เมื่อเจียงมั่วกลับมาที่ห้องเรียนก็พบว่า มีคนนั่งอยู่ที่โต๊ะของเธอแล้ว และคนคนนั้นคือห่าวซือฉี ห่าวซือฉีกำลังนั่งอมยิ้มอยู่ แต่ในแววตาฉายแววเหยียดหยาม “อ้าว ปรมาจารย์ด้านศิลปะการชงชา*[1] ของห้องเรากลับมาแล้วเหรอ? ทำไมไม่ไปอ่อยกู้เหลียนต่อล่ะ ให้เขาได้ชิมชาเขียวของเธอเยอะ ๆ หน่อยเป็ไง?”
ข้าง ๆ กันนั้น ลูกน้องของห่าวซือฉีที่เป็ผู้หญิงหน้ากลมก็พูดเสริมขึ้นมา “นี่ยังกล้าเสนอหน้าอยู่อีกเหรอ? ขโมยสร้อยคอของกู้หลิงเยว่ ดาวโรงเรียนสุดสวยไป ถึงคุณกู้จะยอมไว้หน้าหล่อนแล้วบอกว่าสร้อยคอนั่นดาวโรงเรียนให้มาเองก็เถอะ แต่ในใจคงนึกรังเกียจอยู่แหละ จริงไหม?”
คำพูดนี้ทำให้ห่าวซือฉีที่กำลังหงุดหงิดอารมณ์ดีขึ้นมาก
เจียงมั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอยิ้มพลางส่ายหัวด้วยความเวทนา “เสียแรงที่พ่อแม่พวกเธออุตส่าห์ให้สมองมาจริง ๆ มันมีเอาไว้ให้ใช้คิดนะ ไม่ได้มีไว้ประดับหัวเฉย ๆ !” พูดจบเธอก็เคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วกวักนิ้ว “ลุกออกไป”
ห่าวซือฉีตวัดสายตามองค้อนอย่างหยิ่งยโสและอวดดี “วันนี้ฉันอยากนั่งตรงนี้ เธอไปหาที่อื่นนั่งแล้วกัน!”
เจียงมั่วขมวดคิ้ว สีหน้าเริ่มบึ้งตึงขึ้นมาอย่างหมดความอดทน แต่ห่าวซือฉียังไม่หยุดหาเื่ใส่ตัว เธอหันหน้าไปหัวเราะกับผู้หญิงหน้ากลมข้าง ๆ “โต้วเวย ฉันเห็นว่าวันนี้แดดดีนะ เธอไปขนหนังสือของพวกเรามาวางบนโต๊ะฉัน แล้วก็วางบนโต๊ะที่ว่าง ๆ พวกนั้นเถอะ เอามาตากแดดไล่กลิ่นอับซะหน่อย”
ผู้หญิงหน้ากลมชะงักไปเล็กน้อย พอได้สติก็รีบรับมุกด้วยความสะใจ “ได้เลย”
แต่ดูเหมือนหล่อนจะยังรู้สึกสะใจไม่พอ เลยะโบอกคนอื่น ๆ ในห้องอีก “ทุกคน เจ๊ห่าวสั่งมาว่า ใครอยากเอาหนังสือมาตากแดด เอามาวางบนโต๊ะของเจ๊ได้เลยนะ!”
ไม่นานนัก บนโต๊ะของห่าวซือฉีก็มีหนังสือวางกองเป็ูเาย่อม ๆ
“เสียใจด้วยนะเจียงมั่ว ดูท่าวันนี้เธอคงต้องยืนเรียนแล้วล่ะ” ห่าวซือฉีอ้าปากหาวออกมาทีหนึ่ง พร้อมเยาะเย้ยเจียงมั่วอย่างผู้ชนะ
เจียงมั่วยิ้มอย่างเอือมระอา ในขณะที่แววตากลับเย็นเยียบ เธอถามห่าวซือฉีอย่างเ็า พยายามเก็บความโมโหว่า “ไม่รู้ว่าเธอเคยได้ยินประโยคนี้ไหม... อยู่ดี ๆ ไม่ชอบ ชอบหาเื่ใส่ตัว?”
ห่าวซือฉีแค่นเสียงในลำคออย่างไม่ใส่ใจ คิดว่าเจียงมั่วแค่พูดขู่ไปงั้น ๆ “แล้วเธอรู้ไหมว่า เป็ดมันตายเพราะอะไร?”
เจียงมั่วมองเธอด้วยใบหน้านิ่งเฉย ไม่ยอมตอบ ห่าวซือฉีเองก็ไม่ได้สนใจ และอาศัยจังหวะนี้ชิงตอบเองเสียเลย “มันตายเพราะปากแข็งไงล่ะ”
สายตาของเธอจ้องตรงไปที่หน้าของเจียงมั่ว เพราะอยากเห็นอีกฝ่ายทำหน้าอับอาย แต่คาดไม่ถึงว่าเจียงมั่วจะยกมุมปากขึ้น ใบหน้าผุดรอยยิ้มสดใสแต่เป็รอยยิ้มที่ใครเห็นก็ต้องรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
ห่าวซือฉีชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความเลิกลั่ก และในวินาทีนั้นเอง เธอก็รู้สึกเหมือนมีคนมาผลักตัวเธอ ทำให้เสียหลักล้มไปด้านข้างอย่างควบคุมไม่ได้ ห่าวซือฉีพยายามกวัดแกว่งแขนสุดชีวิตเพื่อทรงตัว ในระหว่างที่สายตากวาดมองด้วยความตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก เธอก็เหลือบไปเห็นเจียงมั่วกำลังฉีกยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่ ดูเหมือนปีศาจตัวน้อยไม่มีผิด จากนั้นเธอก็เห็นเจียงมั่วยื่นมือทั้งสองข้างออกมาผลักเธอซ้ำอีกที... จนสุดท้าย ห่าวซือฉีก็หงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้นพร้อมกับเก้าอี้
เจียงมั่วปัดมือตัวเองไปมาพลางหัวเราะเบา ๆ “คนบางคนชอบทำตัวไม่รู้กาลเทศะอยู่เรื่อยเลยนะ ว่าไหม?”
เธอเหยียดขาไปเหยียบเก้าอี้ทีหนึ่ง เก้าอี้พลิกกลับมาตั้งตรงเหมือนเดิม จากนั้นเธอก็ดึงทิชชู่ออกจากกระเป๋านักเรียนมาเช็ดอย่างละเอียดก่อนจะนั่งลงไป
โต้วเวยรีบเข้าไปพยุงห่าวซือฉีขึ้นมา พอเห็นห่าวซือฉีโกรธจนตาแดงก่ำเหมือนอยากจะกัดคน เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ ทุกคนในห้องเรียนต่างชะเง้อหน้ามาดูเื่ตลกตรงนี้กันหมด แต่เพราะเกรงกลัวอิทธิพลของห่าวซือฉี จึงไม่มีใครกล้าเปิดปากพูดอะไรออกมา
หน้าอกของห่าวซือฉีกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เธอจ้องเจียงมั่วด้วยความแคียดแค้นอยู่ครู่ใหญ่ ในหัวมีสารพัดความคิดแล่นผ่านเข้ามา
เจียงมั่วทำเพียงแค่เหลือบมองเธออย่างเฉื่อยชา “ฉันรู้ว่าฉันสวย เธอไม่ต้องมองฉันด้วยสายตาอิจฉาขนาดนั้นก็ได้ เพราะของแบบนี้มันอิจฉากันไปก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ”
ทันใดนั้น แก้มของห่าวซือฉีก็เริ่มเปลี่ยนเป็สีแดงก่ำ เมื่อกี้เธอเพิ่งจะเสียหน้าล้มก้นกระแทกพื้นต่อหน้าเพื่อนทั้งห้องอย่างไร้ศักดิ์ศรี และที่สำคัญที่สุดคือเป็ฝีมือของยัยเจียงมั่ว! เธอถึงกับต้องมาพ่ายแพ้ให้แก่ยัยชาเขียวตัวน้อยเนี่ยนะ แล้วหน้าตาของขาใหญ่ประจำห้องแปดอย่างเธอจะเอาไปไว้ที่ไหน? วันหลังถ้าเธอพูดอะไรในห้องนี้ จะยังมีใครฟังอีกไหม? ไม่ได้การ ยังไงก็ต้องกู้หน้าคืนมาให้ได้!
ห่าวซือฉีกลอกตาไปมา กำลังจะเข้าไปแย่งที่นั่งคืน แต่แล้วก็เห็นฉีอิ้นหรานเงยหน้าขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด “หนวกหูชะมัด! ใครจะส่งเสียงดังอีกก็ไสหัวออกไปไกล ๆ !”
ห่าวซือฉีมองฉีอิ้นหรานด้วยความเกรงใจอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ยอมอดทนอดกลั้นไว้อย่างไม่เต็มใจ จะสั่งสอนเจียงมั่วเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ ไม่จำเป็ต้องไปหาเื่ใส่ตัวกับฉีอิ้นหรานเพราะยัยนั่นหรอก
ทว่า พอหันไปเห็นโต๊ะตัวเองที่เต็มไปด้วยกองหนังสือ ไฟโทสะที่เพิ่งกดลงไปก็ปะทุขึ้นมาอีกรอบ “ใครใช้ให้พวกแกเอาหนังสือมาวางตรงนี้? ให้เวลาหนึ่งนาที เคลียร์ออกไปให้หมด!”
สิ้นคำพูดนั้น คนในห้องเรียนก็รีบกุลีกุจอเข้ามาเก็บอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็จังหวะที่จางหลานเดินเข้ามาในห้องเรียนพอดี ภาพที่เห็นคือความวุ่นวายโกลาหล เธอโกรธจนต้องขยับแว่นสายตาแล้วตบโต๊ะเสียงดังหลายครั้ง
“เสียงออดดังตั้งนานแล้ว พวกเธอมัวทำอะไรกันอยู่? ทำตัวเหลวไหลแบบนี้ ยังคิดจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกเหรอ? ฉันว่าแม้แต่มหาวิทยาลัยชั้นสามต่ำ ๆ ยังเข้ายากเลย!”
พูดไปพูดมาสายตาก็เหลือบไปทางห่าวซือฉี “ห่าวซือฉี เธอสร้างเื่อะไรอีกแล้ว? อย่าคิดว่าที่บ้านมีเงินแล้วจะใช้ชีวิตเหลวไหลยังไงก็ได้นะ การปล่อยเวลาให้สูญเปล่ามันน่ารังเกียจที่สุด! ตามกฎเดิม คาบนี้เธอไปยืนเรียนหลังห้อง!”
ห่าวซือฉีที่พองแก้มด้วยความโกรธพยายามจะอธิบายอย่างอดทน แต่จางหลานกลับถลึงตาใส่ และไม่เปิดโอกาสให้แก้ตัวเลยสักนิด “ไม่ต้องมาทำเป็ไม่พอใจ อยู่กับฉันจางหลาน มีแค่กฎระเบียบและแนวปฏิบัติเท่านั้น ฉันไม่สนว่าเธอจะเป็ใคร ตราบใดที่เป็นักเรียนของฉัน เธอต้องฟังฉัน!”
เจียงมั่วยกมุมปากยิ้มสะใจ พลางแอบปรบมือประชดประชันส่งไปให้ห่าวซือฉี แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ? ขุดหลุมดักคนอื่น แต่ดันตกลงไปเองแท้ ๆ !
ห่าวซือฉีโกรธจนหน้าดำหน้าแดง อดไม่ได้ที่จะเตะกองหนังสือเ่าั้ไปทีหนึ่ง แล้วเดินไปกอดอกยืนอยู่หลังห้องเรียน
ฉีอิ้นหรานทำท่าเหมือนยังไม่ตื่นนอน เขาขยี้ตาพลางยกมุมปากยิ้มขำ “เพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่ของฉัน เจ๋งไม่เบานี่!”
ทันใดนั้น เขาก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้หูของเจียงมั่วอย่างรวดเร็ว พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ้าชู้ปนล้อเลียน “เธอจะไม่ลองคิดดูหน่อยจริง ๆ เหรอ เื่ที่จะขอคอนแทคของอารองจากฉันน่ะ?”
เจียงมั่วค้อนขวับใส่และไม่สนใจเขา แต่ฉีอิ้นหรานยังไม่ยอมแพ้ เดินหน้าตื้อต่อ “อารองของฉันเพอร์เฟกต์มากนะ เป็ผู้ชายในฝันของสาว ๆ ในจิงเฉิงตั้งเท่าไหร่ คอนแทคของเขาไม่เคยเปิดเผยให้คนนอกรู้เลยนะ ตอนนี้โอกาสดี ๆ มาอยู่ตรงหน้าแล้ว คนฉลาดเขาไม่ปฏิเสธกันหรอก”
“คนฉลาดเขาก็รู้เหมือนกันแหละว่า ของฟรีไม่มีในโลก เพราะฉะนั้นบอกเงื่อนไขของนายมาสิ?” เจียงมั่วเผยรอยยิ้มจอมปลอมตามมาตรฐาน
ฉีอิ้นหรานหัวเราะร่า เอามือเท้าคางมองเธอด้วยความสนใจ “เธอยอมรับฉันเป็พี่ชาย แล้ววันหลังก็มาเข้าแก๊งเดียวกับฉัน เป็ไง?”
เจียงมั่วเบะปากปฏิเสธทันควัน “ไม่เห็นจะดีตรงไหน”
ั้แ่ทะลุมิติมาที่นี่ เธอขยาดกับคำว่า 'พี่ชาย' จะแย่อยู่แล้ว
พอได้ยินแบบนั้น ฉีอิ้นหรานก็หมดสนุกขึ้นมาทันที เขากลับไปทำตัวเฉื่อยชาตามเดิม บรรยากาศรอบตัวหม่นลงจนััได้ชัดเจน
หลังจากเลิกเรียน เ้าอ้วนที่นั่งแถวหน้าก็หันกลับมาถามเจียงมั่วเบา ๆ ว่า “ลูกพี่ฉีของฉัน... ทำไมเขาโกรธอีกแล้วล่ะ?”
เจียงมั่วผายมือ “อารมณ์แปรปรวนแบบผู้ชายมั้ง...”
ปัง!
จู่ ๆ แก้วน้ำใบหนึ่งก็กระแทกลงบนโต๊ะของเจียงมั่ว สายตาของฉีอิ้นหรานดุดันราวกับจะฆ่าคน “เ้าอ้วน ไปเติมน้ำให้ฉันหน่อย!”
เ้าอ้วนเห็นแบบนั้นก็รีบชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ส่วนฉีอิ้นหราน เขาถลึงตาใส่เจียงมั่วอย่างแรง บนหน้าเหมือนมีตัวอักษรแปะไว้ว่า 'กำลังโมโห อย่ามาสะเออะ!' จนเจียงมั่วอดรู้สึขำอยู่ในใจไม่ได้
หลังจากโรงเรียนเลิก เจียงมั่วก็มายืนรอฮั่วจิ่งอยู่ที่สนามโรงเรียน ก่อนจะมีใครบางคนมาสะกิดที่ด้านหลัง ซึ่งนั่นก็คือฮั่วจิ่งนั้นเอง พอเห็นหน้าเธอ เขาก็พูดพลางยิ้มทันที “ผมรู้อยู่แล้วว่าพี่ต้องมา ไป! เดี๋ยวผมจะพาไปทัวร์บ้านของชายโสดวัยยี่สิบห้าปีที่อยู่ตัวคนเดียวเอง!”
เจียงมั่วชะงักฝีเท้า “เดี๋ยวก่อนนะ ตอนนี้เราควรคิดก่อนไหมว่า ฉันจะไปที่นั่นในฐานะอะไร?”
[1] ปรมาจารย์ด้านศิลปะการชงชา คือ ผู้ที่เชี่ยวชาญขั้นสุดยอดในการเสแสร้ง หน้าไหว้หลังหลอก หรือการอ่อยแบบเนียน ๆ โดยใช้ภาพลักษณ์ที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์ มาจากสแลงคำว่ายัยชาเขียวในความหมายเหมือนกัน
801
![You are my heart รักอีกครั้ง ก็ยังเป็นเธอ [อัพทุกวัน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1629473733_77876443.webp)
