“ในระหว่างตรวจสอบว่าเด็กคนนั้นเป็ลูกของฉันหรือเปล่าฉันอยากให้เธอย้ายไปอยู่บ้านที่ฉันจัดไว้ให้”
“ไม่จำเป็หรอกค่ะ”
“มันไม่จำเป็สำหรับเธอ แต่มันจำเป็สำหรับฉันเอาเป็ว่าตกลงตามนี้ก็แล้วกัน ที่จริงเธอกับลูกจะอยู่บ้านหลังนั้นนานเท่าไหร่ก็ได้เธอจะอยู่บ้านนั้นในระหว่างรักษาตัวก็ได้นะถ้า้า” ชายหนุ่มกล่าว
“เื่การรักษาโรคของฉัน ขอให้เป็การตัดสินใจของฉันเถอะค่ะขอเพียงแค่อลินอยู่กับคุณได้และคุณรับปากจะดูแลแกเป็อย่างดีเท่านั้น....ฉันก็พอใจแล้ว และเมื่อถึงเวลานั้นฉันจะไปจากคุณเอง”หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยและพยายามกลั้นน้ำตาที่ปริ่มจะไหลออกมาให้ได้เธอกล่าวคำลาและลุกเดินจากไป
“นี่เธอป่วยเป็อะไรกันแน่พิญญา”
พิญญาไม่ตอบเพียงแต่เอื้อมมือไปเปิดประตูแล้วออกไปอย่างเงียบๆทิ้งความกังขาไว้เื้ั ชยันต์ไม่เข้าใจคำพูดของหญิงสาวมากนัก เธอพูดราวกับว่าไม่ได้จะไปรักษาตัวแต่จะไปตายเขาไม่รู้ว่าจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูดได้มากแค่ไหนถ้าเป็แต่ก่อนชายหนุ่มคงเชื่อในทุกคำพูดของพิญญาเพราะในเวลานั้นเด็กสาวใสซื่อบริสุทธิ์
แต่เธอที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นต่างออกไปดูเก็บงำเอาความรู้สึกหลายอย่างเอาไว้ แม้จะไม่แสดงออกมาเป็คำพูดหรือท่าทางแต่ความรู้สึกนั้นก็แสดงออกมาทางสีหน้าและแววตาที่เศร้าหมองจนเขาอดคิดไม่ได้ว่าร่างเล็กบอบบางนี้เหลือแต่เพียงลมหายใจเพื่อดำรงอยู่ต่อไปแต่จิติญญาได้สูญหายหรือลอยละล่องไปสู่แดนไกลเสียแล้ว
133
