senior รุ่นพี่ที่น่า... 2

         “งอนเหรอ”

ซีหยุดการกระทำนั้น

ก่อนจะช้อนตามองตาสีม่วงเข้มของหญิงสาว

         “อื้อ”

ไอยูตอบพลางทำหน้ามุ่ย

แต่จริงๆ เธอไม่ได้งอนเลยแม้แต่น้อย

         “ให้ทำยังไงถึงจะหายงอนเหรอ?”

ซีถามอย่างอ่อนโยน

         “อือ....งั้น”

ไอยูครุ่นคิด

         “ขอจุ๊ปคืน”

เธอพูดแล้วยิ้มออกมา

         “.............”

มันทำให้ซีหลุดยิ้มออกมาเช่นกัน

ซียื่นหน้าให้ไอยูแล้วหลับตาลง

ไอยูจุ๊ปที่ริมฝีปากของเขา

ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปนั่งบนโซฟา

แล้วหยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมาอ่าน

เหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น

         “............”

เมื่อซีลืมตาขึ้นมาเขาก็ไม่เห็นไอยูแล้ว

เขายิ้มอย่างพอใจก่อนจะลุกไปนั่งข้างๆ ไอยู

         “ไม่ซิทอัพแล้วเหรอคะ?”

ไอยูหันไปถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ

         “ไม่แล้ว”

ซีเอนตัวซบไหล่ไอยู

ก่อนจะกระซิบข้างหูไอยูเบาๆ

         “อย่าทำแบบนี้สิคะ?”

ไอยูพึมพำ

การกระซิบและลมหายใจ

ที่รดต้นคอของเธออยู่นั้น

ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ

         “ทำอะไร?”

ซีดีดตัวนั่งหันมองไอยูอย่างไม่เข้าใจ

         “............”

ไอยูหรี่ตาลง

ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งคร่อมชายหนุ่ม

ที่นั่งอยู่บนโซฟา

ตัวของชายหนุ่มจมลงไปในโซฟาเล็กน้อย

เธอเอื้อมมือทั้งสองไปคล้องคอของชายหนุ่ม

แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

         “...........”

ชายหนุ่มรู้สึกทึ่งกับภาพตรงหน้า

เขานิ่งไปชั่วขณะ

         “...........”

ไอยูเลื่อนหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเขา

         “ลมหายใจที่มันรดต้นคอ

ตอนที่พี่กระซิบมันรู้สึกแปลก ๆ น่ะค่ะ”

เธอพูดเบาๆ

ก่อนจะเป่าลมลงที่ต้นคอของชายหนุ่ม

         “...........”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซี

เขาเอื้อมมือทั้งสองไปโอบเอวของไอยู

แล้วดึงเข้ามากอด

ก่อนจะซบหน้าลงบนไหล่ของเธอ

         “รู้แล้ว ๆ”

ซีตอบ

         “รู้แล้ว แปลว่าจะไม่ทำอีกใช่ไหมคะ?”

ไอยูถามเพื่อความแน่ใจ

         “ทำ!!”

ซีเงยหน้าขึ้นมามองไอยู

แล้วตอบอย่างมั่นใจ

         “รุ่นพี่!!”

ไอยูขมวดคิ้วเล็กน้อย

         “...........”

ซียิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

ก่อนจะซุกหน้าที่ไหล่ของเธออีกครั้ง

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอ

ทำให้ซีเคลิบเคลิ้ม

เขาเริ่มเลื่อนจมูกซุกไซ้ที่ต้นคอของหญิงสาว

กลิ่นหอมวนิลลาอ่อนๆ ที่ออกมาจากตัวเธอ

ทำให้เขารู้สึกอยากจะกัดเธอเหลือเกิน

         “โอ๊ย!!”

ไอยูร้องออกมาเบาๆ

เมื่อรู้สึกเจ็บที่ลำคอของตัวเอง

         “...........”

ซีขบต้นคอของหญิงสาวเบาๆ

สัมผัสนุ่มๆ ที่ริมฝีปากและปลายลิ้น

ทำให้เขาเริ่มซุกไซ้กัดดูด

และเลียซอกคอของหญิงสาวช้าๆ

เหมือนมันเป็นขนมชิ้นหนึ่ง

         “...........”

ไอยูรู้สึกเสียวที่ฝ่ามือเธอ

จึงเผลอขย้ำแผ่นหลังของซีอย่างลืมตัว

         “รุ่นพี่...”

ไอยูเรียกเบาๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง

         “...........”

ซีได้ยินเสียงหัวใจของไอยู

ที่เต้นรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ

         “อ่า..... บ้าจริง”

เขาจึงหยุดชะงัก

ก่อนจะเงยหน้ามองหญิงสาวที่หายใจถี่แรง

         “...........”

ไอยูมองซีกก่อนจะกอดและซุกหน้าลงที่ไหล่ของเขา

แล้วหายใจเข้าลึกๆ

         “อย่าทำแบบนี้สิคะ”

เธอพูดเบาๆ

         “...........”

ชายหนุ่มซุกหน้าที่ไหล่ของหญิงสาวเช่นกัน

         “น่าจะยาก”

เขาพึมพำ

         กริ๊ง ๆ ๆ

เสียงโทรศัพท์ของไอยูดังขึ้น

ซีเอื้อมมือไปหยิบ

แล้วส่งให้ไอยูที่ยังคงนั่งอยู่บนตักของเขา

ไอยูมองดูว่าใครโทรมา

ก่อนจะรับโทรศัพท์

         “สวัสดีค่ะ คุณลุง”

ไอยูทักทาย

         “หลักฐานพร้อมแล้วนะ”

โลเวลบอก

         “จริงเหรอคะ?”

ไอยูรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

         “ทุกอย่างชี้ตรงไปที่คนที่ชื่อลูเซียน

ที่ตอนนี้เป็นประธานบริษัทชั่วคราวอยู่”

 โลเวลบอก

         “และลุงสืบเจอว่าเขาเคยมีประวัติสั่งฆ่าคนด้วย”

โลเวลพูดต่อ

         “แต่กว่าจะได้ข้อมูลนี้มาก็ลำบากแทบแย่

แถมมันยังเกี่ยวข้องกับพวกมาเฟียอีก”

โลเวลบ่น

         “มาเฟีย!!”

ไอยูตกใจเล็กน้อย

         “ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ

ตอนนี้เราสามารถฟ้องร้องเขาได้แล้ว”

โลเวลบอก

         “เงินที่หนูเก็บไว้จะได้เอามาใช้แล้วนะ”

โลเวลพูดต่อ

หลังจากนั้น

ไอยูก็ไปทำเรื่องฟ้องร้อง

โดยมีซีและคุณลุงโลเวลไปด้วย

ก่อนหน้านี้ไอยูอ่านหนังสือกฎหมายคร่าวๆ

และไปปรึกษาทิวเรื่องกฎหมายเล็กน้อย

ด้วยความช่วยเหลือของทุกคน

การฟ้องร้องของเธอก็ได้ขึ้นศาลในเวลาไม่นาน

ส่วนลูเซียนผู้ที่ขับรถโดยประมาทนั้นได้ถูกคุมตัว

เขาได้จ้างทนายเก่งๆ มาสู้คดี

จนสุดท้ายโทษที่เขาได้รับก็คือ.....

การจ่ายแค่ค่าปรับ

จริงๆ ไอยูแค่อยากรู้ว่าใคร

เป็นคนพรากชีวิตพ่อแม่ของเธอ

แต่ไม่ได้คิดที่จะให้เขาติดคุก

หรือชดเชยอะไรให้กับเธอ

ถึงแม้ว่าตอนแรก

เธอจะโกรธและเกลียดมากก็ตาม

แต่ดูเหมือนลูเซียนจะไม่ได้รู้สึกผิด

หรืออยากรับผิดชอบอะไรเลย

เขามองไอยูและแอลเคอย่างโกรธแค้น

เพราะเรื่องนี้จึงทำให้เขา

ต้องถูกปลดจากตำแหน่งประธานชั่วคราว

ซึ่งทำให้ความเชื่อถือของเขาลดลง

         “เด็กน้อย ใช้ชีวิตให้ดี ๆ ล่ะ”

ลูเซียนพูดกับไอยูและแอลเค

ก่อนจะเดินออกจากศาลอย่างสง่าผ่าเผย

         “ไอ้หมอนี่”

ซีรู้สึกฉุนขึ้นมาทันที

         “รุ่นพี่”

ไอยูจับมือของซีเพื่อห้ามเขาให้ใจเย็นลง

         “ทำอะไรมันไม่ได้เลยสินะ”

ซีพึมพำ

         “เงินคืออำนาจ จำไว้!!”

โลเวลบอก

         “สักวันเขาจะได้รับสิ่งที่เขาทำลงไป”

ไอยูพึมพำ

         “ส่วนเราก็ต้องก้าวต่อไป”

ไอยูหันไปมองแอลเคแล้วกอดคอเขา

         “อื้อ....”

แอลเคหันไปยิ้มให้พี่สาวของเขา

         “ไม่ต้องห่วงหรอก

เขาจะได้รับมันแน่ๆ”

โลเวลมองแผ่นหลังของชายที่เดินจากไป

แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

         “..........”

ไอยูแอลเค และซี มองกันอย่างไม่เข้าใจ

แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

หลังจากนั้น

ช่วงเวลาก็ได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

และวันเปิดเทอม2ก็ได้เริ่มต้นขึ้น

         “โอเค”

ไอยูยืมมองตัวเองในกระจก

ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ

แล้วเดินออกจากห้องน้ำ

         “พร้อมไหม?”

ซีถาม

         “ค่ะ”

ไอยูพยักหน้าตอบ

ทั้งสองเดินจูงมือกันไปเรียน

และทั้งสองก็เป็นที่ดึงดูดสายตา

ของคนทั่วทั้งมหาลัย

         “ว้าว!! ไอยู”