หลินซย่าจื้อกุมท้องนางยิ่งพูดก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น เมื่อคิดถึงความเป็ไปได้ในสิ่งที่ตัวเองคาดเดาดวงตาก็เป็ประกาย!
จินตนาการถึงภาพที่หลินหวั่นชิวถูกโยนลงบ่อมูลและจมตายใจนางยิ้มกว้างจนดอกไม้บาน
“นายพรานเจียงเ้าอย่ามองความหวังดีของพวกเราเป็เจตนาร้ายเด็ดขาด จะเก็บหญิงใจคอโเี้แบบนี้ไว้ทำไม? หรือว่าเ้ารำคาญที่น้องชายทั้งสองเป็ภาระอยู่แล้วที่ปกป้องนางเพราะหารือกันนานแล้วใช่หรือไม่ว่าจะฆ่าน้องชายทั้งสองและสยายปีกบินเคียงคู่กันแค่สองคน?”
“หลินซย่าจื้อหุบปากเหม็นเน่าของเ้าเดี๋ยวนี้!”
“นั่นน่ะสิ พ่นแต่คำสกปรก เจียงเหล่าต้าเลี้ยงดูเหล่าเอ้อร์กับเหล่าซานด้วยความยากลำบากมาตลอดหลายปีเสียเงินรักษาอาการป่วยให้เหล่าเอ้อร์ตั้งมาก…หากเขาอยากให้เหล่าเอ้อร์หรือเหล่าซานตายก็ง่ายนิดเดียวแค่ตบก้นไล่ออกไปก็จบแล้ว คนหนึ่งป่วย คนหนึ่งอ่อนแอ จะไปไหนรอดกัน?”
จ้าวสุ่ยเซิงกับหวางฟู่กุ้ยโมโหทันทีที่ได้ยินคำพูดของหลินซย่าจื้อพวกเขาไม่รู้จักหลินหวั่นชิว แต่รู้จักเจียงหงหย่วนเป็อย่างดี
บรรดาชาวบ้านรู้สึกว่าเื่นี้ไม่เกี่ยวกับเจียงหงหย่วนเช่นกันพากันพูดว่า “ใช่ ลูกคนโตบ้านตระกูลหลินคนที่ฆ่าคือน้องสาวเ้า เหตุใดต้องลากเจียงเหล่าต้ามาโยงด้วย”
“ใช่ ข้าวกินมั่วได้แต่จะคำพูดจะพูดส่งเดชไม่ได้นะ”
หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วเช่นกันมองหลินซย่าจื้ออย่างไม่สบอารมณ์ “หุบปาก! ไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็ใบ้”
หลินซย่าจื้อถูกรุมด่านางเบ้ปากแล้วมองไปทางเจียงหงหย่วนเดิมทีนางก็ไม่ได้พูดเพราะอยากใส่ร้ายเจียงหงหย่วนอยู่แล้วแต่อยากยั่วโมโหเขาต่างหาก
เ้ารักพี่น้องมากไม่ใช่หรือ?
หึ น้องคนหนึ่งตาย อีกคนหายไปดูซิว่าเ้าจะจัดการหลินหวั่นชิวที่เป็ตัวการอย่างไร
ชาวบ้านทุกคนมองไปที่เจียงหงหย่วนรอการตัดสินใจจากเขา
หลินหวั่นชิวว้าวุ่นใจสำหรับหมู่บ้านล้าหลังกลางเขา ใช่ว่าเ้าพยายามอธิบายแล้วจะมีคนเชื่อพวกเขาอยากจับเ้าถ่วงน้ำ เ้าก็ต้องตายสถานเดียว ทางการไม่ก้าวก่ายสักนิด
“ข้าจะพูดอีกครั้ง ข้าไม่ได้ฆ่าคนหงหนิงก็ไม่ได้หายไป เขาแค่ไปตามหมอมา”
หลินหวั่นชิวกวาดตามองชาวบ้านทุกคนนิ่งๆพร้อมกับพูดชัดถ้อยชัดคำทีละคำ หยุดมองที่เจียงหงหย่วนเป็คนสุดท้าย
ทั้งคู่สบตากันนางจ้องตาเขาแบบไม่หลบหลีก
ตอนนี้คนเดียวที่ปกป้องนางได้คือเจียงหงหย่วน แต่เขาจะเชื่อนางหรือเปล่า?
หลินหวั่นชิวไม่มั่นใจนัก
“พูดบ้าอะไรเชิญหมอแต่ป่านนี้ยังไม่กลับมาอีก คิดจะหลอกผู้ใดกัน?”
“เจียงเหล่าต้า อาจะบอกอะไรให้นะเ้าอย่าถูกนังจิ้งจอกนี่หลอกเด็ดขาด”
“ใช่ รีบเอาตัวไปถ่วงน้ำหมู่บ้านพวกเราเก็บตัวหายนะแบบนี้ไว้ไม่ได้!”
ขณะที่ชาวบ้านกำลังช่วยกันยุยงให้เจียงหงหย่วนยอมให้พวกเขาเอาตัวหลินหวั่นชิวไปถ่วงน้ำหลินหวั่นชิวก็กำลังคิดหาวิธีเอาตัวรอดไม่หยุด
สู้ด้วยกำลัง?
เห็นชัดว่าไม่มีทางโอสถชำระไขกระดูกแค่ช่วยให้อาการป่วยนางดีขึ้น ส่วนพละกำลังกับพลัง ขออภัยด้วยไม่ได้เพิ่มขึ้นกว่าเดิมเลยสักนิด
สู้ด้วยสติปัญญา?
ดูก็รู้ว่าชาวบ้านพวกนี้ไม่ได้มาเพื่อคุยเหตุผลกับนาง
ขณะที่หลินหวั่นชิวร้อนใจก็คอยค้นเสียนอวี๋ไปด้วยดูว่ามีของที่ช่วยตัวเองใน่เวลาวิกฤตเช่นนี้ได้หรือเปล่า
ทว่าสิ่งที่ทำให้สิ้นหวังคือบนเสียนอวี๋มีของที่นางใช้ได้ทั้งหมด…แต่ในบัญชีนางไม่มีเงิน!!!
“ข้าเชื่อนาง!”
่เวลาที่หลินหวั่นชิวกำลังกลัดกลุ้มจู่ๆ ก็มีเสียงหยาบทุ้มของบุรุษดังขึ้น
อะไรนะ?
นางเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาดำขลับลุ่มลึกของชายหนุ่มทันที
ดวงตาเขาเหมือนถ้ำที่ไร้จุดสิ้นสุดหายเข้าไปแล้วออกมาไม่ได้
“หงหย่วนเื่นี้เ้าจะเลอะเลือนไม่ได้นะ หากเ้ายืนกรานจะปกป้องหลินหวั่นชิวเช่นนั้นก็อย่าโทษที่พวกข้าต้องไปแจ้งทางการถึงเวลานั้นพวกเขาจะมาจับเ้ากับหลินหวั่นชิวไปด้วยกันเ้าที่ปกป้องนางคือนักโทษสมคบคิด”
หัวหน้าหมู่บ้านเตือนด้วยความจริงจังเขาย่อมไม่อยากไปแจ้งทางการอยู่แล้ว เพราะหากอยากแจ้งจริงๆพวกเขาก็คงไม่เลือกจับหลินหวั่นชิวถ่วงน้ำ
ที่พูดแบบนี้เพราะอยากขู่ให้เจียงหงหย่วนกลัวก็เท่านั้น
เจียงหงหย่วนพูดอย่างสงบ “ลำบากให้ทุกท่านต้องเป็ห่วงแล้วหงป๋อยังไม่ตาย หงหนิงกำลังไปตามหมอ เชิญทุกท่านกลับไปก่อนเถิด บ้านข้าจนไม่มีน้ำชาต้อนรับ”
“หา? เจียงหงป๋อยังไม่ตาย? เป็ไปไม่ได้!” หลินซย่าจื้อไม่เชื่อพูดจบก็จะวิ่งเข้าห้องเจียงหงป๋อแต่ถูกเจียงหงหย่วนเกี่ยวขาสะดุดล้ม
“ซย่าจื้อ…เจียงหงหย่วน ทำอะไรของเ้าน่ะ?” หลินฟาไฉเข้าไปประคองหลินซย่าจื้อที่ร้องโอดโอยไม่หยุดด้วยความสงสารมองเจียงหงหย่วนตาขวาง “ถ้าน้องชายเ้ายังไม่ตาย เช่นนั้นเหตุใดไม่ยอมให้พวกข้าเข้าไปดู?”
เจียงหงหย่วนยิ้มเยาะ “ทำไมต้องให้เ้าดูด้วย? ที่นี่เป็บ้านข้า! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นข้าจะจับโยนออกไปให้หมด!”
ใบหน้ามีรอยแผลเป็ของเขาถูกไอเย็นเข้าปกคลุมรวมเข้ากับร่างกายบึกบึนแล้วก็ยิ่งน่ากลัว
ตอนแรกบรรดาชาวบ้านก็จะคล้อยตามหลินฟาไฉแต่เมื่อถูกเขาตวาดแบบนี้กลับไม่มีใครกล้าส่งเสียงอีก
เห็นชัดว่าเจียงหงหย่วนกำลังจะหมดความอดทนเขาพูดกับหัวหน้าหมู่บ้าน “ข้าไม่ขอพูดซ้ำเป็ครั้งที่สองหากพวกเ้าไม่เชื่อก็เชิญไปแจ้งทางการเอา!” เขาจับคอเสื้อหลินฟาไฉโยนออกไปเหมือนจับลูกไก่เมื่อพูดจบ
ทุกคนเห็นเขาพูดจริงทำจริงก็พากันถอยหลัง
นายพรานเจียงเป็อะไรไป?
เขาเชื่อหลินหวั่นชิวจริงหรือทั้งยังปกป้องนางขนาดนี้!
พวกเขามองหน้าหลินหวั่นชิว…หน้าตาเหมือนนังจิ้งจอกจริงๆรูปร่างหน้าตายั่วยวนคน หากหน้าไม่เป็แผลอยู่ก็ถือว่าสวยนั่นแหละ
“กระดาษมิอาจห่อไฟ [1] เ้าปกป้องนางได้ครั้งหนึ่งแต่ไม่อาจปกป้องได้ตลอดชีวิต” หัวหน้าหมู่บ้านทำหน้าไม่พอใจ รู้สึกว่าอำนาจตัวเองถูกล่วงเกินเจียงหงหย่วนไม่ไว้หน้าตัวเองแม้แต่น้อยเื่ราวชัดเจนขนาดนี้แต่ก็ยังปกป้องหลินหวั่นชิวอีก
“เ้าเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันมิเช่นนั้นอย่าโทษที่ข้าต้องไล่เ้าออกจากหมู่บ้านเค่าซาน!”
จะฟ้องทางการก็ได้เช่นกันแต่หมู่บ้านพวกเขาต้องรักษาหน้า รักษาชื่อเสียง หากเจียงหงหย่วนมัวเมาไม่ได้สติเขาก็ได้แต่ไล่ออกจากหมู่บ้าน
คนที่ถูกหมู่บ้านขับไล่จะถูกทางศาลาว่าการจดชื่อในบัญชีสำมะโนครัวไปที่ไหนก็ไม่มีความสุข
ถูกขับออกจากหมู่บ้าน…เรียกได้ว่าเป็โทษค่อนข้างหนัก
เชิงอรรถ
[1] กระดาษมิอาจห่อไฟ纸包不住火 เปรียบเทียบว่าความจริงเป็สิ่งที่ไม่อาจปิดบังได้
2K
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)