กำเนิดสัประยุทธ์เทพราชัน【จบ】

        นะ...นายน้อยสุดยอดมาก!

        ย้อนกลับไปเล็กน้อยในขณะที่หลี่เฉวียนกำลังคิดที่จะนำฝูงม้าถอยออกมาให้ไกลกว่านี้ยังไม่ทันจะได้ผูกม้าเลย การต่อสู้ก็จบลงเสียแล้ว!

        หลี่เฉวียนได้แต่อ้าปากค้างจนชั่วขณะหนึ่งผ่านไปก็ยังไม่หายตกใจ!

        จนกระทั่งเซียวหลิงอวิ๋นกับชิวเทียนฉี่หายขึ้นเขาไปหลี่เฉวียนจึงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ทะ... ท่านผู้อาวุโสจ้าวนั่นคือนายน้อยของข้าจริงหรือ มะ...ไม่ใช่คนอื่นใช่หรือไม่ขอรับ?”

        “ถึงกับอึ้งเลยหรือ? ฮ่าๆๆคำว่าอัจฉริยะในรอบหมื่นปีจะถูกเรียกกันง่ายๆ ได้อย่างไร? ตอนนี้เจ้าคงรู้แล้วว่าอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมที่สุดของสำนักวิญญาณเมฆาของเราเป็นอย่างไร!นักยุทธ์ระดับสูงจากจวนอ๋องและจวนโหวเหล่านี้ในสายตาของหลิงอวิ๋นเป็นเพียงไก่บ้านตัวหนึ่งเท่านั้นไม่คู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ด้วยเลย!”ท่านผู้อาวุโสจ้าวเงยหน้าอ้วนท้วนขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ สีหน้าเยาะเย้ย!

        อะ...อัจฉริยะ... อัจฉริยะในรอบหมื่นปี สวรรค์ นายน้อย...นายน้อยที่เพิ่งจะขึ้นเป็นนักยุทธ์ระดับหก เมื่อเช้าที่ผ่านมานี้ภายในเวลาไม่ถึงสิบชั่วอึดใจ นักยุทธ์ระดับสูงหกคนก็ถูกนายน้อยสังหารเรียบ!สุดยอดอัจฉริยะของสำนักระดับต้นๆ นั้นแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

        หลี่เฉวียนตื่นเต้นจนมือที่ถือเชือกม้าสั่นไปหมดแล้วก็นึกได้เรื่องหนึ่งขึ้นมา จึงรีบกล่าวเตือนออกไป “ผะ... ผู้อาวุโสจ้าวขอรับตอนนี้ได้เวลาตั้งค่ายกลปิดเขาแล้วหรือยังขอรับ?”

        “อื้ม! ใกล้ได้เวลาแล้วล่ะ ข้าคิดว่าที่ศาลานั่นก็ดีข้าจะไปจัดการวางอาคมตรงนั้น! ส่วนเจ้าก็จูงฝูงม้าออกไปให้ไกลๆ หน่อยล่ะ!”จ้าวเหวินจัวมองไปยังศาลาที่อยู่ด้านหน้าทางเข้าขึ้นเขา!

        ธงเก้าผืนที่มีขนาดเท่ากันแต่สีสันกับน้ำหนักต่างกัน! ธงทั้งเก้าผืนนี้เป็นสิ่งที่จ้าวเหวินจัวสร้างขึ้นมาโดยใช้พลังวิญญาณในกายหลอมรวมเข้ากับผืนธงตามวิธีการที่เซียวหลิงอวิ๋นถ่ายทอดให้!

        นอกจากธงทั้งเก้าผืนนี้แล้วเซียวหลิงอวิ๋นยังได้ถ่ายทอดกระบวนการให้เขาอีกหนึ่งอย่างด้วยนั่นคือการใช้ธงทั้งเก้าผืนนี้จัดวางเป็นอาคมซึ่งพิจารณาจากความรู้ที่จ้าวเหวินจัวมีตัวเขาก็ไม่แน่ใจว่าธงและอาคมนี้จะใช้การได้จริงหรือไม่? และจะสามารถปิดผนึกภูเขาลูกนี้ได้สำเร็จตามที่เซียวหลิงอวิ๋นพูดไว้หรือไม่!

        กล่าวตามตรงคือจ้าวเหวินจัวไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย!

        แต่ตัวเขาก็ไม่ลังเลที่จะหลอมธงนี้ขึ้นมาจดจำอาคมเอาไว้แม้แต่ตลอดการเดินทางก็ยังทบทวนการจัดวางอาคมนี้ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายครั้งเพราะเขาอยากจะเห็นปาฏิหาริย์เกิดขึ้นและอยากเห็นเด็กหนุ่มคนนี้สร้างความประหลาดใจให้เขาอย่างต่อเนื่องทำให้ตัวเขาเชื่อมั่นในตัวเซียวหลิงอวิ๋นอย่างสุดหัวใจ!

        ธงผืนแรกนั้นมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง!

        หลังจากตรวจสอบโดยละเอียดในที่สุดจ้าวเหวินจัวก็หาตำแหน่ง ทิศ ทิศทางลม หยิน และหยางที่เหมาะสมได้จากนั้นก็หลับตาลง ทบทวนอาคมที่จำขึ้นใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างรวดเร็วอีกครั้งเมื่อลืมตาขึ้นมา จ้าวเหวินจัวก็โบกมือทั้งสองข้าง!

        ฟิ่วๆๆราวกับธงเล็กทั้งเก้าผืนมีชีวิต เคลื่อนที่ออกไปตามตำแหน่งที่เลือกเอาไว้ทีละผืน!

        “ฉึก ฉึก ฉึก...” ด้ามธงทั้งเก้าปักตรงลงไปในพื้นดินทีละธงก่อตัวเป็นข่ายอาคมที่แปลกประหลาด!

        ใบหน้าอ้วนท้วนของจ้าวเหวินจัวเคร่งเครียดนิ้วมือทั้งสิบนิ้วประสานกันเป็นรูปร่างต่างๆ ริมฝีปากขยับเล็กน้อยบริกรรมคาถาตามกระบวนการ!

        ลำแสงพุ่งออกมาจากธงเล็กทั้งเก้าผืนลำแสงเหล่านี้พุ่งไปรวมตัวกันบนท้องฟ้าเหนืออาคมทั้งเก้าสายกลายเป็นหมอกสีเทาเข้มในทันทีหมอกสีเทาเข้มนี้เป็นเหมือนดั่งหมึกที่ถูกพ่นออกมาจากปลาหมึกยักษ์ที่ซ่อนเร้นกายาย้อมก้อนเมฆบนท้องฟ้าโดยรอบให้กลายเป็นสีเทาเข้ม และสีเทาเข้มนี้ก็แผ่ขยายออกไปด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

        เมื่อเห็นว่ามันได้ผลจริงๆจ้าวเหวินจัวก็มีความตื่นเต้นปรากฏขึ้นในดวงตา พลังวิญญาณในกายไหลเวียนอย่างรุนแรงแล้วมือทั้งสองก็ขยับเร็วขึ้น บริกรรมคาถาเร็วขึ้นตามไปด้วย!

        อีกทางหนึ่งหลี่เฉวียนที่กำลังจะผูกม้าเกล็ดดำทั้งสี่ตัวเอาไว้กับก้อนหินขนาดใหญ่ม้าเกล็ดดำตัวหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นแล้วส่งเสียงร้องยาวๆ ในวินาทีต่อมาม้าอีกสามตัวก็ส่งเสียงร้องยาวๆ เช่นกัน ม้าทั้งสี่พากันกระทืบพื้นด้วยกีบเท้าแสดงอาการกระวนกระวาย เกิดอะไรขึ้นกันนะ? หลี่เฉวียนต้องหันกลับมามอง!

        ทันใดนั้นก็ต้องอ้าปากค้างดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตาศาลาที่อยู่ไกลออกไปและถนนขึ้นเขาที่กว้างขวางกลับถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำเข้มตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบได้หมอกสีดำเข้มนี้ก็กำลังแผ่ขยายออกไปโดยรอบด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึง!

        ปะ...ปิดภูเขา! นี่คือ...นี่คือข่ายอาคมปิดเขาระดับปรมาจารย์วิญญาณของผู้อาวุโสจ้าวแห่งสำนักวิญญาณเมฆาหรือนี่

        ไม่แปลกใจเลยที่ผู้อาวุโสจ้าวบอกให้ข้าถอยไปไกลๆ!

        เมื่อเห็นหมอกสีดำเข้มราวกับสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์กลืนกินทุกสิ่งอย่างเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้หลี่เฉวียนก็รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอย่างรุนแรงเขารีบคว้าเชือกม้าที่เพิ่งจะผูกไปได้ครึ่งทางออกอย่างรวดเร็ว แล้วรีบขึ้นม้าควบนำม้าทั้งสี่หนีออกไปจากบริเวณนี้!

        ท้องฟ้ามืดลงได้อย่างไรชิวเทียนฉี่ตกใจเมื่อหันหลังกลับมามอง ดวงตาพยัคฆ์ของเขาก็เบิกกว้างขึ้นหมอกสีดำเข้มนี่มันอะไรกัน ไม่สิ นี่ไม่ใช่หมอกแต่เป็นอาคมที่จ้าวเหวินจัววางเอาไว้ต่างหาก

        ภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหากเป็นนักยุทธ์ทั่วไปจะไม่สามารถแยกทิศทางได้ และจะติดอยู่ในป่าเขาแห่งนี้ทว่าสำหรับนักยุทธ์ระดับสูงบางคนที่มีพลังจิตเข้มแข็งแล้วก็จะสามารถหาทางออกได้อย่างแม่นยำลำพังหมอกเพียงอย่างเดียวจะขังพวกเขาเอาไว้ได้อย่างไร?

        ชิวเทียนฉี่ส่ายหัวในใจ!

        ความเร็วในการเคลื่อนที่ของหมอกนี้ไม่เลวเลยตาเฒ่าจ้าวคงตั้งใจใช้อาคมอย่างเต็มที่เลยสินะ!

        เซียวหลิงอวิ๋นพยักหน้าในใจราวกับล่วงรู้ถึงความคิดในใจของชิวเทียนฉี่ ก่อนจะยิ้มขึ้นมาที่มุมปาก “ท่านลุงชิวท่านคงสงสัยอยู่ใช่หรือไม่ว่าเจ้าหมอกนี้จะปิดภูเขาได้จริงหรือ?”

        หลังจากเรียกหลี่เฉวียนว่า‘ลุงเฉวียน’เซียวหลิงอวิ๋นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อยๆตัวเขาไม่ใช่ราชันเทพที่สูงส่งเมื่อครั้งอดีตอีกต่อไปมีเพียงแค่ความทรงจำในอดีตชาติเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือพลังยุทธ์ตอนนี้ตัวเขาก็เป็นแค่เพียงเด็กหนุ่มธรรมดาๆ ในอาณาจักรเล็กๆ เท่านั้นเป็นแค่นายน้อยของตระกูลเซียวโหว  แม้แต่หลี่เฉวียนที่เป็นแค่นักยุทธ์ระดับแปด ตัวเขาก็ยังสามารถเรียกเขาว่าลุงได้ แล้วจ้าวเหวินจัวและชิวเทียนฉี่จะไม่สามารถเรียกว่าลุงได้อย่างไร!

        ในโลกแห่งจิตวิญญาณผู้ที่แข็งแกร่งคือผู้ที่ยิ่งใหญ่!

        ทั้งชิวเทียนฉี่และจ้าวเหวินจัวต่างก็รู้ดีว่าหากเซียวหลิงอวิ๋นซึ่งเป็นมังกรซ่อนรอการเติบใหญ่ในอนาคตเขาจะต้องเติบใหญ่จนสร้างความสำเร็จที่อันน่าทึ่งแซงหน้าพวกเขาที่เป็นผู้อาวุโสไปอย่างแน่นอนดังนั้นหากสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ได้ ในเวลานี้ขอแค่ได้รับการเรียกจากเซียวหลิงอวิ๋นแม้เพียงคำว่า‘ผู้อาวุโส หรืออาจารย์’ ก็เพียงพอแล้วยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงการถูกเรียกด้วยคำว่า ‘ท่านลุง’ เลย!

        แต่เซียวหลิงอวิ๋นยังคงยืนกรานอีกทั้งมีหลี่เฉวียนเป็นตัวอย่างด้วย ทั้งสองจึงยอมรับไว้ชั่วคราวความรักที่มีต่อเซียวหลิงอวิ๋นพลันเพิ่มขึ้น ส่วนในอนาคตเมื่อพลังยุทธ์และฐานะเปลี่ยนไป การเรียกขานนี้ก็จะเปลี่ยนไปเอง!

        “ข้าแค่รู้สึกกังวลหน่อยๆ น่ะ!” ชิวเทียนฉี่หัวเราะเบาๆ พูดตามตรงๆ!

        “เมื่ออาคมถูกเปิดใช้งาน หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้าและท่านลุงจ้าวก็จะไม่มีใครในนี้สามารถออกไปจากที่นี่ได้ ตอนนี้พวกเราสามารถวางใจได้พวกเราพักผ่อนกันก่อนเถอะอีกเดี๋ยวท่านอาชิวก็จะได้สัมผัสกับพลังของหมอกนี้ด้วยตาตัวเอง!”เซียวหลิงอวิ๋นยิ้มจางๆ แล้วนั่งลงพักผ่อน

        “ฮ่าๆ ดี ข้าก็อยากเห็นเช่นกัน!” ชิวเทียนฉี่หัวเราะอย่างร่าเริง!

        หลังจากผ่านไปได้เพียงครึ่งถ้วยชาชิวเทียนฉี่ที่ถูกล้อมรอบไปด้วยหมอกก็หัวเราะไม่ออกอีกต่อไปต่อให้ตัวเขาจะตั้งสมาธิไปที่พลังจิตอย่างเต็มที่แต่ตัวเขาก็ยังไม่สามารถรับรู้ได้ว่ามีอะไรอยู่ห่างจากตัวเขาในระยะสองเมตรบ้างสิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากที่สุด ก็คือการสัมผัสทิศทางทั้งหมดของเขาเลือนหายไปด้วยแทบจะหลงทางโดยสิ้นเชิง! ตัวเขาเดินไปข้างหน้าตามความรู้สึกชิวเทียนฉี่ที่คิดว่าตนเองเดินตรงเป็นระยะไกลมากนั้นกลับไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังเดินเป็นเส้นวงกลม และวนเวียนอยู่รอบๆตรงจุดที่เขายืนอยู่ในตอนแรกเป็นระยะห้าเมตรอยู่ตลอดเวลา!

        ยิ่งเดินชิวเทียนฉี่ก็ยิ่งตกใจมากกว่าเก่า ก่อนที่หมอกจะปกคลุมตัวเขารู้ดีว่าตนเองอยู่ห่างจากกำแพงภูเขาถนนทั้งสองข้างอยู่ประมาณสิบเมตรเท่านั้นแต่หลังจากที่เขาเปลี่ยนเส้นทางไปแล้วสามครั้งเดินไปในแต่ละทิศทางและนับในใจไปด้วย เมื่อนับได้ร้อยก้าว ตัวเขากลับไม่สามารถสัมผัสกับวัตถุใดๆได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหาทางขึ้นภูเขา

        ภายในหมอกที่การรับรู้ไม่สามารถใช้การได้เช่นนี้อีกทั้งยังหลงทางโดยสิ้นเชิงอีก แม้แต่เวลาก็ยังไม่สามารถระบุได้ด้วย!ในเวลานี้ชิวเทียนฉี่รู้สึกราวกับว่าตนเองกลายเป็นคนตาบอดไปเสียแล้วก้าวเดินอย่างสิ้นหวังภายในหมอกอันไร้ที่สิ้นสุดและไร้ขอบเขต ตัวเขาตระหนักดีว่าเซียวหลิงอวิ๋นจะต้องอยู่ไม่ไกลหากเขาส่งเสียงออกไป เซียวหลิงอวิ๋นก็จะมาพาเขาออกไปแน่แม้ตัวเขาจะรู้เรื่องนี้ดีอยู่แก่ใจ แต่ตัวเขาก็ยังรู้สึกสับสน สิ้นหวังและหวาดกลัวอยู่ดี

        นึกภาพออกเลยว่าเมื่อคนของจวนเจิ้งอ๋องตระกูลหลิ่ว และตระกูลโหวอื่นๆ ทั้งหกตกอยู่ท่ามกลางหมอกนี้จะรู้สึกสิ้นหวังและหวาดกลัวมากเพียงใดที่ไม่สามารถหาทางออกและหนีไปจากหมอกหนาอันไร้ที่สิ้นสุดนี้ได้

        หมอกนี้วิเศษมากเพราะเหตุใดเจ้าเด็กหนุ่มคนนี้ถึงได้มีอาคมที่วิเศษขนาดนี้อยู่ในมมือกัน? หากมีการปะทะกันระหว่างสองกองทัพ หรือการต่อสู้กับผู้ใช้พลังวิญญาณคนอื่นๆการใช้อาคมนี้...จะเป็นอาวุธสังหารทรงพลังที่สามารถใช้กักขังศัตรูเอาไว้ได้อย่างแน่นอน!เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หัวใจของชิวเทียนฉี่ก็ร้อนแรงเพราะความตื่นเต้นขึ้นมา!

        “หลิงอวิ๋น หลิงอวิ๋น!” ชิวเทียนฉี่ตะโกนเสียงดัง!

        ชิวเทียนฉี่นั้นไม่รู้เลยว่าแม้แต่เสียงตะโกนก็ยังถูกลดทอนลงไปอย่างมากภายใต้หมอกนี้ต่อให้ตัวเขาตะโกนดังขนาดไหน แต่เสียงก็จะหายไปภายในระยะไม่เกินยี่สิบเมตร!

        ถัดออกไปแปดเมตรเซียวหลิงอวิ๋นได้ยินเสียงนี้ผ่านหมอก มุมปากของเขาเผยอขึ้นเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นยืนและเรียกใช้ ‘วิชาขจัดจิตใจ’!

        จากนั้นก็เดินสองก้าวไปหาชิวเทียนฉี่

        หลังจากครึ่งชั่วก้านธูปผ่านไปชิวเทียนฉี่ก็ใช้ ‘วิชาขจัดจิตใจ’ ที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากเซียวหลิงอวิ๋นอย่างเงียบๆ ชั่วขณะต่อมาหมอกสีดำเข้มนี้ก็ดูเหมือนจะจางลงไป สัมผัสทั้งหมดที่หายไปกลับคืนมาดั่งน้ำไหล!ชิวเทียนฉี่ต้องรู้สึกตกใจเมื่อพบว่าตรงจุดที่เขายืนอยู่ก็คือที่ที่เขายืนอยู่แต่เดิมเขารู้สึกว่าตัวเองเดินไปไกลมากแท้ๆ แต่สุดท้ายก็กลับมาที่เดิม!

        ตัวเขาเดินเป็นวงกลมในระยะห้าเมตรเท่านั้น!เซียวหลิงอวิ๋นตอบเพื่อไขข้อข้องใจ!

        “ฮ่าๆๆ วิเศษมาก!”ชิวเทียนฉี่ที่เดินตามหลังเซียวหลิงอวิ๋นไปอย่างรวดเร็วแสดงท่าทีตื่นเต้นราวกับเด็ก!

        “ฮ่าๆ ท่านอาชิว มันไม่ได้วิเศษอะไรอย่างที่ท่านคิดหรอกอาคมนี้อย่างมากก็สามารถใช้ขังผู้ใช้พลังวิญญาณได้เท่านั้นและต้องไม่ใช่ผู้ฝึกวิชาประเภทที่สามารถขจัดความขุ่นมัวในจิตใจทำให้วิญญาณมั่นคงด้วย เมื่อถึงระดับปรมาจารย์วิญญาณ ก็จะมีวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ไม่สามารถถูกลวงการรับรู้ของอีกฝ่ายให้สับสนอีก!ถึงจะเป็นอาวุธที่ใช้การได้ดีในทางโลกก็ต้องเป็นผู้ที่มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับปรมาจารย์วิญญาณเป็นขั้นต่ำจึงจะสามารถเป็นผู้กางอาคมนี้ได้!”

        แต่ชิวเทียนฉี่ก็ไม่ได้รู้สึกหดหู่เพราะคำพูดของเซียวหลิงอวิ๋นแต่อย่างใดกล่าวว่า “แค่นี้ก็ถือว่าทรงพลังมากแล้ว หลิงอวิ๋นคือว่า อาคมและวิชาขจัดจิตใจนี้ข้าขอ...”

        “ท่านอาชิวอยากจะได้ทั้งสองวิชานี้ไปให้ตระกูลสินะ ได้สิแต่ห้ามเผยแพร่ออกไป นอกจากท่านแล้วคนในตระกูลเฉียวของท่านรู้ได้อย่างมากสุดแค่สามคนเท่านั้น!”

        แค่สามคนก็เพียงพอแล้ว!

        ชิวเทียนฉี่มีความสุขมากจากนั้นก็ทำมือคารวะและโค้งคำนับให้ แล้วกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ “หลิงอวิ๋นข้าขอขอบคุณเจ้ามาก!”

        ...

        “เอ๋ ทำไมจู่ๆ ก็มีหมอกเสียได้!” บริเวณเนินเขาบริเวณหินภูเขาไฟที่มีขนาดพอๆ กับกระท่อมหลังเล็กซึ่งมีไอร้อนแผ่ออกมามีชายวัยกลางคนยืนเอามือไขว้หลังอยู่ มองไปยังกลุ่มคนโดยรอบที่กำลังทำงานยุ่งเหยิงเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ!

        “เวลานี้ทำไมถึงมีหมอกหนาขนาดนี้กัน?” บนหินภูเขาไฟมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่ถือแส้ไว้ในมือเงยหน้าขึ้นมองขมวดคิ้วเมื่อได้เสียงพูดนี้!

        หมอกนี้ราวกับลอยออกมาจากหินที่มีอยู่ทั่วภูเขาความเร็วในการแผ่ขยายขึ้นสู่ด้านบนนั้นรวดเร็วอย่างยิ่ง! ทำให้ผู้คนทั้งหลายค่อยๆถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบทีละคน!

        ทันใดนั้นเองเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังออกมาจากหมอกทางด้านซ้ายมือ!ทั้งสองคนนั้นพลันเปลี่ยนสีหน้าในทันที!