ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์เสี่ยวอี๋ผิงก็ยังคงเงียบฮูหยินเฒ่าเกิดความเป็ห่วงจึงหาเพื่อนให้กับนาง
'คุณหนูเสี่ยว ข้าชื่อ อาจิง ต่อไปนี้จะมาดูแลคุณหนูนะเ้าคะ' เสี่ยวอี๋ผิงเงยหน้ามองหญิงสาวที่รุ่นราวครามเดียวกับนาง
'เ้าชื่ออ่าจิงหรอ' นางเริ่มรู้สึกดีที่มีเพื่อนเพราะตลอดมานางไม่เคยมีใครเล่นด้วยเลย 'ใช่เ้าค่ะ' อาจิงตอบอย่างร่าเริงสดใส เวลาผ่านไปทั้งสองก็สนิทกันมากขึ้น ขณะที่วันแต่งงานระหว่างนางกับองค์รัชทายาทก็ใกล้เข้ามาเลี่อยๆ ทางฝั่งเสี่ยวอี๋เหยาก็เริ่มอยู่ไม่สุข ทำให้เสี่ยวเฉิงฮ่าวต้องจัดการขั้นเด็ดขาด ด้วยการสั่งให้คนไปจับตัวเสี่ยวอี๋ผิงมาขังไว้ที่คุกใต้ดินและเริ่มการทรมาน
'อาผิงข้าเห็นแก่ที่เ้าก็เป็ลูกข้าจะพูดกับเ้าดีดี ปฎิเสธงานแต่งซะ' เสี่ยงเฉิงฮ่าว พูดโดยไม่แม้แต่มองหน้านาง
'ท่านพ่อ!!แต่ข้าชอบองค์รัชทายาทนะเ้าคะ'
'แต่องค์รัชทายาทกับอาเหยาเขารักกันเ้าขัดไปก็ไม่มีประโยชน์'
'ไม่!!ต่อให้ต้องตายข้าก็ไม่ยอม ข้ายอมให้พวกท่านรังแกตลอดแต่ครั้งนี้ข้าไม่ยอม' จู่ๆก็มีเสียงฝีเท้า นั่นเขานี่!! ทั่วป๋าหง (องค์รัชทายาท) เขามาที่นี่ได้ยังไง เขามาช่วยนางใช่รึไม่ เมื่อเขาเดินมาถึงหน้านางเขาก็ ตบนาง!
'หึ!! นี้เ้าโง่รึไงข้ารักอาเหยาคนเดียว เ้าไม่รู้รึไงว่าที่แม่เ้าตายก็เพราะเ้า นางปฎิเสธเหมือนเ้านี่แหละข้าก็เลยให้นางดื่มยาพิษสะ ตอนนี้ก็ถึงตาเ้าแล้ว' เมื่อเสี่ยวอี๋ผิงได้ยินความจริงทุกอย่างใจของนางก็จมดิ่งลงทันที แต่พลันสายตาของนางก็เหลือบเห็นทหารพาคนผู้หนึ่งเข้ามา อาจิง!! ทหารลากนางมาในสภาพโชกไปด้วยเื
'ข้าคิดไว้แล้วว่าเ้าต้องไม่ยอมข้าเลยสั่งคนไปจับมันมา ถ้าเ้ายังดื้ออีกข้าจะฆ่ามันซะ' เขาพูดอย่างไม่สนใจว่าน้ำตาได้ไหลท่วมหน้าของนางแล้ว
'ทั่วป๋าหง เสียแรงที่ข้ารักเ้า เ้ามันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน' นางพูดด้วยความโกรธแค้นตาของนางแดงก่ำเหมือนเปลวไฟกำลังแผดเผา