน แล้วแบกออกไป
กลับถึงบ้าน แม่ลูกสองคนปรึกษากันเื่การขายรากโสมคนเหล่านี้ขณะเตรียมอาหาร
แม่: "เสวียน รากโสมคนพวกนี้แม่ไม่คิดจะขายผ่านป้าเฉินให้เฉินเสาซานอีกแล้ว"
"ทำไมคะ เฉินเสาซานกดราคาหรือ?"
"พูดไม่ได้ว่ากดราคาหรอก แต่ถ้าเขามารับซื้อที่นี่ ราคาที่ให้จะต่ำกว่าราคาแนะนำอย่างเป็ทางการแน่นอน ถ้าเราเอาไปขายที่เขตเมืองชั้นใน อย่างน้อยก็จะขายได้ตามราคาแนะนำ
นอกจากนี้ ่นี้ครอบครัวเรามีโชคมากเกินไป ไม่ว่าจะเป็ข้าวสาลี ข้าวสาร เห็ดมอร์เชลลา และตอนนี้ก็ขุดรากโสมคนได้อีกสามสิบกว่าจิน สิ่งเหล่านี้แต่ละอย่างถ้ารู้ออกไป ล้วนถือว่าเป็โชคที่ยอดเยี่ยม
ครอบครัวเราโชคดีต่อเนื่องแบบนี้ ถ้าถูกคนไม่ดีจับตามอง อาจจะนำความยุ่งยากมาให้ก็ได้
เราไม่ควรคิดร้ายต่อผู้อื่น แต่ก็ควรระวังตัวไว้เสมอ ถ้าเอาไปขายที่เขตเมืองชั้นใน เราก็สามารถแบ่งขาย วันนี้ขายที่ร้านนี้ พรุ่งนี้ขายที่ร้านนั้น อย่างนี้จะไม่ดึงดูดความสนใจจากคนอื่นมากเกินไป"
เหลียนเซวียนคิดว่าสิ่งที่แม่พูดมีเหตุผลมาก
"แล้วแม่จะไปขายรากโสมคนพวกนี้ที่ไหนคะ?"
แม่: "พรุ่งนี้พอดีฉีซวี่หยุด ให้เขาพาลูกเข้าเมืองสักรอบ พวกทหารรับจ้างในเขตเมืองชั้นในมีเส้นสายบ้าง พ่อค้าไม่กล้ากดราคาพวกเขา อย่างไรรากโสมคนพวกนี้ขายไป เราก็ต้องนำเงินไปคืนเขาอยู่แล้ว ไม่กลัวเขารู้หรอก"
เหลียนเซวียนคิดว่านี่เป็วิธีที่ดี แต่ก็ต้องรบกวนฉีซวี่อีก คราวนี้ต้องชดเชยให้เขาเพิ่มหน่อยแล้ว
ขณะที่เหลียนเซวียนกำลังครุ่นคิด สายตาสงสัยของแม่ก็จับจ้องมาที่เธอเสียแล้ว
เหลียนเซวียนสะดุ้ง มองกลับไปที่แม่
"เป็อะไรหรือคะ แม่?"
ริมฝีปากนิ่ง แต่ในใจกรีดร้อง
"แย่แล้ว แย่แล้ว แม่ต้องสังเกตเห็นอะไรผิดปกติแน่ จะมาซักถามเธออีกแล้ว"
และแล้ว
แม่เอ่ยปาก
"เสวียน ลูกสังเกตไหมว่าั้แ่หายป่วย โชคของลูกดีขึ้นมาก ลูกรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"
เหลียนเซวียนนั่งตัวตรง
"หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ บางทีอาจเป็การชดเชยจาก์ให้ครอบครัวเรา แม่คงรู้ว่าครอบครัวเราอยู่มาหลายปีนี้ ชีวิตไม่ง่ายเลย"
แม้ว่าแม่จะไม่เชื่อคำอธิบายแบบนี้ แต่เธอก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีคำอธิบายอื่นใดอีก จึงจำใจยอมรับคำอธิบายนี้ไปก่อน
เมื่อบ้านมีอาหารสำรองและเงินเก็บ แม่ใจดีต้มโจ๊กข้าวโพดหม้อใหญ่ ข้นกว่าที่เคย ในโจ๊กยังใส่ผักป่าสดที่เก็บมาเมื่อวาน
ปรุงรสด้วยเกลือ เนื้อโจ๊กเหนียวหนึบอร่อยมาก วันนี้ทุกคนได้กินคนละสองชาม
เหลียนเซวียนลูบท้องอิ่ม พอใจนอนลงบนเตียงแคร่ คิดว่าถ้าได้กินเนื้อสักมื้อก็จะสมบูรณ์แบบ
แต่ความปรารถนานี้ก็คงต้องรอไปก่อน
แม่ติดต่อฉีซวี่ผ่านนาฬิกาข้อมือ ฉีซวี่ได้ยินว่าบ้านเหลียนขุดรากโสมคนที่มีกัมมันตรังสีระดับปานกลางได้กว่าสามสิบจิน ถึงกับใจนพูดไม่ออก
"ป้าเหลียน เสวียนกับลุงเหลียนหายดีแล้วหรือครับ?"
แม่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเธอลืมบอกข่าวดีนี้แก่ฉีซวี่
"หายแล้ว หายกันหมดแล้ว ตอนนี้ทั้งสองคนกระฉับกระเฉงมาก ต้องขอบคุณยาของเธอที่ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ หลังจากนั้นป้าเฉินก็นำแคปซูลชำระล้างมาให้อีกไม่กี่เม็ด หลังจากพ่อลูกกินแล้ว ก็ลุกขึ้นมาได้ ตอนนี้ร่างกายแข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว"
ฉีซวี่แทบไม่เชื่อหูตัวเอง สองคนได้รับกัมมันตรังสีอย่างรุนแรง แค่ดื่มยาเพียงเล็กน้อยก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว
278
