“ พี่สิงห์ครับ ผมไปเล่นน้ำนะ ” ะโบอกคนตัวโตกว่าที่อยู่ในบ้านเดี๋ยวจะหาว่าเขาเป็เด็กไม่ดีไปไหนแล้วไม่บอกกล่าว บอกเสร็จก็หันกลับมาใส่รองเท้าแตะเพื่อจะไปเล่นน้ำทะเลอย่างที่หวังไว้ั้แ่แรก
“ รอเดี๋ยว ”
เสียงทุ้มะโตอบกลับมาทำให้เขาหยุดรอหน้าบ้านราชสีห์ใส่รองเท้าแตะแล้วเดินมาหยุดที่ตรงหน้าตะวัน
“ มีอะไรเหรอครับ ”
“ ไปสิ ”
??? อย่าบอกนะ...
“ พี่สิงห์จะไปด้วยเหรอครับ ”
“ อืม ” เมื่อคนน้องถามเขาก็พยักหน้าตอบไปแล้วเดินนำหน้าไปที่ชายหาด ตะวันเห็นแบบนั้นจึงวิ่งตามหลังอีกฝ่ายไป
ใบหน้าหวานมองชายหาดที่มีผู้คนบางเบาตาเป็ประกายมองจากไกล ๆ ว่าสวยแล้วมองใกล้ ๆ สวยกว่าอีก น้ำทะเลนี่ใสมาก สีฟ้าใสโครตสวยมีปูลมวิ่งเล่นอยู่บนหาดทรายเต็มไปหมดเลย
ทะเลตอนเย็นไม่ค่อยมีแดดแล้วทำให้อากาศไม่ร้อนมากเหมาะสำหรับการเล่นน้ำเป็อย่างมาก
ตะวันถอดรองเท้าไว้ที่ใต้ต้นมะพร้าวต้นหนึ่งก่อนจะวิ่งลงน้ำทะเลมือตีน้ำเล่นอย่างสนุกสนาน หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข หันไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ที่ร่มใต้ต้นมะพร้าวพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีกวักมือเรียกอีกคนยิก ๆ ชวนให้มาเล่นน้ำด้วยกัน
“ พี่สิงห์มาเล่นน้ำด้วยกันสิครับ ”
ราชสีห์มองรอยยิ้มสดใสของร่างบางจนรู้สึกว่าตาพร่ามัวไปหมดอ่า อะไรมันจะสดใสขนาดนั้น สงสัยว่าเ้าตัวคงจะชอบทะเลจริง ๆเขาชอบเวลาที่ตะวันยิ้มมองแล้วรู้สึกเพลินตาดี ให้นั่งมองทั้งวันก็ยังได้
ร่างสูงส่ายหน้าตอบคนที่กวักมือเรียกพร้อมกับเผยยิ้มบางๆ ให้ ที่เขามาด้วยไม่ใช่เพราะอยากเล่นน้ำหรอก แต่มาเฝ้าอีกฝ่ายต่างหากใครจะโง่ปล่อยให้เด็กน้อยที่น่ารักไปเล่นน้ำคนเดียวล่ะ เกิดว่ามีพวกกุ้งหอยปูปลาแถมนี้มาเกาะแกะคนของเขาจะทำยังไง
ตะวันมองคนที่มากับเขาด้วยอย่างงงๆ นึกว่าที่พี่สิงโตตามมาเพราะอยากจะเล่นน้ำกับเขาซะอีก แต่พอเขาเรียกดันส่ายหน้าปฏิเสธกลับมาให้ซะอย่างนั้น
แปลกคนจริงถ้าไม่เล่นแล้วจะตามมาทำไม
เมื่อไม่เล่นตะวันจึงไม่สนใจอีกฝ่ายอีกต่อไปหันมาเล่นน้ำต่อ ตะวันเดินไปที่น้ำลึกกว่าเดิมเขาไม่ไปลงไปลึกมาก เล่นเพียงน้ำลึกถึงหน้าอกเท่านั้นดำผุดดำว่ายอยู่นานจนเหนื่อย
ราชสีห์คิดว่าคนน้องเล่นน้ำนานไปแล้วท้องฟ้าเปลี่ยนสีเริ่มจะมืดแล้ว บนชายหาดไม่มีคนอยู่สักคนตะวันก็ควรจะเลิกเล่นกลับที่พักสักที
“ ตะวัน ขึ้นจากน้ำได้แล้วครับ ”เมื่อเห็นว่าน้องเล่นน้ำนานเกินไปแล้ว เลยบอกในขึ้นจากน้ำกลัวว่าจะไม่สบายเอาได้
“ ขอเล่นต่ออีกนิดได้ไหมครับ ” ที่จริงเขาเองก็เริ่มหนาวแล้วแหละ แต่ก็ยังอยากเล่นต่ออีกนิด
“ ไม่ครับ ”
“ ขออีก 5 นาทีครับ ” ะโตอบคนพี่ไป
“ ขึ้น มา ครับ ”
“ แต่… ”
“ จะเดินมาดี ๆ หรือจะให้พี่เดินไปอุ้มครับ ” ราชสีห์เอ่ยเสียงเข้มยืนกอดอกมองคนเป็น้องที่เริ่มดื้อไม่เชื่อฟัง
คนโดนดุหงอยทันทีเดินขึ้นจากน้ำอย่างอ้อยอิ่งพยายามเดินให้ช้าที่สุด สุดท้ายตะวันก็มายืนหน้ามุ่ยอยู่ตรงหน้าราชสีห์หนุ่ม
“ กลับกันครับ ” พยักหน้าอย่างว่าง่าย อื้อ หนาวจังตอนนี้ที่อยู่ในน้ำไม่ค่อยรู้สึกหนาวทำไหร่แต่พอขึ้นจากน้ำแล้วมีลมเย็น ๆ พัดมาโดนผิวทำให้ตะวันก็เริ่มรู้สึกหนาวจนปากสั่นคนพี่เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้
“ หนาวเหรอครับ ” ถามเมื่อเห็นร่างบางสั่นตัวเล็กน้อยปากเรียวอวบอิ่มที่เคยสีชมพูตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็สีม่วง
“ ครับ ”
“ งั้นเรารีบเข้าบ้านกันเถอะ ”
เมื่อถึงบ้านพักราชสีห์ก็บอกคนน้องให้รีบไปอาบน้ำสระผมทันทีจะได้ไม่ป่วยเสร็จแล้วจะพาไปทานอาหารเย็นข้างนอกกัน
“ ตะวันอยากทานอะไรก็สั่งเลยนะ ”
ราชสีห์พาร่างบางมาที่ร้านอาหารริมชายหาดแห่งหนึ่งไม่ไกลจากบ้านพักที่อยู่มากคนที่มานั่งทานอาหารในร้านไม่ค่อยเยอะมาก บรรยากาศในร้านก็สวยดี โต๊ะที่พวกเขานั่งก็สามารถมองไปยังทะเลได้อย่างชัดเจนมีลมพัดตลอดเวลาทำให้รู้สึกเย็นสบาย
“ พี่สิงห์เป็คนเลี้ยงใช่ไหมครับ ”หยิบเมนูอาหารในมือขึ้นพร้อมกับเหลือบสายตาไปมองร่างสูงที่นั่งฝ่ายตรงกันข้าม
“ หึ จะทานอะไรก็สั่งไปพี่เลี้ยงเอง ”
“ พี่สิงห์แพ้อาหารทะเลอะไรไหมครับ ”
“ ไม่ครับ ตะวันสั่งของที่ตัวเองอยากทานเถอะ พี่ทานได้หมด ” มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย ดีใจที่คนน้องเป็ห่วงใยเขา
“ งั้นพี่ครับ ผมเอาอันนี้ นี่ นี่ แล้วก็นี่ครับพี่สิงห์อยากสั่งอะไรเพิ่มอีกไหมครับ ”
ราชสีห์ส่ายหน้าที่ตะวันสั่งมาก็พอแล้วที่จริงเขานึกว่าตะวันจะสั่งมากกว่านี้เสียอีก แต่สั่งเยอะแค่ไหนเขาก็มีเงินจ่ายอยู่แล้วแค่นี้ขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงหรอก ปกติเขาทำงานได้เงินมาก็ไม่ค่อยมีเวลาได้ใช้ในบัญชีมีเยอะจนใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด
ตอนนี้มีร่างบางมาช่วยใช้เงินอีกคนก็ดีเหมือนกันตัวเลขในบัญชีของเขาจะได้ลดบ้างแต่ถึงจะลดยังไงเขาก็หามาเพิ่มอีกอยู่ดี
“ จะรับเป็น้ำอะไรดีค่ะ ”
“ น้ำเปล่าครับ พี่สิงห์เอาน้ำอะไรครับ ”
“ น้ำเปล่า ”
“ งั้นเอาน้ำเปล่า 2 แก้วครับ ”
พนักงานสาวทวนชื่อรายการอาหารอีกครั้งเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด
ระหว่างที่นั่งรอพนักงานมาเสิร์ฟอาหารตะวันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คความเคลื่อนไหวในโซเซียลไม่นานอาหารที่สั่งก็วางเต็มโต๊ะ เขากดถ่ายรูปภาพอาหารจากนั้นก็กดเข้าไปในแอปเลือกรูปภาพที่ถ่ายเมื่อครู่ กดอัพสเตตัสพร้อมกับเขียนแคปชั้นเป็รูปหัวใจเสร็จแล้วก็กดปิดหน้าจอแล้วหันมาสนใจอาหารตรงหน้าแทน
โดยไม่รู้เลยว่ารูปที่ตนโพสต์ไปนั้นถ่ายติดมือของใครบางคนมาด้วยซึ่งคงจะไม่รอดพ้นสายตาของแฟนคลับไปได้หลังจากนี้ความสงบสุขที่เ้าตัว้าคงจะไม่มีอีกแล้ว
“ อ๊ะ ” ตะวันที่กำลังทานอยู่ก็มีกุ้งที่แกะแล้วมาวางไว้ในจานของเขา
“ ทานสิ เดี๋ยวพี่แกะให้ ”
“ ขอบคุณครับ พี่สิงห์ก็ทานด้วยสิครับ ” ว่าแล้วก็แกะกุ้งตัวโตแล้ววางไว้ในจานของร่างสูงเช่นกัน
กลายเป็ว่าทั้งสองต่างผลัดกันแกะกุ้งให้แก่กันรวมไปถึงอาหารจานอื่น ๆ ด้วย
“ อ่า อิ่มจัง ” เอนตัวพิงเก้าอี้ ตอนนี้เขารู้สึกแน่นท้องมากเลย
“ หึ ไปเดินเล่นกันก่อนไหม หรือว่าจะกลับเลย ”
“ ไปเดินเล่นหน่อยก็ดีครับ จะได้เป็การเดินย่อยไปในตัวด้วย ”
“ อืม ”
หลังจากจ่ายเงินเสร็จทั้งสองก็ลุกขึ้นออกมาจากร้านเดินเรียบไปตามริมชายหาดทะเลอย่างช้า ๆ ไม่ได้รีบร้อน ซึมซับบรรยากาศรอบ ๆระหว่างทางก็ไม่ได้มีเสียงพูดคุยอะไรมีเพียงเสียงคลื่นจากน้ำทะเลที่ซัดเข้าสู่ฝั่งเท่านั้น
ราชสีห์รู้สึกว่าการมาทะเลในครั้งนี้ดีกว่าครั้งไหนๆ ที่เขาเคยมา เพราะว่าครั้งนี้เขามีคนข้างกายมาด้วยและยังมีตำแหน่งเป็ถึงคู่หมั้นที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดเื่แต่งงานมาก่อน แต่ถ้าคนที่จะมาอยู่ข้าง ๆ เขาคือตะวันมันคงจะดีไม่น้อย
701
