-BAD MASTER-
5
เมื่อคืนพอฉันกลับห้องก็เห็นว่าพี่ริต้ายังหลับอยู่สงสัยเธอจะเพลียจริงๆก็เมื่อวานเราเดินทางทั้งวันนี่และตอนนี้เราก็อยู่ที่ร้านอาหารใกล้กับโรงแรมเมื่อเราทานอาหารเช้าเสร็จเราก็จะได้ไปเล่นน้ำทะเลจริงๆซะทีที่วันนี้ฉันยังอยู่ที่นี่ได้ก็เพราะพี่ริต้าลางานให้ฉันสองวันก็คือวันนี้กับวันพรุ่งนี้แล้วอีกอย่างแกปเปอร์ก็มาด้วยฉันก็เลยไม่มีปัญหาเื่งานยังไงล่ะ
หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนฉันกับแกปเปอร์ก็ยังไม่มีใครพูดอะไรเลยแต่อย่าว่าแต่พูดเลยแค่หน้าฉันเขาก็ยังไม่มอง ไม่รู้ว่าฉันไปทำอะไรให้เขาโกรธอีกทั้งๆที่ฉันควรจะเป็ฝ่ายที่โกรธเขามากกว่า ขอโทษกันสักคำก็ไม่มี
“เป็ไงบ้างฟ้า ทะเลตอนกลางคืนสวยมั้ย”
พี่ริต้าเปิดบทสนทนาหลังจากที่เห็นว่าโต๊ะเราดูเงียบๆ
“สวยมากเลยค่ะ เสียดายที่พี่ริต้าไม่ได้ไปดูด้วยกัน”
ฉันยังไม่ได้เล่าเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เธอฟังแล้วก็คิดว่าจะไม่เล่าด้วยเพราะฉันไม่อยากให้เธอมาเป็ห่วงฉันอีก
“เดี๋ยววันนี้พี่จะเล่นให้เต็มที่เลย” เธอพูดด้วยความมุ่งมั่นก่อนที่จะมองฉันกับแกปเปอร์สลับกันไปมา “พวกเธอสองคนมีอะไรกันหรือเปล่า”
อาจเป็เพราะว่าเธอรู้สึกได้ถึงบรรยากาศไม่ค่อยดีรอบๆตัวเราล่ะมั้งเธอถึงได้ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
“เอ่อ...เปล่านี่คะ”
“มีอะไรที่พี่ไม่รู้หรือเปล่า” เธอถามซ้ำอีกครั้งพร้อมกับมองหน้าฉันกับแกปเปอร์อย่างจับผิด “แล้วเมื่อคืนนายได้ไปเพื่อนฟ้าหรือเปล่า”
ฉันมองไปทางแกปเปอร์ที่กำลังเหลือบมองฉันก่อนที่เขาจะยักไหล่
“เปล่า”
“ว่าไงนะ นายนี่มัน ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ก็ฉันไม่อยากไป”
“ไม่อยากไปก็เลยไม่ไปงั้นเหรอ นายไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสินะ”
“ถ้าห่วงนักทำไมเธอไม่ไปเองล่ะ”
“แกปเปอร์!”
“คือว่าฟ้าไม่ให้เขาไปเองค่ะเห็นว่าขับรถมาทั้งวันแล้วอีกอย่างฟ้าก็ไปคนเดียวได้”
ฉันรีบพูดให้พี่ริต้าใจเย็นก่อนที่ทั้งสองคนจะทะเลาะกัน ฉันไม่ได้แก้ตัวแทนแกปเปอร์หรือปกป้องเขาหรอกนะความจริงแล้วฉันก็แอบสะใจที่เขาโดนพี่ริต้าว่าเหมือนกันแต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนเพราะฉันแล้วอีกอย่างถ้าเมื่อคืนไม่ได้เขามาช่วยไว้ป่านนี้ฉันจะเป็ยังไงก็ไม่รู้ถึงสุดท้ายเขาจะใจร้ายกับฉันก็ตาม
“แต่ยังไงเธอก็เป็ผู้หญิงอยู่ดี ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”
“ตอนนี้ฟ้าก็อยู่ตรงนี้ไงคะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักหน่อยพี่ริต้าทานต่อเถอะค่ะ”
ฉันบอกให้เธอทานอาหารต่อแต่ดูแล้วคงจะทานไม่อร่อยแล้วล่ะก็ในเมื่อมีเื่ให้อารมณ์เสียแต่เช้าแบบนี้ฉันเหลือบมองคนที่เป็สาเหตุให้พี่ริต้าหงุดหงิดอยู่ตอนนี้กำลังนั่งเขี่ยอาหารในจานไปมาอย่างไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย
“ฟ้า!”
เรานั่งทานอาหารกันอยู่เงียบๆอยู่ๆก็มีผู้ชายใส่แว่นดำคนหนึ่งเดินมาทางโต๊ะที่ฉันนั่งอยู่พร้อมกับเรียกชื่อของฉันใครกันนะแล้วรู้จักชื่อฉันได้ยังไง
“เอ่อ...คุณเรียกชื่อฉันเหรอคะ” ฉันชี้มาที่ตัวเองอย่างงงๆพร้อมกับถามย้ำอีกครั้งเผื่อว่าเขาอาจจะจำคนผิด
“จำฉันไม่ได้เหรอ”
เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันก่อนจะถอดแว่นออกเผยให้ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูมีเสน่ห์ใบหน้าเรียวได้รูปรับกับคิ้วหนาและจมูกโด่งเป็สันและริมฝีปากเรียวบางทุกอย่างที่รวมอยู่บนใบหน้าของเขานั้นดูโดดเด่นพอๆกับผมสีดำอมเทาของเขาและด้วยส่วนสูงมากกว่าร้อยแปดสิบของเขากับหุ่นที่ดีราวกับนายแบบสามารถดึงดูดเพศตรงข้ามได้ไม่ยากเลย
“เอ่อ...”
แม้ว่าฉันจะรู้สึกคุ้นกับดวงตาของเขาแต่ฉันก็นึกไม่ออกว่าเราเคยเจอกันที่ไหนแล้วฉันเคยรู้จักคนหล่อแบบนี้ด้วยเหรอ
“โดราเอม่อนของเธอไง”
โดราเอม่อนงั้นเหรอ....
“ปีเตอร์! นายคือเตอร์จริงๆเหรอ” ฉันโพล่งออกไปอย่างลืมตัวว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารทำให้ตอนนี้คนในร้านเริ่มมามองที่โต๊ะเราอย่างสนใจ
“ฮ่ะๆๆ เธอนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ”
ปีเตอร์ยิ้มให้ฉันก่อนจะเอามือมายีผมฉันอย่างที่เขาชอบทำตอนเด็กๆ
“แต่นายเปลี่ยนไปจนฉันจำไม่ได้เลยนะ”
ปีเตอร์คือเพื่อนสนิทฉันตอนอายุแปดขวบแถมเรายังเป็เพื่อนบ้านกันอีกด้วยที่ฉันเรียกเขาว่าโดราเอม่อนก็เพราะว่าครอบครัวเขามีฐานะที่รวยมากอยากได้อะไรก็ได้แตกต่างจากฉันที่อยากได้อะไรก็ต้องเก็บเงินค่าขนมไปซื้อเองดังนั้นเวลาฉันอยากได้อะไรเขาก็หามาให้ฉันได้เสมอแต่ก็อย่างว่าล่ะนะก็ตอนนั้นฉันยังเด็กสิ่งที่อยากได้ก็มีแค่ขนมกับตุ๊กตาตามประสาเด็กผู้หญิงทั่วไปเขาจึงหามาให้ฉันได้ยังไงล่ะแต่พอขึ้นมอต้นครอบครัวของเขาก็ย้ายไปอยู่ที่ฝรั่งเศสทำให้เราไม่ได้เจอกันอีกเลย
ตอนนี้เรากลับมาเจอกันอีกครั้งแต่ฉันกลับจำเขาไม่ได้ก็เขาน่ะเปลี่ยนไปเยอะเลยทั้งรูปร่างหน้าตา เมื่อก่อนเขาเตี้ยกว่าฉันอีกแต่ก็โชคดีที่เขายังจำฉันได้
ปึก
เสียงของแก้วกระทบกับโต๊ะทำให้ฉันหลุดออกมาจากอดีตและต้นเหตุของเสียงก็มาจากแกปเปอร์นั่นเอง ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหรือเปล่าหรือไม่พอใจอะไรฉันอีกก็ไม่รู้ แต่ฉันก็ต้องขอบคุณเขาที่ทำให้รู้ว่ายังมีเขากับพี่ริต้านั่งอยู่ด้วยก็ฉันตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนเก่านี่นา
“เตอร์ นี่พี่ริต้ารุ่นพี่ที่ฉันสนิท” ฉันผายมือไปที่พี่ริต้าก่อนที่เธอจะยิ้มให้ปีเตอร์อย่างเป็มิตรก่อนจะผายมือไปทางแกปเปอร์ “เอ่อ...”
ฉันไม่รู้ว่าจะแนะนำแกปเปอร์ว่าอะไรจะบอกว่าเป็เ้านายก็ไม่ได้เพราะกลัวว่าพี่ริต้าจะรู้เข้า
“นี่แกปเปอร์ เพื่อนของพี่ริต้า”
“หึ” แกปเปอร์หัวเราะในลำคอก่อนจะมองมาที่ฉันเขาคงคิดว่าฉันแถเก่งที่สุดในโลกแน่เลย
“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” <-- ปีเตอร์
“เช่นกันนะคะ” <-- พี่ริต้า
“...”<-- แกปเปอร์
เมื่อพี่ริต้าเห็นว่าแกเปอร์ยังไม่ยอมพูดอะไรเธอก็ใช้ศอกกระทุ้งเข้าไปที่สีข้างของแกปเปอร์ทำให้เขาหันมาทำไม่พอใจใส่ก่อนจะหันไปมองปีเตอร์ที่ยืนยิ้มแห้งๆให้อยู่
“อืม”
อืม? แค่นี้เหรอนี่เขาพูดกับคนที่เพิ่งรู้จักแบบนี้น่ะเหรอ เหอะ นับถือผู้ชายคนนี้เลยมารยาทเสียเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ
“ขอโทษแทนเพื่อนฉันด้วยนะคะ เขาก็นิสัยแบบนี้แหละค่ะ”
พี่ริต้าคงจะเห็นว่าปีเตอร์หน้าเจื่อนๆเลยรีบขอโทษแทนแกปเปอร์ทันที
“นี่เธอจะไปขอโทษมันทำไม”
“ก็เพราะนายไปทำนิสัยเสียใส่เขาน่ะสิ”
“ไม่เป็ไรหรอกครับ ผมไม่ถือ” ก่อนที่พี่ริต้ากับแกปเปอร์จะทะเลาะกันอีกรอบปีเตอร์ก็รีบพูดขึ้นมาก่อนและประโยคหลังปีเตอร์หันไปเน้นกับแกปเปอร์ซึ่งตอนนี้เขาสองคนจ้องตากันนิ่งเลย เหมือนจะลองเชิงอะไรกันสักอย่าง
เฮ้ออเวลาผู้ชายเจอกันครั้งแรกเขาเป็แบบนี้เหมือนกันทุกคนไหมนะ ทำไมสองคนนี้ทำเหมือนอย่างกับว่าไปแค้นอะไรกันมาั้แ่ชาติปางก่อนเลยล่ะพวกผู้ชายนี่เข้าใจยากจริงๆ
“เตอร์”
ฉันเรียกชื่อเพื่อนเก่าที่ยังคงยืนจ้องตากับแกปเปอร์อยู่ฉันกลัวพวกเขาจะท้องกันซะก่อนน่ะนะ-_- และเสียงของฉันทำให้ปีเตอร์หันมาหาฉันส่วนแกปเปอร์ก็มองออกไปนอกร้านอย่างไม่สนใจอะไรอีก
“ขอโทษที ว่าแต่เธอจะไปไหนต่อเหรอ”
“ฉันว่าจะไปเล่นน้ำแถวๆนี้แหละ แล้วนายล่ะ”
“ฉันจะออกไปเดินสูดอากาศตอนเช้าสักหน่อย ไปด้วยกันสิ”
“อื้ม” ฉันรีบพยักหน้าให้กับปีเตอร์ทันทีเพราะฉันมีหลายเื่ที่อยากจะคุยกับเขาและเล่าให้เขาฟัง ก่อนจะหันไปบอกพี่ริต้า “ถ้าอย่างนั้นฟ้าขอไปเดินเล่นกับปีเตอร์นะคะ”
“ไปเถอะจ้ะ” พี่ริต้ายิ้มอย่างใจดีก่อนจะหันไปพูดกับปีเตอร์ “ฝากดูแลฟ้าด้วยนะคะ”
“ไม่ต้องเป็ห่วงครับ ผมดูแลผู้หญิงได้ดีเสมอ”
ปีเตอร์ส่งยิ้มเ้าชู้ไปให้พี่ริต้าก่อนจะก้มหัวให้เล็กน้อยเป็เชิงขอตัวแล้วเดินมาจับมือพาฉันออกไปอย่างคนคุ้นเคย
ก่อนจะออกจากร้านฉันหันไปมองแกปเปอร์ที่ตอนแรกนั่งไม่สนใจอะไรแต่ตอนนี้เขากำลังมองมาที่ฉันทำให้ฉันต้องรีบหันกลับและเดินตามปีเตอร์ออกไปทันที เขากำลังคิดอะไรอยู่นะ
ฉันและปีเตอร์ผลัดกันเล่าเื่ของตัวเองที่ได้เจอมาให้กันและกันฟังกลับมาไทยคราวนี้ปีเตอร์บอกว่าจะอยู่ยาวเลยล่ะและก็จะเข้าเรียนมหาลัยที่นี่พร้อมกับฉันด้วยถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ติดต่อกันมานานแต่เมื่อเราได้กลับมาเจอกันและพูดคุยกันอีกครั้งมันเหมือนกับว่าเราไม่ได้จากกันไปไหนเลยเขายังเป็เพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับฉันเสมอ
“ไปเล่นน้ำกันเถอะฟ้า”
พี่ริต้าเอ่ยขึ้นหลังจากที่เราเปลี่ยนชุดพร้อมเล่นน้ำกันหมดแล้วตอนนี้เธออยู่ในชุดบิกินี่สีฟ้าสดใสรับกับน้ำทะเลเผยให้เห็นหุ่นอันสุดเซ็กซี่ของเธอและทำให้เธอเป็ที่จับตามองของพวกผู้ชายที่อยู่บริเวณนี้ส่วนฉันใส่ทูพีชเป็เสื้อสายเดี่ยวครึ่งตัวสีชมพูลายจุดกับกระโปรงกางเกงสีเดียวกันพี่ริต้าเป็คนเตรียมมาให้ฉันน่ะเธอบอกว่าเห็นแล้วนึกถึงฉันเพราะว่ามันน่ารักดีไม่โป๊และเหมาะกับวัยอย่างฉันถึงเราจะห่างกันแค่สองปีก็เถอะแต่เธอดูเป็ผู้ใหญ่กว่าฉันเยอะเลย
ตอนนี้เราอยู่ที่ชายหาดที่มีผู้คนพลุกพล่านรวมถึงปีเตอร์ที่ขอตัวจากกลุ่มเพื่อนของเขามาอยู่กับพวกเราฉันเห็นว่าหมอนี่มองพี่ริต้าตาเยิ้มเลยล่ะ เป็ใครก็ต้องมองเป็ธรรมดาแหละเนอะผิดกับแกปเปอร์ที่ดูจะหงุดหงิดที่เห็นพี่ริต้าแต่งตัวแบบนั้น คงจะเกิดอาการหวงล่ะสิ
“ไปค่ะ ฟ้าอยากััน้ำทะเลจะแย่แล้ว” ฉันบอกอย่างตื่นเต้นสุดๆ
“เดี๋ยวก่อน เธอว่ายน้ำเป็หรือเปล่า”
“เอ่อ...ไม่เป็ค่ะ”
ใช่แล้วฉันลืมไปเลยว่าฉันว่ายน้ำไม่เป็เป็เพราะฉันตื่นเต้นเกินไปจนลืมเลยสินะ ก็คนมันอยากเล่นน้ำนี่นา
“อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ เราเล่นใกล้ๆชายหาดก็ได้น้ำไม่ลึกหรอกเดี๋ยวพี่คอยดูเธอเอง”
“ขอบคุณค่ะพี่ริต้า”
ฉันบอกพี่ริต้าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นก่อนที่พี่ริต้าจะจูงมือฉันวิ่งไปยังทะเลที่อยู่ข้างหน้าเราฉันจะได้เล่นน้ำทะเลแล้วววววว
SpecailGapper’s talk
ผมมองริต้ากับฟ้าเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานโดยเฉพาะคนที่เพิ่งมาทะเลครั้งแรก ผมยังไม่เห็นเธอหุบยิ้มเลยสักครั้งอะไรทำให้เธอมีความสุขขนาดนั้นนะ ผมสงสัยจริงๆอาจจะเป็เพราะว่าผมไม่เคยเห็นเธอในมุมแบบนี้ล่ะมั้งหรือเป็เพราะว่าผมชอบใจร้ายกับเธอเกินไปหรือเปล่า
ถ้าเมื่อคืนผมไม่แอบตามเธอออกไปจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้างผมคงจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขของเธออย่างในตอนนี้แน่ ใช่แล้ว!คุณอ่านไม่ผิดหรอก ผมน่ะแอบตามเธอไปเพราะเห็นว่าเธอเป็ผู้หญิงหรอกน่าผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลยสักนิดแล้วความจริงผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะใจร้ายกับเธอแบบนั้นเลยสักนิด แต่เธอดันมาพูดเื่นั้นออกมามันทำให้ผมห้ามตัวเองไม่ได้ผมรู้ว่าเธอเองก็คงจะใไม่น้อยเหมือนกัน แถมผมยังไม่ขอโทษเธอสักคำผมมันแย่มากใช่มั้ยล่ะ
“จะมองจนฟ้าท้องเลยหรือไง หึ”
เสียงของคนที่นอนพิงเก้าอี้ชายหาดอยู่ข้างๆผมเอ่ยขึ้นทำให้ผมละสายตาจากฟ้าไปมองปีเตอร์ที่ยังคงมองสองสาวเล่นน้ำกันอยู่นี่ผมมองเธอนานขนาดนั้นเลยเหรอ
“แกก็จะมองจนริต้าท้องเลยหรือเปล่าล่ะ”
ผมดูออกั้แ่แรกแล้วว่ามันเองก็สนใจริต้าไม่น้อยเหมือนกันแล้วผมก็ดูออกด้วยว่ามันคงจะเ้าชู้ไม่เบาเลยอย่างที่เค้าบอกว่าผู้ชายมักจะมองผู้ชายด้วยกันออก
“ท้องได้ก็ดีน่ะสิ จะได้ไม่ต้องจีบให้เสียเวลา”
มันหันมาพูดกับผมพร้อมกับยิ้มมุมปากดูก็รู้ว่ามันตั้งใจกวนประสาทผมมันเองก็คงรู้ว่าผมก็ชอบริต้าเหมือนกันแต่มันคงไม่รู้ว่าผมน่ะสารภาพกับริต้าไปแล้วและเราก็เกือบจะได้คบกันถ้าไม่เกิดเื่ในวันนั้นเสียก่อน
“หึ”
ผมทำได้เพียงแค่นหัวเราะออกไปมันเองก็หันมายิ้มให้ผมก่อนจะถอดเสื้อแล้วเดินไปยังที่ที่ริต้ากับฟ้าเล่นน้ำอยู่ผมว่าต่อจากนี้มันคงจะเริ่มรุกริต้าอย่างจริงจังแล้วล่ะผมบอกได้เลยว่ามันเองเป็คู่แข่งที่น่ากลัวเหมือนกันเพราะมันก็เหมือนจะมีทุกอย่างเหมือนกับที่ผมมี
ผมงีบหลับไปนานแค่ไหนไม่รู้และตื่นมาอีกทีก็เห็นว่าฟ้ากำลังเดินมาทางนี้แต่ทำไมเธอถึงมาคนเดียวล่ะแล้วริต้าไปไหน
“เอ่อ...คือ พี่ริต้ากับปีเตอร์ไปเล่นเจ็ทสกีกันน่ะ”
เธอคงจะเดาออกว่าผมกำลังสงสัยอะไรผมแค่พยักหน้าเป็เชิงรับรู้สิ่งที่เธอบอกเท่านั้นก่อนที่เธอจะมานั่งที่เก้าอี้ชายหาดข้างๆผมผมเดาไม่ผิดจริงๆว่าปีเตอร์กำลังทำคะแนนแข่งกับผมส่วนเธอคงจะไม่ไปเล่นเพราะว่าว่ายน้ำไม่เป็
“นายไม่ไปเล่นน้ำบ้างหรือไง”
ฟ้าพูดขึ้นทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ผมรู้ว่าทุกครั้งที่เธออยู่กับผมตามลำพังเธอจะรู้สึกประหม่าและไม่กล้าที่จะสบตาผมอาจจะเป็เพราะเธอเห็นแต่ด้านแย่ๆของผมล่ะมั้งก็ผมน่ะเคยมีด้านดีๆกับเขาที่ไหนกัน
“ไม่ล่ะ ี้เี”
“นายคงจะมาบ่อยล่ะสิ”
“อย่างน้อยครั้งนี้ก็ไม่ได้เป็ครั้งแรกก็แล้วกัน”
“นายกำลังล้อฉันอยู่เหรอ”
เธอหันมาค้อนใส่ผมเล็กน้อยก่อนจะหันไปบ่นอุบอิบอยู่คนเดียวก่อนจะมองออกไปยังท้องทะเลอันแสนกว้างนั่น
“น่ารักจัง”
ผมหันไปมองตามสายตาของเธอก็เห็นเด็กน้อยสองคนกำลังเล่นน้ำอยู่ผมจำได้ที่ริต้าบอกผมว่าเธอเองมีน้องชายอีกหนึ่งคน สงสัยเธอคงจะรักเด็กมากเลยสินะ
พรึ่บ
“อ้ะ...”
เธอใที่อยู่ๆผมก็โยนเสื้อคลุมแขนยาวที่ผมหยิบติดมือมาไปคลุมหัวเธอเป็เพราะว่าเธอเพิ่งขึ้นมาจากน้ำน่ะสิถึงได้นั่งสั่นแบบนั้นผมก็แค่เห็นใจก็เท่านั้นเอง
“ใส่ไว้ซะ เธอไม่หนาวบ้างเหรอไง”
“เอ่อ...มะ...ไม่เป็ไรหรอก”
“ใส่ไปเถอะน่า ไม่ต้องทำอวดเก่ง” ผมรีบห้ามเมื่อเธอทำท่าจะคืนเสื้อให้ผม
“ขอบคุณนะ”
เธอยิ้มให้ผมก่อนจะค่อยๆใส่เสื้อนี่เป็ครั้งแรกที่เธอยิ้มให้ผมอย่างจริงใจหรือเปล่านะแล้วผมเริ่มใส่ใจเธอแบบนี้เมื่อไหร่กัน บางทีผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันผมเป็บ้าอะไรวะเนี่ย
“เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำมาให้ดีกว่า”
“ไม่ต้องหรอก เธอนั่งอยู่นี่แหละเดี๋ยวฉันไปซื้อเอง”
เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะลุกผมก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนเธอมองผมแบบแปลกๆก่อนจะนั่งลงที่เดิม ผมเดาว่าเธอกำลังคิดว่าผมกินยาผิดมาแน่ๆเลยแต่ผมก็แค่อยากทำดีให้เธอเห็นบ้างถือว่าเป็ลบล้างเื่เมื่อคืนที่ผมทำกับเธอก็แล้วกัน
“เอ่อ...งั้นก็ได้”
ผมเดินกลับมาที่เดิมเมื่อซื้อน้ำเสร็จแต่กลับไม่เห็นใครสักคนริต้ากับปีเตอร์คงจะยังไม่กลับมา ส่วนฟ้าคงจะลงไปเล่นน้ำอีกครั้ง ก็อย่างว่าล่ะเธอเพิ่งเคยมาเที่ยวทะเลครั้งแรกนี่ และอีกอย่างพรุ่งนี้เราก็จะกลับกันแล้ว
ผมมองออกไปยังทะเลที่แสนกว้างและไกลสุดลูกหูลูกตาก่อนจะไปสะดุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งกับเด็กน้อยที่กำลังเล่นน้ำกันอยู่กลางทะเลผมจะไม่เอะใจอะไรเลยถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ใส่เสื้อของผมอยู่ในเมื่อเธอว่ายน้ำไม่เป็แล้วเธอจะไปอยู่กลางทะเลที่น้ำลึกแบบนั้นได้ยังไง นั่นแสดงว่าเธอกำลังจะจมน้ำน่ะสิ!
“เวรเอ๊ย! ”
ผมรีบวิ่งไปหาเธอและยิ่งเห็นเธอที่กำลังตะเกียกตะกายเพื่อให้อยู่เหนือผิวน้ำผมก็ยิ่งร้อนใจเธอพยายามยกมือเพื่อเรียกให้คนมาช่วยส่วนอีกมือก็พยายามประคองเด็กไม่ให้จมอยู่ใต้น้ำ
“ช่วย.......ด้วย”
ผมรีบดึงมือเธอขึ้นมาก่อนที่เธอจะจมน้ำและรีบอุ้มเด็กไว้เพราะดูเหมือนตอนนี้เธอจะเริ่มหมดแรงแล้วส่วนเด็กก็ร้องไห้ไม่หยุดด้วยความกลัว
“แกปเปอร์...ช่วยฉันด้วย”
“ฉันอยู่นี่แล้ว เธอไม่เป็อะไรแล้วนะ”
ผมค่อยๆพาเธอขึ้นมาจากน้ำอย่างทุลักทุเลเพราะผมต้องประคองทั้งเธอแล้วก็เด็กด้วย
“มิกซ์! ”
ผมหันไปตามเสียงเรียกก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินลงมาในทะเลผมคิดว่าเธอคงจะเป็แม่ของเด็กคนนี้เธอรีบเดินเข้ามาอุ้มเด็กคนนี้ทั้งน้ำตาก่อนจะกล่าวขอบคุณพวกเราเป็การใหญ่
“ขอบคุณพวกคุณมากเลยนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ ฮึก เป็เพราะฉันไม่ดูแลลูกให้ดีเอง”
“ไม่เป็ไรหรอกครับ ลูกคุณปลอดภัยแล้วนะครับ”
“ขอบคุณจริงๆค่ะ ไม่เป็ไรแล้วนะลูก ไม่ร้องแล้วนะ” ประโยคหลังเธอหันไปพูดกับลูกที่ตอนนี้เริ่มหยุดร้องไห้แล้วเมื่อได้เห็นหน้าแม่ของตัวเอง
ผมหันไปมองฟ้าที่ตอนนี้เธอเอาแต่ก้มหน้าตัวสั่นเทาและไม่ยอมพูดอะไรแต่ดูจากที่เธอกำชายเสื้อผมแน่นแล้วเธอคงจะกลัวมากเลยสินะ
“เธอไหวหรือเปล่า”
“...” เธอไม่ตอบแต่พยักหน้าให้ผมแทน
ผมเอาแขนของเธอมาพาดบ่าของผมไว้เพื่อให้เธอมีที่ยึดและผมก็เอามือไปประคองเอวเธอไว้เพื่อที่จะพาเธอขึ้นฝั่งเพราะเธอชักจะหมดแรงแล้วจริงๆแต่ละก้าวที่เธอเดินนั้นเหมือนเธอพร้อมจะล้มได้ตลอดเวลา
“อ่า...แฮ่กๆ”
เมื่อขึ้นมาถึงชายหาดแล้วเธอก็ทิ้งตัวลงไปอย่างหมดแรงเสียดื้อๆทำให้ผมที่ประคองเธออยู่นั้นล้มลงไปกับเธอด้วยและอาจจะเป็เพราะผมก็เริ่มจะหมดแรงด้วยเหมือนกัน
“ฮึก”
ฟ้าเอามือมากอดผมและเอาหน้ามาไว้ที่หน้าอกผมก่อนที่เธอจะเริ่มร้องไห้และก็เริ่มร้องหนักขึ้นเรื่อยๆในเวลาแบบนี้เธอคงจะ้าใครสักคนจริงๆ
“ฮึก ฮือๆๆ ”
ผมรู้ว่าเธอใแล้วก็กลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยเฉพาะกับคนที่ว่ายน้ำไม่เป็อย่างเธอมันไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็เลยแล้วถ้าผมมาช่วยเธอไม่ทันจะเกิดอะไรกับเธอกันทำไมเธอต้องมาเจอแต่เื่ร้ายๆอยู่เรื่อยเลยนะ
ผมเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรให้ผมเธอรู้สึกดีขึ้นเพราะผมปลอบใครไม่เป็เพราะอย่างนี้ผมจึงเกลียดเวลาที่ผู้หญิงร้องไห้ที่สุด
“ไม่เป็ไรแล้วนะ...”
ผมเอามือไปลูบหัวเธออย่างที่เห็นแม่ของเด็กคนนั้นทำเพื่อหวังว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
“ฮือๆๆ ”
“ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ”
- TBC -
8K
