"แต่ฉันเป็ภรรยาคุณนะ"
"อย่าเอาสิทธิ์นั้นมาใช้กับฉัน มันไร้สาระ"
"เฟลม..". แล้วเขาก็เดินขึ้นห้องไปพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น ฉันลงมาหาอะไรทานเสร็จก็ขึ้นห้องไปนอน
เช้านี้ฉันนั่งทานอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะ อยู่ๆเฟลมก็ลงมาทานอาหารเช้าที่โต๊ะด้วยทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยลงมาด้วยซ้ำ แต่นั่งไม่นานผู้หญิงคนนั้นก็ตามลงมานั่งด้วย
"เฟลมค่ะ รินหิวแล้ว เฟลมป้อนรินหน่อยน่ะ"
"ได้สิ"
"อื้ม เฟลมนี้น่ารักที่สุดเลย"
"งั้นก็อยู่กับผมนานๆน่ะ"
"ค่ะ" เขาทั้งสองยอกล้อกัน ทำอย่างกับฉันเป็แค่อากาศไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำไป
"ป้าค่ะ"
"ค่ะ"
"เอมอิ่มแล้วค่ะ เก็บได้เลย"
"ค่ะ"
ฉันเดินกลับขึ้นห้องไป แค่ปิดประตูเท่านั้นน้ำตาฉันก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว หัวใจของฉันเองเหมือนจะขาดออกเป็เสี่ยงๆ
"ทำไมนายถึงทำร้ายฉันขนาดนี้ อื้อๆ"
กริ๊งๆๆ. ๆๆ
"ฮัลโหล"
[เอม เป็ไงบ้างลูก]
"หนูสบายดีค่ะแม่"
[อ่อ งั้นก็ดีแล้ว]
"ว่าแต่แม่โทรมามีอะไรรึเปล่าค่ะ"
[แม่จะบอกว่า พรุ่งนี้วันเกิดพ่อนะ หนูจะมาไหม]
"ไปสิค่ะ บอกพ่อด้วยนะค่ะว่าหนูคิดถึง"
[จ้ะ รีบมาน่ะ พ่อกับแม่รออยู่]
"ค่ะแม่"
หลังจากวางสายจากแม่ไปฉันก็เก็บของที่จำเป็แล้วโทรหาน้ำทันที
[ฮัลโหล]
"น้ำ นี้เอทร่ะ"
[อ่อ ว่าไงเอม]
"เย็นนี้แกว่างไหม มารับฉันไปส่งที่สนามบินหน่อยสิ"
[ตอนเย็นเหรอ... อืมว่างดิ เดี่ยวไปรับ]
"ขอบใจน่ะ"
[เื่แค่นี้ สบายมาก]
"จ้า"
130
