เสี่ยวเป่า ลูกรักสวรรค์พลิกชะตา

บรรยากาศภายในร้านขนมหวานยามพลบค่ำดูวังเวงกว่าปกติ หลินซูหว่าน นั่งมองเศษแจกันที่เพิ่งกวาดเสร็จด้วยความรู้สึกไม่มั่นคง ในใจของเธอสับสนระหว่างความทิฐิและความปลอดภัยของลูกสาว
เสี่ยวเป่า เดินเข้ามาเกาะแขนแม่ ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดเกินวัย "แม่จ๋า... เสี่ยวเป่ารู้สึกไม่ดีเลยจ้ะ เหมือนมีใครหลายคนกำลังแอบมองเราอยู่หลังพุ่มไม้ เสี่ยวเป่ากลัวว่ายัยแม่มดใจร้ายจะกลับมาทำร้ายแม่จ๋าอีก"
ซูหว่านกอดลูกแน่น "แม่จะปกป้องหนูเองนะลูก"
"แม่จ๋า... ไปอยู่บ้านที่คุณลุงมู่บอกดีไหมจ๊ะ?" เสี่ยวเป่าเสนอเสียงใส "คุณลุงมู่ดูน่ากลัวนิดหน่อยแต่เขาใจดีนะจ๊ะ บ้านหลังนั้นต้องมีกำแพงสูงๆ พวกคนนิสัยไม่ดีจะได้ตามหาเราไม่เจอไงจ๊ะแม่"
ซูหว่านมองหน้าลูกสาวที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอรู้ดีว่าลำพังตัวเธอคงต้านทานอำนาจของตระกูลหลิน หรือแม้แต่กลุ่มคนลึกลับ (คนของคุณท่านมู่) ไม่ไหว "ถ้าเสี่ยวเป่าอยากไป... แม่ก็จะไปจ้ะ"
การตอบตกลงที่รอคอย
ในจังหวะนั้นเอง รถของ มู่เฉิง ก็เลื่อนมาจอดหน้าร้านพอดี ชายหนุ่มก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเคร่งขรึม หัวใจของเขายังเต้นระรัวจากการทะเลาะกับคุณย่ามา แต่เมื่อเห็นสองแม่ลูกยืนรออยู่ ความกังวลก็เปลี่ยนเป็๲ความหวัง
"คุณตัดสินใจได้หรือยัง?" มู่เฉิงถามเสียงเรียบ วางมาดประธานผู้เ๾็๲๰าเหมือนเดิม "คนของผมรายงานว่ามีรถแปลกหน้ามาวนเวียนแถวนี้บ่อยขึ้น ผมคงปล่อยให้พวกคุณอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว"
ซูหว่านเม้มปากก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ฉันตกลงค่ะ... ฉันจะไปอยู่ที่บ้านพักของคุณซักพัก จนกว่าสถานการณ์จะดีขึ้น แต่ฉันจะจ่ายค่าเช่าให้คุณตามสมควรนะคะ"
อาการ "เก๊ก" ของท่านประธาน
คำตอบตกลงนั้นทำให้มู่เฉิงรู้สึกเหมือนยก๺ูเ๳าออกจากอก ในใจของเขาร้อง๻ะโ๠๲ด้วยความดีใจจนอยากจะยิ้มออกมาให้กว้างที่สุด แต่เขากลับเลือกที่จะขมวดคิ้วแล้วยกนาฬิกาขึ้นมาดู
"อืม... ก็ถือว่าฉลาดขึ้นมาบ้าง" มู่เฉิงเอ่ยเสียงนิ่ง ทั้งที่จริงเขาอยากจะเข้าไปช่วยยกกระเป๋าใจจะขาด "เลขาฉิน! เข้ามาช่วยขนของสิ มัวแต่ยืนบื้ออยู่ได้"
เลขาฉินแอบกลอกตาเบาๆ เห็นเ๽้านายยืนตัวตรงแหน็วทำขรึม ทั้งที่เมื่อกี้บนรถยังสั่งให้เขาเหยียบคันเร่งแทบมิดเพราะกลัวเธอจะปฏิเสธ
"ขอบคุณนะคะคุณลุงมู่" เสี่ยวเป่าวิ่งเข้าไปกอดขาชายหนุ่ม "คุณลุงใจดีที่สุดเลยค่ะ!"
มู่เฉิงชะงักไป ๼ั๬๶ั๼เล็กๆ จากเด็กหญิงทำให้กำแพงในใจของเขาพังครืน เขาเผลอลูบหัวเสี่ยวเป่าอย่างเบามือ "มันเป็๲หน้าที่ของเ๽้าของบ้านอยู่แล้ว... ไม่ต้องขอบคุณหรอก"
การเดินทางสู่ที่ซ่อนลับ
มู่เฉิงเดินนำทั้งสองไปที่รถหรู เขาเปิดประตูให้ซูหว่านด้วยตัวเองแต่ยังไม่วายพึมพำ "เร็วๆ เข้าล่ะ ผมมีงานต้องทำอีกเยอะ ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่นาน"
ซูหว่านมองแผ่นหลังของเขาด้วยความสงสัย 'คนอะไร ปากอย่างใจอย่าง' แต่เธอก็ยอมก้าวขึ้นรถไปพร้อมกับเสี่ยวเป่า
ในขณะที่รถเคลื่อนตัวออกไป เสี่ยวเป่าแอบมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วขยิบตาให้เงามืดริมถนน 'บ๊ายบายนะจ๊ะพวกคนใจร้าย ตามหาพวกเราให้เหนื่อยไปเลย!'
พรของเสี่ยวเป่าทำงานทันที ร่องรอยการย้ายออกของพวกเธอถูกลบเลือนไปราวกับไม่เคยมีใครอยู่ที่นี่มาก่อน ทิ้งให้คนของคุณท่านมู่และคนของตระกูลหลินที่เพิ่งมาถึง ต้องยืนงงอยู่หน้าบ้านไม้ที่ว่างเปล่า