“สหายยุทธ์นี่เป็เื่เข้าใจผิด!บรรพจารหลิ่วเหอแค่ให้เขาไปตรวจสอบแต่เขากลับทำตามอำเภอใจโดยไม่คิดถึงศิลธรรมทว่าอย่างไรเื่นี้สำนักเขากระบี่ของข้าก็เป็ฝ่ายผิดเ้า้าให้ข้าชดเชยอย่างไรก็พูดออกมาเถอะ”
“อ้อ...ข้า้าชีวิตของหลิ่วเหอนั่นหากท่านตกลงข้าก็จะปล่อยสำนักเขากระบี่ไปสักครั้ง”
พึ่งจะสิ้นเสียงของเ้าสำนักหนานอี้ที่กำลังหาวิธจัดการเื่นี้อยู่เสียงของขายหนุ่มก็ดังสวนขึ้นมาทันทีโอสถชั้นดินสามเม็ดตอนนี้ผ่านมาสองเดือนยังเหลืออยู่หรือไม่เขาเองก็ไม่รู้หากจะจ่ายตามราคาของโอสถชั้นดินอย่างน้อยก็ต้องใช้ทรัพยากรถึงหนึ่งในสิบส่วนของสำนักเขากระบี่!แต่เขาจะไปคิดได้อย่างไรว่าครั้งนี้ที่อีกฝ่าย้าจะเป็ชีวิตของบรรพจารท่านหนึ่งในสำนัก!
“สหายยุทธ์เ้าอย่าให้เกินไปนัก!ต่อให้เื้ัของเ้าจะแข็งแกร่งแต่อย่าคิดว่าสำนักเขากระบี่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ ก็แค่เื่เข้าใจผิดครั้งหนึ่งอีกอย่างก็ไม่ถึงกับมีใครตายข้าเต็มใจจ่ายให้เ้าตามราคาของโอสถชั้นดินสามเม็ดและยังจะชดเชยให้กับครอบครัวสกุลจั่วด้วยแค่นี้ก็ถือว่ามากพอแล้ว!”
ตอนนี้เ้าสำนักหนานอี้โมโหขึ้นมาจริงๆแล้วกระทั่งหลินเจาที่ยืนอยู่ด้านข้างยังหลั่งเหงื่อเต็มหน้าผากเมื่อััได้ถึงความโกรธของผู้เป็อาจารย์อย่างไรก็ตามคราวนี้ไม่ใช่แค่กลิ่นอายของเ้าสำนักหนานอี้ที่เปลี่ยนไปเพราะชายหนุ่มแปลกหน้าผู้นั้นได้หันกลับมามองเ้าสำนักหนานอี้ด้วยสายตาเย็นเยียบจนทำให้ปรมาจารย์ท่านหนึ่งอย่างเขาต้องขนลุกซู่
“ท่านเข้าใจผิดอยู่เื่หนึ่ง...ที่ข้าคุยกับท่านอยู่นานไม่ใช่เพื่อขอคำอธิบายจากท่านหรือสำนักเขากระบี่ข้าเพียงแค่บอกพวกให้พวกท่านรู้ถึงต้นตอของปัญหาเท่านั้น เดิมทีคิดจะให้โอกาสสำนักเขากระบี่สักหน่อยแต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
ชายหนุ่มหยุดไปเล็กน้อยก่อนจเบนสายตาไปมองชายร่างท้วมผู้เป็เ้าเมืองถูอี้ที่กำลังตัวสั่นงกๆอยู่ข้างหลินเจา
“เ้าอ้วนตอนที่เ้าเอาโอสถไปจากคนสกุลจั่วมันใส่อยู่ในขวดหยกสีฟ้าฝาปิดสีแดงใช่หรือไม่?”
“ชใช่ขอรับ! ข้าไม่ได้แตะต้องมันเลยแม้แต่น้อยได้มาอย่างไรก็มอบให้ท่านหลิ่วไปอย่างนั้น! คุณชายได้โปรดปล่อยข้าไปด้วยเถอะข้าผิดไปแล้วจริงๆ”
เ้าเมืองถูอี้ยังคงอ้อนวอนอยู่อีกหลายประโยคก่อนจะโดนหลินเจาเตะจนกระเด็นออกไปส่วนชายหนุ่มแปลกหน้านั้นเพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเหลือบไปมองเ้าสำนักหนานอี้แล้วกล่าวด้วยเสียงเ็า
“นี่ไม่ใช่เื่เข้าใจผิดแน่นอนไม่ว่าหลิ่วเหอคนนั้นจะคิดท้าทายข้าหรือถูกความโลภครอบงำก็สมควรแล้วคนในสำนักเขากระบี่ไม่มีความผิดย่อมไม่ต้องรับโทษ แต่หลิ่วเหอนั่นเป็ถึงบรรพจารคนหนึ่งของสำนักดังนั้นโทษของสำนักเขากระบี่ย่อมไม่อาจละเว้น!”
เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นแต่คราวนี้มันกลับแฝงไปด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้เ้าสำนักหนานอี้ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะได้พูดอะไรต่ออย่างไรก้ตามแม้เขาจะได้สติกลับมาแต่ตอนนี้กลับเกิดเื่ไม่คาดฝันขึ้นแล้วในมือของชายหนุ่มแปลกหน้าไม่รู้ว่าปรากฏเหรียญสีทองขึ้นมาเหรียญหนึ่งั้แ่เมื่อไหร่ทว่ายามที่เขาดีดเหรียญนี้ขึ้นไปกลับเกิดปรากฏการที่สำให้เ้าสำนักหนานอี้ถึงกับตัวสั่นสะท้าน!
เริ่มจากเปรียญสีทองนั่นที่ลอยขึ้นไปบนฟ้าแล้วขยายขึ้นจนมีขนาดเท่ากับจานสีทองใบหนึ่งอย่างไรก็ตามด้วยจุดเริ่มต้นนี้เพียงพริบตาเดียวทั่วทั้งพื้นที่ของสำนักเขากระบี่ก็พลันเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงเสาสีทองเริ่มปรากฏขึ้นรอบด้านตามทิศทั้งแปด อีกทั้งใต้พื้นดินก็ยังมีแสงสีทองผ่านทะลุออกมาด้วยจนกระทั่งสุดท้ายเสาสีทองแปดทิศก็เริ่มผสานรวมกับจาดสีทองที่อยู่ทิศบนแลบางสิ่งที่อยู่ใต้สำนักเขากระบี่หรือก็คือทิศล่าง!
“ท่านวางใจได้โอสถสามเม็ดนั่นเป็ของตระกูลข้าดังนั้นย่อมมีกลิ่นอายหลงเหลืออยู่ค่ายกลนี้จะทำลายเพียงสำนักเขากระบี่และคนที่ัักับกลิ่นอายในโอสถเท่านั้นศิษย์ของสำนักเขากระบี่ที่ไม่เกี่ยวข้องย่อมไม่ได้รับผลกระทบนี้”
ขณะที่ชายหนุ่มกล่าวขึ้นมานั้นเขาก็เริ่มเดินลงจากยอดเขาเมฆาแล้วแม้ว่าเ้าสำนักหนานอี้จะ้าหยุดอีกฝ่ายแต่ตอนนี้เสาสีทองรอบทิศเมื่อผสานรวมกันก็กลายมาเป็กรงสีทองขนาดใหญ่ที่หดรัดลงเรื่อยๆ และตัดทำลายทุกสิ่งที่อยู่ด้านในเหตุการณ์ใหญ่โตเช่นนี้ย่อมสร้างความใใหสำนักเขากระบี่เป็ธรรมดาศิษย์มากมายที่ยังอยู่ในสำนักต่างหลบหนีออกมากันจ้าละหวั่นส่วนผู้าุโในสำนักรวมถึงเ้าสำนักหนานอี้ก็พยายามสุดกำลังเพื่อโจมตีค่ายกล
หากปล่อยไว้แบบนี้เมื่อกรงสีทองนี่หดตัวลงอย่างสมบูรณ์ก็จะทำลายสำนักเขากระบี่ได้ทั้งหมด!
“หนานอี้เกิดอะไรขึ้น?”
ตอนนี้สำนักเขากระบี่วุ่นวายใหญ่โตแล้วตาเฒ่าที่เก็บตัวอยู่หลังเขาแต่ละคนล้วนกลายเป็รุ้งยาวพุ่งมายังยอดเขาเมฆาที่หนานอี้อยู่กรงสีทองขนาดใหญ่ที่ครอบคลุมทั้งสำนักเขากระบี่ยังคงลดขนาดลงอย่างรวดเร็วและทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้ามีเพียงคนของสำนักเขากระบี่เท่านั้นที่สามารถรอดผ่านไปได้
“อาจารย์ปู่อาจารย์อา เกิดเื่ใหญ่แล้วขอรับ”
เ้าสำนักหนานอี้รีบเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้กับคนอื่นฟังทันทีในสำนักเขากระบี่มีปรมาจารย์อยู่ทั้งหมดเจ็ดคนหากไม่นับเ้าสำนักหนานอี้และศิษย์พี่ศิษย์น้องของเขาที่เป็คนรุ่นนี้ก็ยังมีผู้เฒ่ารุ่นก่อนอีกสี่คนรวมถึงหลิ่วเหอด้วยขุมกำลังระดับนี้นอกจากทะเลเหนือแล้วยังนับว่าเป็ถึงสำนักระดับกลางของทะเลโกลาหลด้วยซ้ำ!
“แล้วอาจารย์ลุงหลิ่วกับอาจารย์ลุงจ้งล่ะขอรับ?”
บนยอดเขาเมฆาตอนนี้มีแค่พวกหนานอี้ห้าคนตัวต้นเื่อย่างหลิ่วเหอและปรมาจารย์อีกคนที่ชื่อจ้งหลานกลับยังไม่มาอันที่จริงยังไม่ต้องพูดถึงว่าหลิ่วเหอที่เป็ตัวต้นเื่เลยตอนนี้สำนักเกิดเื่วุ่นวายขนาดนี้อย่างไรบรรพจารของสำนักก็ต้องออกมาดูบ้างสิ
“ศิษย์น้องหลิ่วกับศิษย์น้องจ้งกำลังเตรียมทะลวงด่านอยู่จะว่าไปก็ั้แ่สองเดือนก่อนแล้วที่พวกเขาเก็บตัวเงียบหรือว่าจะเป็เพราะโอสถชั้นดินนั่น? ตอนนี้เกิดเื่ใหญ่ข้าจะไปตามพวกเขาเองพวกเ้าอยู่ที่นี่ลองหาทางจัดการค่ายกลนี่ดูค่ายกลพิทักษ์สำนักของเราคือค่ายกลชั้นฟฟ้าหากค่ายกลนี้สามารถทะลวงผ่านมาได้จริงพวกเราก็สิ้นหวังแล้ว!”
คนที่พูดขึ้นมาก็คือปรมาจารย์ท่านหนึ่งซึ่งเป็อาจารย์ของหนานอี้และยังเป็เ้าสำนักรุ่นก่อนด้วยหลังจากมองดูอาจารย์จากไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึมไม่นานเ้าสำนักหนานอี้ก็เหมือนจะนึกอะไรออกจึงรีบไปลากตัวชายร่างท้วมผู้เป็เ้าเมืองถูอี้มาทันที
“ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มคนนั้นถามเ้าเื่ขวดโอสถแล้วบอกว่านี่ไม่ใช่เื่เข้าใจผิดตอนนี้เ้าต้องอธิบายมาให้ละเอียดว่าขวดโอสถนั่นมีเบาะแสอะไรบ้าง”
เ้าสำนักหนานอี้กล่าวเ็าเตะไปยังร่างของเ้าเมืองถูอี้เบาๆแต่กลับทำให้เขาราวกับถูกสายฟ้าเส้นใหญ่ผ่าร่างเดิมทีเ้าเมืองถูอี้ก็มีวรยุทธ์และระดับหลอมกลั่นขั้นที่ห้าเท่านั้นยังไม่ต้องพูดถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้เลยแค่ความล้ำค่าของโอสถชั้นดินเขายังไม่เข้าใจอย่างแท้จริงด้วยซ้ำ!
“ขอรับ! ขอรับ!ขวดโอสถนั่นมีสีฟ้าขนาดไม่ใหญ่มากนักและมีฝาปิดสีแดงตัวขวดทำจากหยกผิวละเอียดซ้ามองไม่ออกว่าคือหยกชนิดใดแต่ยามจับแล้วให้ความรู้สึกเย็นสบายจิตใจปลอดโปร่งแล้วก็...แล้วก็...”
มาถึงตอนสุดท้ายเ้าเมืองถูอี้กลับตัวสั่นงกๆเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างจนเ้าสำนักหนานอี้ต้องตวาดออกมาอี้ครั้งหนึ่งจึงทำให้เขากลัวจนพูดออกมา
“ยังมีตัวอักษรขอรับ!ที่ขวดหยกนั่นยังมีตัวอักษรตัวหนึ่งสีขาวประทับอยู่ต แต่...แต่ท่านหลิ่วกำชับไว้ไม่ให้ข้าบอกใคร...อักษรตัวนั้นอ่านว่า ’เสวียน’ ขอรับ!”
ทันทีที่เ้าเมืองถูอี้พูดจบบรรยากาศตรงนั้นก็กลายมาเป็เงียบกริบทันทีไม่เพียงแค่เ้าสำนักหนานอี้แต่คนอื่นๆก็เบิกตากว้างอย่างใเดิมทีจากเื่ราวทั้งหมดเขาก็คิดไว้แล้วว่าคราวนี้หลิ่วเหอลากสำนักลงน้ำโคลนและไปล่วงเกินผู้อื่นแตะโดนแผ่นเหล็กเข้าแต่มาถึงตอนนี้พวกเขาถึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่แค่แผ่นเหล็กธรรมดาแต่ยังเป็แผ่นเหล็กที่ร้อนฉ่าลุกท่วมไปด้วยเปลวไฟด้วย!
“ดี! ดีจริงๆ! หลิ่วเหอ!จ้งหลาน! เพราะความโลภของพวกเ้าถึงกับลากทั้งสำนักเขากระบี่ลงหลุมไปด้วย!หนานอี้เ้าบอกว่าค่ายกลนี้จะเล่นงานเฉพาะสิ่งปลูกสร้างกับคนที่ัักลิ่นอายของโอสถชั้นดินใช่หรือไม่?หากเป็เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ต้องทำอะไรแล้วออกไปรอดูสารเลวสองคนนั่นรับกรรมเถอะ!”
คราวนี้ผู้เฒ่าที่เ้าสำนักหนานอี้เรียกว่าอาจารย์ปู่กล่าวออกมาด้วยความโกรธก่อนจะเดินดุ่มๆไปตรงทางขึ้นเขาเมฆาจากที่ดูแล้วจานสีทองที่เป็ศูนย์กลางยังคงลอยอยู่เหนือยอดเขาเมฆาดังนั้นจุดสิ้นสุดของกรงสีทองนี่จะต้องเป็ยอดเขาเมฆาอย่างแน่นอน
“ไปเถอะสำนักเขากระบี่คงถึงคราวซวยแล้วจริงๆบรรพจารหลิ่วกับบรรพจารจ้งถึงกับกล้าล่วงเกินตระกูลเสวียน ข้าไม่รู้จริงๆว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่!”
ไม่นานคนทั้งหมดในยอดเขาเมฆาก็ตามเ้าสำนักหนานอีไปที่ทางขึ้นเขาตอนนี้กรงสีทองหดตัวลงอย่างรวดเร็วั้แ่เริ่มที่กินอาณาเขตทั้งหุบเขาของสำนักเขากระบี่ตอนนี้ก็เกือบจะมาถึงเขาเมฆาแล้วแน่นอนว่าทุกสิ่งที่กรงสีทองเคลื่อนผ่านล้วนถูกทำลายจนสิ้นมีแค่คนของสำนักเขากระบี่เท่านั้นที่รอดออกไป
ปังปัง ปัง
เสียงะเิดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและต้นตอของเสียงนั้นก็คือชายชราสองคนที่กำลังโจมตีกรงสีทองอย่างบ้าคลั่ง!ตอนนี้จากกรงขนาดใหญ่ได้หดเล็กลงมาจนมีขนาดครอบคลุมแค่ยอดเขาเมฆาแล้วภายในกรงสีทองตอนนี้มีแค่คนสามคนที่กำลังจะกลายเป็บ้ากรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว
เ้าเมืองถูอี้บรรพจารหลิ่วเหอ และอีกคนก็คือบรรพจารจ้งหลาน!
มีแค่พวกเขาสามคนเท่านั้นที่ไม่สามารถผ่านกรงสีทองออกมาได้และถูกบีบให้ถอยไปเรื่อยๆในพื้นที่ของกรงสีทองที่ลดขนาดลง หากเป็เช่นนี้ต่อไปสุดท้ายแล้วพวกเขาก็จะถูกบดขยี้เหมือนกับสำนักเขากระบี่ที่พังทะลาย!
“อ้าก!ก็แค่โอสถชั้นดินสามเม็ดเท่านั้น!ข้าไม่ยอม! ข้าขอสาบแซ่งพวกเ้าตระกูลเสวียน!”
การลงโทษครั้งนี้เลวร้ายกว่าที่เห็นมากนักหากหลิ่วเหอและอีกสามคนถูกสังหารไปเลยก็คงไม่รู้สึกถึงความสิ้นหวังขนาดนี้ความรู้สึกที่ความตายกำลังใกล้เข้ามาโดยไม่อาจหลบหนีได้หากไม่ได้เผชิญหน้าด้วยตัวเองเกรงว่าคงไม่มีใครจะเข้าใจความรู้สึกนั้นได้อย่างถ่องแท้
จนกระทั่งเวลาผ่านไปอีกราบสิบลมหายใจถูกอย่างก็สิ้นสุดลงกรงสีทองลดขนาดลงจนเผยให้เห็นว่าแท้จริงแล้วพวกมันก็คือจาดสีทองสิบใบที่กำลังกลับมารวมตัวซ้อนทับกันในวาละสุดท้ายนั้นพวกหลิ่วเหอทั้งสามคนถูกพลังของจานสีทองเหล่านี้บดขยี้อย่างช้าๆจนร่างกายและิญญาแหลกเละกลายเป็เนื้อบด!
เมื่อมองยอดเขาเมฆาและสำนักเขากระบี่ที่พังทลายสุดท้ายเ้าสำนักรุ่นก่อนก้ถอนหายใจออกมาอย่าเศร้าโศก
“เป็การลงมือที่โเี้ยิ่งนักการสังหารแบบนี้ทำลายทั้งร่างและิญญาของพวกเขาอย่างแท้จริงความสิ้นหวังในดวงตาพวกเขากระทั่งข้าที่มือเปื้อนเืสังหารคนมามากมายก็ยังไม่เคยเห็นหลายปีก่อนข้าเคยได้ยินว่าที่ดินแดนต้นกำเนิดเกิดเื่ใหญ่ขึ้นในตอนนั้นขุมอำนาจมากมายในดินแดนต้นกำเนิดต้องพังทลายและมีคนตายนับพันในชั่วข้ามคืนต้นตอทั้งหมดของเื่ที่เกิดขึ้นก็มาจากตระกูลเสวียนในปีนั้นเพื่อบรรเทาผลกระทบที่เกิดขึ้นตระกูลเสวียนถึงได้ส่งตัวคนก่อเื่หรือก็คือบุตรชายคนเล็กของตระกูลเสวียนออกท่องบูรพา”
เ้าสำนักรุ่นก่อนหยุดไปเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งหนึ่งนี่นับว่าเป็ตำนานเื่เล่าแห่งยุคเลยก็ว่าได้!
“ท่องบูรพารอบหนึ่ง...ที่จริงก็คือการเปิดโอกาศให้กับผู้คนมากมายในคืนนั้นได้แก้แค้นโดยที่ตระกูลเสวียนจะไม่ตอบโต้!จากดินแดนต้นกำเนิดสู่ทะเลตะวันออกที่อยู่สุดขอบของเทละเหนือหากเดินทางรอบหนึ่งก็ต้องใช้เวลาสามสี่ปีนับดูแล้วเกรงว่าคนที่ลงมือกับสำนักเขากระบี่ก็คงเป็เขานั่นแหละในเมื่อตอนนี้เขาอยู่ที่ทะเลเหนือก็หมายความว่าเขากำลังเดินทางกลับไปดินแดนต้นกำเนิดแล้วสามปีที่ผ่านมาแม้ไม่ได้อยู่ในตระกูลเสวียนแต่ขุมอำนาจพวกนั้นกลับไม่อาจสังหารเขาได้...บิดาพยัคฆ์ไม่มีบุตรสุนัข!คุณชายจรัสฟ้าเสวียนเทียนชิง...ชื่อนี้ช่างสมกับคำร่ำลือ!”
103K
![[จบ] ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1660529596_69231057.webp)
