ณ ทะเลทรายที่รกร้างกว้างใหญ่…
ปรากฏหญิงสาววัยรุ่น สวมชุดคล้ายกับคาวบอย กำลังซุ่มโจมตีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง พวกมันถูกเรียกว่า “ผู้ติดเชื้อ” รูปร่างของพวกมันซีดเซียว ผิวหมองคล้ำ ท่าทางไม่มีสติสัมปชัญญะ ราวกับว่ามันเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณดิบเพียงอย่างเดียว
ปั้งๆๆ เสียงของปืนพกสั้นของเธอดังระงม
ปั้กๆ ะุหลายนัดพลาดจุดตาย เนื่องจากอยู่นอกระยะหวังผล
บอนนี่ :ชิ! พลาดจนได้
ทรู ช็อต!! บอนนี่เปล่งเสียงพร้อมกำไลข้อมือที่เรืองแสง
ปืนพกสั้นของเธอค่อยแปรเปลี่ยนกลายเป็ปืนไรเฟิล
บอนนี่: เอานี่ไปกิน!
ในขณะที่ผู้ติดเชื่อกำลังวิ่งมาทางเธอ บอนนี่ตะเบ็งเสียงพร้อมกับ เหนี่ยวไกปืน เปรี้ยง! ะุพุ่งตรงเข้ากลางหัว แม่นเหมือนจับวาง
บอนนี่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เมื่อศัตรูล้มลงแน่นิ่ง
กำไลข้อมือที่เปล่งแสงค่อยๆ ดับลงพร้อมกับอาวุธปืนของเธอที่ค่อยๆ เลือนหายไป
บอนนี่หันหลังเพื่อให้สัญญาณมือ กับคณะที่ติดตามมาด้านหลัง
ด้วยความประมาท!? มีเงาดำโผล่พรวดมาจากอีกฝั่งของที่กำบังหินทางด้านหลังบอนนี่
ผู้ติดเชื้อ : อ๊าาาาา!
ผู้ติดเชื้อคำรามสุดเสียง พร้อมจู่โจมบอนนี่!
สอง!! ฉึก! เสียงของมีคมตัดผ่านเนื้อ กรงเล็บทะลุมาจากด้านหลังของมัน
ตึง! ร่างแน่นิ่งล้มลงกับพื้นอย่างแรง
ริค : เป็อะไรไหม!
ชายหนุ่มปรากฏตัวขึ้น พร้อมกรงเล็บทั้งแปด และเืบนมือทั้งสองข้างของเขา
หนุ่มผมบลอนด์พูดด้วยความเป็ห่วง
พร้อมโบกให้สัญญาณมือกับคณะผู้ติดตามอีกครั้ง
บอนนี่ : ขอบคุณนะ ”เ้าหมาน้อย”
ริค : “ด้วยความยินดี” (พร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อย)
เหล่าคณะออกเดินทางต่อ ไปยังจุดหมายข้างหน้าอีกครั้ง
่บรรยากาศยามเย็น พระอาทิตย์ไกล้จะลาลับขอบฟ้าแล้ว
ริค : (ริคชูสัญญาณกำปั้นมือขึ้น)
บอนนี่พยายามกวาดมือควานหาอะไรบางอย่างจากพื้นดิน
บอนนี่ : อยู่นี้นี่เอง (บอนนี้ก้มตัวลงคว้าที่มือจับประตู)
ครืด..เอี๊ยด.. เสียงฝาบานพับประตูเหล็กลั่น ทางเข้าที่คล้ายท่อระบายน้ำเปิดขึ้นมาจากพื้นดิน
คณะผู้ติดตามทั้งหมดทยอยเข้าไปในหลุมที่เปิดไว้ โดยมีเหล่าทหารถือปืน คอยดูลาดเลาให้
ครืด… ตึง! เสียงฝาประตูเหล็กปิดลง พร้อมกับพวกเขาที่ลงไปยังหลุมที่ดูลึกลงไปไม่มีที่สิ้นสุด…
1K
