เล่าเื่ผี พิภพจระเข้
จัดทำโดย : ชายขี้เล่า Story
เบล... หญิงสาว ผู้ชื่นชอบการผจญภัย เธอ มักใช้เวลาว่าง.. ใน่วันหยุด ออกตระเวนท่องเที่ยว ไปตามแหล่งธรรมชาติ ที่สวยงาม เช่น ป่าไม้ ูเา ทะเล และที่อื่น อีกมากมาย…
ทริปนี้… เบล รวมกลุ่มกับเพื่อนอีกสิบห้าคน... ชวนกัน ไปเที่ยวที่อุทยานป่าไม้แห่งหนึ่ง นี่เป็ครั้งแรก ที่ได้มาที่นี่ ป่าแห่งนี้ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ อากาศเย็นสบาย มีเสียงสัตว์ต่างๆออกหากิน สร้างความตื่นเต้น ตลอดทางเดิน
ตลอดเส้นทาง ได้รับความช่วยเหลือ จากเ้าหน้าที่ประจำอุทยานเป็อย่างดี จึงทำให้ค่อนข้างปลอดภัย.. และไม่ค่อยมีปัญหาสักเท่าไหร่
ใน่กลางวัน ทุกคนต่างเตรียมที่พักชั่วคราว และรับประทานอาหาร ส่วน.. เบล ขอแยกตัวออกมาเพื่อถ่ายรูป ส่วนอื่นๆของป่าแห่งนี้… ซึ่งดูเหมือนว่า เธอจะเดิน ออกมาไกล จากกลุ่มเพื่อนๆ จนออกนอกเส้นทาง ไปอย่างไม่รู้ตัว…
เบล ได้พบเจอกับบึงน้ำแห่งหนึ่ง... ที่มีสีเขียวเขียวมรกต สองประกายสะท้อนกับแสงแดด เป็บึงที่มีความสวยงามมาก… เธออดใจไม่ไหว เลยเข้าไป ถ่ายรูปใกล้ๆ เก็บภาพของที่นี่ ให้ได้มากที่สุด…
ดูเหมือนว่า การกระทำของเธอ.. จะถูกบางอย่างจับจ้องเอาไว้… มันอยู่ในน้ำ และกำลังว่ายน้ำ เข้ามาใกล้ๆ เบล ยังคงไม่รู้ตัว เธอเอาแต่ถ่ายรูปจนเพลิน….
เ้าสิ่งนั้น… กระโจนขึ้นเหนือน้ำ จับตัวเธอเอาไว้ แล้วฉุดดึงลงน้ำไปอย่างรวดเร็ว… ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก เบล ที่อยู่ใต้น้ำ เธอมองเห็นว่า.. ที่ข้างหน้านั้น มีร่างที่ประหลาด มันดูเหมือนผู้หญิงผมยาว… ไม่ใส่เสื้อผ้า ผิวสีดำ ดวงตาโต ในปากมีเขี้ยวยาว พวกมันมีกันสามตัว และมีตัวหนึ่ง.. จับแขนเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับ…
เบล พยายามขัดขืน แต่ไม่สามารถสู้แรงของมันได้… มันกำลังลากตัวเธอ ดำดิ่ง ลงลึกไปใต้น้ำขึ้นเรื่อยๆ… เบล กลัวมาก และคิดว่า… คงต้องไม่รอดแน่ๆ
แต่ทันใดนั้นเอง ได้มีร่างของจระเข้ตัวใหญ่ เกล็ดสีขาว ว่ายมาที่ข้างหลัง ของเ้าตัวประหลาดที่จับเธอเอาไว้ จระเข้ใช้ปากที่ใหญ่โต กัดงับไปที่กลางลำตัวของเ้าตัวประหลาด ทำให้มันต้องปล่อยตัวเบล แล้วหันไปต่อสู้กับจระเข้ทันที
ตัวประหลาดพยายาม ดิ้นรนเอาตัวออกจากปากของจระเข้ั์ แต่ไม่ได้ผล มีแต่ทำให้าเ็หนักกว่าเดิม จระเข้ตัวนั้น หมุนตัวพร้อมกัดให้แรงขึ้น จนทำให้ตัวประหลาดถึงแก่ความตาย ส่วนพวกมันอีกสองตัว ที่เหลือ เมื่อเห็นว่าพวกพ้องตาย ก็รีบว่ายน้ำหนีไปที่อื่นอย่างรวดเร็ว..
เบล เริ่มประคองสติไม่ไหว เธออยู่ในน้ำนานเกินไป และกำลังจะขาดอากาศหายใจ ไม่ไหวแล้ว ฉันกำลังจะตาย… ่เวลาที่สิ้นหวัง สิ่งสุดท้ายที่เธอได้เห็น คือ… จระเข้สีขาวตัวใหญ่ กำลังว่ายน้ำมาหาเธออยู่ในตอนนี้… ก่อนที่จะหมดสติไปในที่สุด…
่เวลานั้น ดูเหมือนว่า… เธอจะได้เห็นภาพบางอย่าง… อาจจะดูเหมือนเป็ความฝัน หรือนิมิตอะไรสักอย่าง.. ที่มีภาพของผู้ชาย.. สามเครื่องแต่งกายเหมือนยุคโบราณ ถูกเพชฌฆาตฟันหัวขาด และนำร่างกายกับหัว มาโยนทิ้งลงในน้ำ…
มันค่อนข้างดูน่ากลัว… จนทำให้.. เธอได้รู้สึกตัวตื่นขึ้น.. และพบว่า.. ตัวเองมาอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้านหลังเป็น้ำลึก ส่วนทางข้างหน้าเป็ผิวน้ำตื้น กล้องถ่ายรูป และอุปกรณ์ติดตัว สูญหายไปทั้งหมด…
“ตื่นแล้วรึ… แม่หนู ไม่เป็อะไร ใช่ไหม..” ...เสียงผู้ชาย ที่ดูเหมือนคนอายุเยอะ พูดคุย กับตัวเธอ…
เบล.. มองไปตามทิศทางเสียงนั้น เห็นว่า มีชายชรา ผมขาว เครายาว สวมชุดคลุมสีขาวดำ.. กำลังยืนยิ้ม ทักทายเธออยู่…
“ที่นี่ คือที่ไหนคะ ฉันมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร….” ...เบล กล่าวถามชายชรา เพราะจำได้แค่ว่า.. กำลังจะหมดสติ อยู่ใต้น้ำแล้ว
“พวกผีพราย มันมาจับตัวเ้า... จะเอาไปกินนะสิ แต่โชคดี ที่ท่านไกรกาญจน์ ตามไปช่วยได้ทัน แล้วพาตัวเ้ามาที่นี่.. ...“ชายชรา อธิบาย ถึงเหตุการณ์ต่างๆให้ฟัง และยังบอกอีกว่า.. สถานที่แห่งนี้ คือถ้ำมนตรา อยู่ในอาณาเขตของป่าโบราณ.. ดินแดนลับแล ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก…
“ท่านไกรกาญจน์ คือใคร คะ ? …………..” ....เบล ถามถึงชื่อนี้ เธอเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่า คนที่ช่วยเหลือเธอคือใคร หรือมีหน้าตาเป็อย่างไร…
“ตาม ข้า มา สิ…” ...ชายชราได้เดินนำทาง ไปข้างหน้า ทางเดินเต็มไปด้วย แอ่งน้ำเล็กๆ ที่มีสีเขียวมรกต เส้นทางนั้น ได้นำพาไปสู่ปากถ้ำ ที่ตอนนี้ เป็เวลากลางคืน และเผยให้เห็น จระเข้สีขาวตัวใหญ่ กำลังหมอบนิ่งอยู่กับที่ ตรงข้างนอกถ้ำ…
ชายชรา ได้พูดต่อ ว่า… ...“นี่แหละ คือ ท่าน ไกรกาญจน์ ผู้ดูแลถ้ำมนตราแห่งนี้ และเป็ผู้ที่ช่วยเหลือเ้า.. จากผีพราย ยังไง หละ..”
จระเข้สีขาว !… นี่มันตัวเดียวกับ ที่เจอในตอนนั้น... เื่แบบนี้.. มันจะเป็ไปได้อย่างไร นี่ต้องฝันไปแน่ๆ หรือว่าฉันตายไปแล้ว… เธอกำลังสับสนกับสิ่งที่ได้เจอในตอนนี้เป็อย่างมาก…
ชายชรา กล่าวต่อว่า… “พักอยู่ในถ้ำแห่งนี้ ไปจนถึงคืนอีกวันเถิด… ท่านไกรกาญจน์ อยู่ระหว่าง รวมสมาธิ บําเพ็ญเพียรภาวนา เพื่อที่จะได้ พาเ้ากลับสู่โลกใหม่… มันต้องใช้เวลา.. เพราะการจะว่ายน้ำ ข้ามเขตแดน ลับแล กับโลกใหม่ สำหรับท่านไกรกาญจน์แล้ว จะต้องใช้ความพากเพียรเป็อย่างมาก… ยิ่งห่างจากที่นี่ ท่านไกรกาญจน์ ก็จะยิ่งอ่อนแอมากขึ้น จึง้าเวลาเตรียมตัวพอสมควร…”
เบล คงต้องยอมทำตาม คำแนะนำของชายชรา อย่างไม่มีทางเลือก... เธอได้แต่นั่งคิดว่า… ผีพราย จระเข้ั์ เื่แบบนี้ มีอยู่จริงเหรอ เมืองลับแลที่เคยอ่านเจอ มีแต่ในหนังสือเท่านั้น… แล้วเพื่อนทุกคน จะเป็อย่างไรบ้าง ป่านนี้คงออกตามหากันวุ่นวายแล้ว…. เธอรอไม่ไหว มันต้องมีทางอื่น…
เช้ามืดวันนี้… เบล ค่อยๆ เดินออกไปที่หน้าปากถ้ำ แอบมองดูว่า… จระเข้ตัวนั้น ว่ายังอยู่รึเปล่า… ดูเหมือนทางสะดวก คงน่าจะออกไปหากินข้างนอก แต่เธอ ก็ไม่กล้าออกไปไหน ตอนนี้ทั้งชายชรา และ จระเข้ ต่างพากันหายตัวไปกันหมด…
เธอรออยู่ที่หน้าถ้ำ... จนถึง่เย็นก็ยังไม่มีใครกลับมา ทั้งหิว และเหนื่อย อยากกลับบ้าน… ทันใดนั้นเอง ได้มีเสียงผู้หญิง พูดออกมา จากในป่าข้างนอก ว่า… “เธอมาจากที่อื่นรึเปล่า พวกเรา กำลังหาทางกลับบ้าน เธอจะไปกับเราไหม?...”
เบล หันไปดูตามเสียง เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง สวมเครื่องแต่งที่ดูเหมือนนักท่องเที่ยว ใช่แล้ว นี่น่าจะเป็.. คนที่มาจากโลกปัจจุบันแน่ๆ… เธอ จึงถามว่า… “คุณจะพาฉัน.. กลับไปได้ รึเปล่าคะ..”
“ได้สิ ยังมีคนที่หลงมาที่นี่ อีกหลายคน กำลังหาทางกลับ รีบออกมาจากถ้ำสิ ฉันจะพาไป…” ...หญิงสาวคนนั้น กวักมือเรียกเธอให้มาใกล้ๆ…
เบล เดินออกจากถ้ำ เข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น เพราะความที่อยากกลับบ้านมาก เลยไม่ได้สนใจอะไร.. แต่ว่า เมื่อเธอเข้าไปใกล้ๆ ร่างของผู้หญิงคนนั้น กลับขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็งูตัวใหญ่สีดำ ที่มีหัวเป็ผู้หญิง… มันใช้ลำตัวโอบรัดเธอเอาไว้ แล้วรีบพาเธออกไปจากที่นี่ทันที…
“ฮ่าๆ… เ้ามนุษย์ แกนี่มันหลอกง่ายจริงๆ…. คอยก่อนเถอะ ถึงรังของข้าเมื่อไหร่ ข้าจะกินแกทันที” ...เ้างูประหลาด แยกเขี้ยว มีน้ำลายไหลออกมา มันอยากกินเธอมาก ร่างของมันรัดตัวเบลเอาไว้ และกำลังพาตัวเธอไปที่อื่น…
“ช่วยด้วย… ใครก็ได้ช่วยที ฉันไม่อยากถูกกิน” ...เบล ะโร้องสุดเสียง เธอหวาดกลัวมาก นี่มันน่ากลัวที่สุด ถูกงู ที่มีหัวเป็คน จับตัวไปกิน ไม่อยากตาย....
เ้างูประหลาด เลื้อยพาตัวเธอไปไกลขึ้นเรื่อยๆ… มันคอยหันมาเหลือบมอง เบล ตลอดเวลา พร้อมแสยะยิ้ม ชวนขนลุก มันบ่งบอก ถึงความชื่นชอบ ในการกินเนืุ้์ เป็อย่างมาก....
แต่ดูเหมือน... โชคชะตา ไม่ได้กำหนด ให้เธอต้องมาจบชีวิต ที่นี่… จระเข้สีขาว พุ่งกระโจน เข้าชนกระแทกที่ลำตัวของงูประหลาด มันใ จนต้องปล่อยตัวเบล ออกมา…
มีเสียงของผู้ชาย ออกมาจากที่ตัวของจระเข้ โดยที่ปากไม่ได้ขยับ เสียงนั้นพูดว่า… ...“ท่านพรายดำ ได้โปรด ขอความกรุณา ปล่อยมนุษย์ผู้หญิงคนนี้ ไปเถอะ… ข้าขอร้องหละ..”
“อย่ามาสั่งข้า… เ้าจระเข้ ชั้นต่ำ.. ข้าเป็ถึงนางพญา ของเหล่าพรายน้ำที่นี่ มนุษย์คนนี้เป็ของข้า มันเป็อาหาร ข้าจะกินมัน ฮึๆๆ.. ถ้าเข้ามาขวาง แกก็ต้องตายด้วย..” พรายดำ ผู้มีกายเป็งูั์ อันใหญ่โต... ไม่ได้เกรงกลัว..จระเข้สีขาว แต่อย่างใด
พรายดำ เลื้อยเข้าหาเบล แต่ถูกขัดขวาง จาก จระเข้สีขาว ที่ได้เข้ากัดลำตัวของมัน ทั้งสอง จึงเริ่มต่อสู้กัน พรายดำ.. ใช้ลำตัวรัด และปากกัดเข้าที่หลังของจระเข้ แต่ว่าถูกสะบัดตัวออก แล้วตอบโต้กลับด้วยการกัด และเล็บเท้าตะกุยข่วนลำตัว จนเกิดาแหลายแห่ง…
เบล ที่ได้แต่... ยืนมองการต่อสู้ ด้วยความใ เธอไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน นี่คือการต่อสู้ของสัตว์ั์ ที่เหนือจินตนาการไปมาก…
การต่อสู้ เริ่มรุนแรงขึ้น… แต่ดูเหมือนว่า… พรายดำ จะทำอะไร ได้ไม่มากนัก จระเข้สีขาว มีหนังหนาผิดปกติ แถมเรี่ยวแรง ที่มหาศาล อีกทั้งยังกัดได้รุนแรง ยิ่งสู้กันนาน พรายดำ ก็ยิ่งาเ็หนักมากขึ้นเท่านั้น…
“นี่มันอะไรกัน… ทำไมผิวกายแก ถึงแข็งแกร่งขนาดนี้ เป็เพียงสัตว์ชั้นต่ำธรรมดา ไม่น่าจะมีฤทธิ์ฤทธิ์เดช ที่จะมาต่อสู้กับข้าได้..” พรายดำ รู้สึกได้ว่า.. ตนเองกำลังเสียเปรียบ…
“บุญบารมียังไงหละ.. ตัวข้า.. ใช้เวลาทั้งชีวิต บำเพ็ญเพียรภาวนา อุทิศตน ตั้งมั่นอยู่ในความดีงาม ต่างจากท่าน ที่เอาแต่เข่นฆ่า กินผู้อื่น สิ่งเ่าั้มันเป็บาป มีแต่จะทำให้ตัวท่านตกต่ำ และกลายเป็ เดรัจฉานที่น่ารังเกียจ ” ...จระเข้สีขาว กล่าวว่าข่มขู่... พรายดำ แสดงอำนาจที่ตัวเองมีเหนือกว่า อย่างเห็นได้ชัด...
การต่อสู้ ดำเนินมาถึง่สุดท้าย จระเข้สีขาว กัดไปที่ศีรษะของ พรายดำ แล้วกดหัวของมันลงไปให้แนบติดกับพื้น.. พรายดำ ร้องโหยหวน ด้วยความเ็ป ทรมาน…
แต่มันยังไม่ยอมแพ้... พรายดำ ใช้อำนาจ เรียกเหล่าบริวาร... พรายน้ำ ให้ออกมาช่วยตนเอง… เหล่าอสูรร้าย ตอบรับการเรียกของ พรายดำ พวกมันหลายสิบตัว รุมล้อม เข้าใกล้การต่อสู้ ของทั้งสองมากขึ้นเรื่อยๆ…
เบล จำได้ว่า… พรายน้ำ พวกนี้ คล้ายกับตัวประหลาด ที่ดึงเธอลงน้ำในตอนนั้น… ใบหน้าพวกมันเหมือนผู้หญิง มีฟันแหลมคม ิัสีดำ ส่งเสียงแหลม คำรามใส่ จระเข้สีขาว อย่างดุร้าย
มีพรายน้ำตัวหนึ่ง วิ่งเข้ามา จะทำร้ายเธอ… แต่ยังไม่ทันจะถึงตัว ก็ลูกธนู ยิงปักเข้าที่หัว นอนสิ้นใจตายทันที คนสังหารพรายน้ำ ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็ชายชรา ชุดคลุมสีดำ นั่นเอง… เขาเดินมา เบล แล้วพูดเสียงที่ดุดัน ว่า… “ทำไม ไม่อยู่แต่ในถ้ำ อยากตายรึไง…”
“ขอโทษคะ… ฉันไม่รู้จักจริงๆ พวกนั้นปลอมเป็คน มาหลอกให้ออกไปข้างนอก…” ....เบล รู้สึกผิด และกลัว จนร้องไห้ออกมา… แต่คิดว่าโชคดี ที่ถูกช่วยไว้ได้ทัน…
กลับไปที่การต่อสู้ พรายดำ ที่เสียเปรียบ ถูกจระเข้สีขาว กัดหัว กดลงที่พื้น เหล่าบริวารพรายน้ำ พากันเข้ามา จะช่วยพรายดำ แต่พวกมัน ก็ต้องหยุดนิ่ง เมื่อเห็นแววตาของจระเข้สีขาว… มันบ่งบอกถึง.. อำนาจ บารมี และความต่างชั้นกัน จึงทำให้ไม่กล้าเข้าต่อสู้…
“ข้ายอมแล้ว... เ้าชนะแล้ว… ปล่อยข้า…” ....พรายดำ ร้องขอ.. ชีวิตด้วยความกลัวตาย ขืนสู้กันต่อ ก็มีแต่จะต้องดับสูญ อย่างเดียว…
จระเข้สีขาว เลือกที่จะปล่อย พรายดำ เพราะไม่อยากสร้างเวรกรรมต่อกัน… จึงได้กล่าว ว่า.. “กลับไปเถอะ ท่านพรายดำ อย่าเข้ามาในเขตของข้าอีก วันก่อนตัวข้าได้สังหารบริวารไปหนึ่งตน นั่นก็เป็บาปกรรมมากพอแล้ว จงอย่าได้ข้องเกี่ยวกันอีกเลย…”
พรายดำ ที่ถูกปล่อยให้มีชีวิตรอด ค่อยๆเลื้อยหนีจากไป พร้อมกับเหล่าบริวารพลายน้ำทุกตน……
หลังการต่อสู้จบลง ชายชรา พาเบล กลับมาที่ถ้ำ แล้วบอกว่า เนื่องจากการต่อสู้เมื่อสักครู่ ทำให้ท่านไกรกาญจน์ ต้องเสียเวลาในการทำพิธี ตั้งจิตภาวนาใหม่ทั้งหมด จากนี้ ขอให้เ้า จงเชื่อฟัง หากอยากมีชีวิตรอดกลับไป
เบล ยอมรับสิ่งที่ชายชราบอก โดยไม่มีคำถามใดๆ หลังจากที่ได้เจอเื่ต่างๆมา… เธอต้องใช้เวลา อยู่ในถ้ำ ไปอีกหลายวัน โดยที่มีชายชรา คอยหาอาหารมาให้…
เช้าวันที่เจ็ด วันนี้.. จระเข้สีขาว คลานเข้ามาในถ้ำ… แล้วบอกให้ เบล เดินตามมา วันนี้ เขาจะไปส่งเธอ ที่โลกใหม่ ที่อีกฝากฝั่งของดินแดนป่าโบราณแห่งนี้… เธอดีใจมาก และเดินตามไป อย่างมีความหวัง…
จระเข้สีขาว และ เบล เดินออกไปพร้อมกัน ระหว่างทาง เขาได้กล่าวบางอย่างให้เธอได้ฟัง ว่า…. “เ้าอาจจำข้าไม่ได้.. แต่ข้าไม่เคยลืมเ้า… ข้าคือ แม่ทัพไกรกาญจน์ ส่วนเ้า คือ ธิดาจ้าวเมืองเมืองตรีจักร... เราเคยเป็คนรักกัน. ในชาติหนึ่ง ข้าต้องตายที่นี่ เพราะทำความผิดอันใหญ่หลวง จึงต้องมาเกิดเป็จระเข้ และถูกจองจำที่นี่ ชดใช้กรรม ชั่วกัปชั่วกัลป์ ทุกชาติตลอดไป….”
ข้า ััได้ ว่า... ในชาตินี้ เ้าได้หลงเข้ามาที่นี่ อีกครั้ง และกำลังตกอยู่ในอันตราย ข้าจึงฝืนตัวเอง ว่ายน้ำเข้าไปช่วยจากพรายน้ำ
เบล ไม่เข้าใจ สิ่งที่จระเข้ตัวนั้น กล่าว… อดีตชาติ! เราเคยเจอกัน นี่มันเื่อะไร… รู้สึกมีเื่ ให้สับสนอยู่ในหัวสมอง มากมาย…
ทั้งสองเดินกันมา ได้สักพักหนึ่ง ก็มาถึงบึงน้ำที่มีสีเขียวมรกต… จระเข้สีขาว คลานลงไปในน้ำ แล้วบอกให้ เบล ตามมา พร้อมจับที่ตัวของเขาเอาไว้ ก่อนที่จะให้หลับตา….
มีเสียงสุดท้ายกล่าวว่า… ไม่ว่าชาติไหน เ้าก็ไม่เปลี่ยนไปเลย ข้าอยู่ที่นี่มายาวนาน… เ้าได้หลงเข้ามาที่นี่ มาหลายภพชาติ และถูกฆ่าโดยพรายดำทุกครั้ง ในขณะนั้น… ตัวข้า ไม่มีบารมีมากพอ ที่จะช่วยเหลือได้ มันทรมานหัวใจเหลือเกิน ที่ได้แต่มองดูเ้าตาย ทุกชาติภพ.. ครั้งนี้ข้าช่วยเ้าได้สำเร็จแล้ว จงกลับไปใช้ชีวิต ให้มีความสุข… ข้าขออวยพรให้เ้าโชคดี….
หลังจากเสียงนั้นเงียบลง เบล ที่หลับตาอยู่ ััได้ว่า… ร่างกาย กำลังถูกพาลงน้ำลึกขึ้นเรื่อยๆ.. เหมือนทุกอย่างกำลังหยุดนิ่งระหว่างการเดินทาง.... มีภาพ ที่คล้ายกับนิมิต ผ่านเข้ามาในหัวของเธอ…
เธอจำได้แล้ว…..
แม่ทัพไกรกาญจน์ และตัวเธอ เคยเป็คนรักกันในอดีตชาติหนึ่ง… ตัวเธอในชาตินั้น ถูกพระาาผู้เป็บิดา ปะาชีวิต เพราะได้แอบลักลอบ ได้เสียกับ แม่ทัพไกรกาญจน์ จนเกิดตั้งตั้งครรภ์ การกระทำเหล่านี้ ผิดจารีตประเพณี ที่ห้ามไม่ให้ เชื้อพระวงศ์ มีความรักกับชนชั้นทั่วไป ซึ่งทำให้ เสื่อมเสียเกียรติยศ
เมื่อ.. แม่ทัพไกรกาญจน์ ทราบข่าวว่า คนรัก ถูกพระาา ปะาชีวิต จึงเกิดความโกรธแค้น ปลุกระดมก่อก่อฏทำา เพื่อจะฆ่าพระาา ตลอดการสู้รบ ได้สังหารคนไปเป็จำนวนมาก ทั้งเด็ก ผู้หญิง คนชรา.. เพราะไฟแค้นในใจเลยทำให้ขาดสติ...
แต่สุดท้าย กลับต้องเป็ฝ่ายพ่ายแพ้ ถูกจับตัดหัว โยนลงในบึงน้ำ อีกทั้ง ยังถูกทำพิธีกรรม สาปแช่งจากชาวเมืองทุกคน ให้ไปเกิดเป็สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ อยู่แบบนั้น ให้ทรมานไปทุกชาติภพ…. และนี่ก็คือสิ่งที่ เบล ได้รับรู้ทั้งหมด…
เบล รู้สึกตัวอีกครั้ง พบว่าตัวเธอได้กลับมาที่บึงน้ำ ในสภาพที่ตัวเปียก นอนอยู่บนชายฝั่ง มีเพื่อนๆกำลังออกมาะโตามหา… เธอจึงลุกขึ้นขานรับ และรีบเดินกลับเข้าไปที่กลุ่มทันที…
เมื่อพบเจอกัน… ทุกคนเอาแต่ถามว่า หายไปไหนตั้งเกือบหนึ่งชั่วโมง เป็ห่วงกันแทบแย่…. หนึ่งชั่วโมง! คือเวลาทั้งหมด ที่เธอหายไป ดูเหมือนเวลาที่นี่ จะแตกต่างกับดินแดนลับแลที่เธอได้ไปมา
อย่างไรก็ตาม เบล เลือกที่จะไม่เล่าเื่ที่ได้พบเจอ.. เธอแกล้งบอกไปว่า.. พลาดล้มตกน้ำไปเท่านั้น…
หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านไป ทุกครั้งที่มีโอกาส เบล จะต้องทำบุญ อุทิศส่วนกุศล ไปให้พญาจระเข้ไกรกาญจน์ เสมอ และหวังว่า.. สักวัน ตัวเขาจะได้หลุดพ้นจากบ่วงกรรม การถูกจองจำแบบนั้นไปได้สักที....
ขอให้ ท่านไกรกาญจน์ ไม่ต้องทุกข์ ไม่ต้องรอคอย ตัวข้าข้าพเ้า อีกต่อไป...
29K
![Moonlight of Darkness: ผมคือจิ้งจอก แห่งแดนสนธยา [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574420750_21656090.webp)
