ชายหญิงวัยทองกำลังนั่งคุกเข่าร้องไห้ ยกมือไหว้นายใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางอารมณ์ดี
“ไหน พูดอีกทีสิ”
“ฮึก ผะ ผม ผมพยายามลวนลามมันครับ ตะ แต่มันไม่ยอม เลยทำได้แค่แตะตัวมาตลอด”
“ฮึก ไอ้แก่! ไอ้ชั่ว มึงทำแบบนั้นได้ยังไง กูเป็เมียมึง นอนกับมึงทุกวัน ทำไมมึงไม่เอากู”
“โถ่เว้ย! มึงดูสภาพมึงสิ แก่ก็แก่ อ้วนอย่างกับหมู ตัวก็เหม็น มีสาวสวยๆ วัยแรกแย้มมา กูก็ต้องอยากอยู่แล้ว”
พลั้ก !
เพี้ยะ !
“กรี้ดดดด ไอ้ชั่ว!! ไหนมึงบอกมันอ่อยมึงไง”
“อย่าโทษแต่กู! มึงรู้อยู่แล้ว แค่ตีมันเพราะอยากระบายอารมณ์ไม่ใช่รึไง”
“ฮืออออ ไอ้ผัวเฮงซวย! ไอ้ชาติหมา รีบตายๆ ไปซะ ฮืออออ”
เขานั่งมองสองผัวเมียที่ตบตี ด่าทอกันไม่หยุด ก่อนจะยกมือส่งสัญญาณ ให้ลูกน้องจับแยก
“มีอะไรจะสั่งเสียไหม”
“นะ นายคะ พวกฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันทำไปเพราะเข้าใจผิด ฮืออออ“
“เข้าใจผิด… แต่ตีจนหลังเด็กเป็รอยแผลจนหาที่ว่างแทบไม่เจอ หึ”
“ฮึกนาย เมตตาคนแก่ๆ อย่างฉันเถอะนะ จะให้ก้มกราบตีนอีเด็ก… บะ ใบหวานก็ได้ แต่อย่าทำอะไรพวกฉันเลยนะ”
เขากระตุกยิ้มกว้าง สายตาฉายแววความอำมหิตออกมา
“ตอนเด็กมันร้องขอ มันทำหน้าแบบนี้ ยกมือไหว้แบบนี้รึเปล่า”
“ฮึก ฮืออออ”
“ตัวพวกแกยังไม่มีความปราณีเลย แล้วอะไรที่ทำให้คิดว่าฉันจะปราณีสัตว์ชั้นต่ำอย่างพวกแก”
“ฮือออ นาย ผมผิดไปแล้ว ผมจะไม่ทำอีก ฮึก ผมจะไม่มาให้เห็นหน้าอีก”
“หึ…”
เขาหัวเราะในลำคอ ดีดนิ้วส่งสัญญาณ อุปกรณ์การสั่งสอนถูกนำเข้ามา ถุงมือสีดำถูกสวมอย่างชำนาญ ลูกน้องจับยึดตรึงแขนของชายบ้าตัณหา
“เริ่มที่แก…”
เขาเอ่ยเสียงสยอง หยิบมีดผ่าตัดที่เงาวับสะท้อนแสงไฟขึ้นมาแล้วเดินไปเหยียบที่จุดสำคัญของชายชราหื่นกาม
“มะ ไม่ !!! อ้ากกกกกกกกกกกกก”
เสียงร้องอันโหยหวนดังก้องห้อง จุดสำคัญถูกเฉือนสดๆ เืพุงเปรอะขากางเกงของคนเป็นาย เขาค่อยๆ กรีดจนเนื้อหลุดออกจากกัน จากนั้นยัดชิ้นส่วนที่ถูกตัดใส่ปากของชายชรา เขาช็อคตาแข็ง ดิ้นลงกับพื้น
“กรี้ดดดดดด ไม่นะ!! อย่าทำฉัน กรี้ดดดด”
เขาหันมาที่ฝ่ายหญิงที่ถูกมัดมือไว้กับแท่งเหล็กขนาดพอดีมือ
ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!
เสียงไม้เบสบอลถูกฟาดลงที่นิ้วมือทั้ง 10 ดังไม่เว้น่ หญิงชราร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา นั่งมองดูนิ้วตัวเองที่ถูกทุบจนกระดูกขาวโพลนใต้เนื้อนั้นโผล่เป็เศษละเอียดออกมา
“กรี้ดดดดดดดด…”
ตุ้บ! ตุ้บ!
เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจสิ้นสุดลง หญิงชราสลบคาเสา คนเป็นายยั้งมือแค่นั้น กระดิกนิ้วเพียงครั้งเดียว ลูกน้องต่างรู้ใจ เอาบุหรี่กลิ่นโปรดทาบรอริมฝีปากพลางจุดไฟให้
ฟู่วววววว
ควันฟุ้งในอากาศ เขาเงยหน้าขึ้น หัวเราะเบาๆ ในลำคอ มองภาพร่างคนที่นอนจมกองเืตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี
อูโก้มองภาพนั้นอย่างไม่เข้าใจ ไม่ใช่เพราะแค่นายลงมือเอง… แต่เพราะ ทำไมต้องสนใจเื่ราว ‘สินค้า‘ ขนาดนั้น
ปกตินายเขา ฝังใจเื่ผู้หญิง จะนำหญิงสาวมาบำเรอเพียงครั้งสองครั้ง เขาก็ส่งไปขายตามแหล่งธุรกิจแล้ว
ยกเว้น ‘ใบหวาน’ เด็กสาวเอเชีย ที่อยู่นานกว่าคนอื่น และดูจะถูกตาต้องใจนายของเขาอย่างหาเหตุผลไม่ได้
“เอาไปโยนหน้าร้านของมัน แล้วก็….ก่อไฟให้พวกมันผิงด้วย”
“ครับนาย..”
เขาโยนไม้เบสบอล ถอดถุงมือทิ้ง เดินฝ่ากลุ่มลูกน้องที่ก้มหัวแทบเท้าเคารพเขา ทันทีที่ลับตา ลูกน้องหันมองกันด้วยความสยดสยองต่ออารมณ์ของเ้านาย
‘เสาของดิอาโบลิก จะสั่นคลอนอีกครั้งหรือไม่’
-------------------------------------------------------------------------------------------
ตุ๊บ!
บรื้นนนนนน
เสียงรถแวนคันดำออกไปแล้ว ร่างที่บอบช้ำเลอะไปด้วยคราบเืทั้งสองกองบนพื้นดิน
“อื้อ….”
เสียงโอดครางคืนสติ หญิงวัยทองตาเบิกโพลง ทั้งตัวที่คาวกลิ่นเืและภาพตรงหน้า ตึกร้านอาหารที่เป็สมบัติชิ้นสุดท้ายในชีวิตเหลือแต่ตอควันเขม่าดำๆ ลอยฟุ้งในอากาศ
“กรี้ดดดด ไม่! ร้านกู กรี้ดดดดดดด”
“อึก! ไม่! ไม่จริง ไอ้เหี้xxxxxx”
สองร่างสบถหยาบออกมาทั้งน้ำตา ร่างกายที่เ็ปจากาแฉกรรจ์ สมบัติทั้งชีวิตวอดวายไปกับเปลวเพลิง ทั้งสองไม่ใช่แค่ต้องกลายเป็คนพิการ แต่ยังเป็คนไร้บ้านภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
‘ตำรวจไม่สามารถช่วยอะไรพวกเขาได้ ไม่มีใครช่วยได้ เพียงอยู่อย่างทรมานและรอเวลาตายไปเท่านั้น’
6K
![เพลิงพราย[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086952_60837157.webp)
