AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

E-BOOK วางขายแล้วจ้า! อ่านรวดเดียวจบได้ที่ Link : https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzM2Mjg4NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjM2MjAxNCI7fQ

‼ ราคาโปรโมชั่น 149฿ (Apple 179 บาท) !!

!! หมดโปรปรับเป็น 189฿ (Apple 219 บาท) ทันที ‼

ระยะเวลาโปรโมชัน : 21 เม.ย. 2568 ถึง 05 พ.ค. 2568 (หมดเวลา 23:59 น.)

# IOS แนะนำให้ซื้อผ่านเว็บซาฟารีนะคะจะได้ราคา Android ค่ะ #

ปล. อ่านจบแล้วอย่าลืม กดหัวใจ และ พิมพ์รีวิว ให้หยกด้วยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

มีทั้งหมด 79 บท + ตอนพิเศษ 3 บทค่ะ

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 38

VELLUM RESIDENCE

ช่วงค่ำ

ฉันเดินเข้ามาในคอนโดด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ความโกรธที่มีต่อพี่ลาสเตอร์ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายใน แม้ฉันจะพยายามสะกดมันไว้ แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้มันทำให้ฉันเหนื่อยเหลือเกิน

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ฉันทิ้งตัวลงบนเตียง มือยกขึ้นกุมขมับ พยายามทำให้ตัวเองหยุดคิดถึงเรื่องไร้สาระทั้งหมดและโฟกัสกับสิ่งที่สำคัญจริง ๆ

นั้นก็คือการประมูล...

พี่ทารัสคงจะติดต่อมาเร็ว ๆ นี้แน่

และไม่ต้องรอนาน โทรศัพท์ของฉันก็สั่นขึ้นมาทันที ราวกับอีกฝ่ายรู้ว่าฉันกำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่ ฉันมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยความรู้สึกที่ค่อย ๆ หนักขึ้น

จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกดรับสาย

[ทารัส Talking]

✆ : เป็นไง? ได้ข้อมูลมาหรือยัง?

เสียงของเขาเย็นชาเหมือนเคย แว่วไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่ฉันรับรู้ได้ทันที

[นิว Talking]

✆ : หนูยังไม่ได้อะไรเลยค่ะ...

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงคล้ายหัวเราะในลำคอแผ่ว ๆ ดังขึ้นมา

[ทารัส Talking]

✆ : ว่าไงนะ?

[นิว Talking]

✆ : พี่ลาสเตอร์เริ่มระวังตัวมากขึ้น...หนูพยายามแล้ว แต่มันไม่ง่ายเลยค่ะ

[ทารัส Talking]

✆ : พี่ให้เวลาหนูมานานเกินไปแล้วสินะ

หัวใจฉันกระตุกวูบ ฉันไม่ชอบน้ำเสียงนี้ของเขาเลย

✆ : พี่ไม่อยากพูดอะไรซ้ำ ๆ แต่หนูเข้าใจใช่ไหม ว่าถ้าเรื่องนี้ล้มเหลวขึ้นมา ครอบครัวของหนูจะเป็นยังไง?

ฉันกำโทรศัพท์แน่นขึ้นทันที

✆ : พ่อแม่ของหนูเคยทำอะไรไว้...พี่คิดว่าหนูเองก็น่าจะรู้ดี พี่ให้โอกาสหนูชดใช้แทนพวกเขา แต่นี่คือสิ่งที่พี่ได้กลับมางั้นเหรอ?

ฉันหลับตาลงแน่น มือที่ถือโทรศัพท์สั่นไปหมด

✆ : แล้วตอนนี้ไอ้ลาสเตอร์ไม่อยู่ที่คอนโดใช่ไหมถึงรับสายพี่ได้?

[นิว Talking]

✆ : ค่ะ...

[ทารัส Talking]

✆ : งั้นก็เข้าไปในห้องทำงานของมันซะ

ฉันเบิกตากว้างทันที

[นิว Talking]

✆ : พี่ทารัส! หนูทำมะ-

[ทารัส Talking]

✆ : หามาให้ได้ ว่ามันจะลงประมูลด้วยจำนวนเงินเท่าไหร่

เสียงของเขาดูไม่เหมือนกำลังขอร้อง มันคือคำสั่งล้วน ๆ

ติ๊ด!

สายถูกตัดไปแล้ว แต่ฉันยังคงถือโทรศัพท์ค้างอยู่แบบนั้น

ฉันรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่เริ่มซึมออกมาที่ฝ่ามือ

ฉันจะทำยังไงดี?

ฉันลุกขึ้นเดินวนไปมาหน้าห้องด้วยความสับสนเต็มไปหมด ฉันรู้ดีว่าถ้าไม่ทำตามคำสั่งของพี่ทารัส พ่อแม่ของฉันจะต้องเดือดร้อนแน่ ๆ แต่ฉันเองก็เริ่มรู้สึกอยากล้มเลิกเรื่องทั้งหมดนี้แล้ว

ฉันไม่อยากเป็นสปายให้เขาอีกต่อไป

ฉันไม่ได้อยากเป็นเครื่องมือของใคร ฉันแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นธรรมดาคนหนึ่ง อยากไปเรียน อยากทำบล็อกเกี่ยวกับกาแฟอย่างที่ฉันรัก แต่ทำไมฉันต้องมาอยู่ตรงนี้

“ทำไมเรื่องบ้าบอพวกนี้ต้องมาเกิดขึ้นกับฉันด้วยวะ...” ฉันพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว

ฉันไม่อยากทำแบบนี้…แต่ฉันไม่มีทางเลือก

ฉันกำมือแน่น พยายามกดอารมณ์ความเจ็บปวดทั้งหมดเอาไว้ ก่อนจะหันไปมองประตูห้องทำงานของพี่ลาสเตอร์

ฉันต้องทำให้เสร็จเร็วที่สุด…ก่อนที่เขาจะกลับมา

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แอบมองหากล้องวงจรปิดอีกรอบ แม้จะรู้ว่ามันไม่มีตั้งแต่แรกที่ฉันย้ายเข้ามา แต่ก็อดกังวลไม่ได้อยู่ดี จากนั้นถึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปที่ลูกบิดประตู

คลิก~

ประตูไม่ได้ล็อก

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป ข้างในห้องมีกลิ่นอ่อน ๆ ของหนังสือและน้ำหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของพี่ลาสเตอร์

ฉันเดินเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง มองหาเอกสารที่เกี่ยวกับการประมูลที่อาจจะอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา

ขอโทษนะคะพี่ลาสเตอร์...

ฝั่งของลาสเตอร์

คลังสินค้าร้าง เขตชานเมือง

22:18 น.

เสียงกรีดร้องดังสะท้อนไปทั่วพื้นที่ กลิ่นเลือดคลุ้งไปทั่วบริเวณ เสียงปลายมีดกระทบกับโต๊ะเหล็กดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่มันจะถูกวางลงข้าง ๆ ชายหนุ่มที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่

ลาสเตอร์เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นรับผ้าจากลูกน้อง ก่อนจะค่อย ๆ เช็ดคราบเลือดที่เปรอะอยู่ที่มือออกอย่างใจเย็น

ร่างของชายคนหนึ่งถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ เลือดไหลซึมจากบาดแผลมากมายบนร่างกายของเขา

“อึก…ผะ…ผมไม่รู้อะไรเลย…” เสียงสั่นเครือของเขาพยายามเอ่ยออกมา แต่ลาสเตอร์ไม่ได้แสดงความสนใจใด ๆ

“มึงไม่รู้…” ลาสเตอร์พึมพำ ก่อนจะโยนผ้าที่เลอะเลือดลงกับพื้น “งั้นกูก็ไม่ต้องให้มึงหายใจต่อได้แล้วสินะ”

ชายคนนั้นสะดุ้งเฮือก “ไม่! เดี๋ยว! ผมบอกแล้ว ๆ ๆ”

ลาสเตอร์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่หันไปหาคีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

คียื่นแท็บเล็ตให้เขาโดยไม่ต้องพูดอะไร

“มีอะไร?” ลาสเตอร์ถามเสียงเรียบ ก่อนจะเหลือบมองหน้าจอ

“แจ้งเตือนจากกล้องวงจรปิดที่คอนโดครับ” คีตอบ “เธอเข้าไปในห้องทำงานของนายแล้ว”

ลาสเตอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างแผ่วเบา

เขาเอื้อมมือมาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูภาพจากกล้องด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ

“กำลังหาอะไรอยู่นะ...?” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ

ส่วนคีมองสีหน้าของเจ้านายแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ “นายจะให้ผมไปจัดการเลยไหมครับ?”

ดวงตาของลาสเตอร์ตวัดขึ้นมามองคีทันที

“ถ้าคิดจะทำอะไรโง่ ๆ อีก กูจะเป็นคนจัดการมึงก่อน”

นิว Talk

ห้องทำงานของลาสเตอร์

22:30 น.

ฉันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องทำงานของพี่ลาสเตอร์ด้วยหัวใจที่เต้นแรง มันเงียบกว่าปกติ…เงียบจนฉันรู้สึกได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา

ต้องทำให้เร็วที่สุด!

ฉันเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของเขา มือเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัวขณะที่ค่อย ๆ ใช้นิ้วไล่ผ่านกองเอกสารที่วางอยู่ด้านบน มีแต่เอกสารบัญชี รายงานค่าใช้จ่ายของร้านกาแฟและแกลเลอรี่ ไม่มีอะไรเกี่ยวกับการประมูลเลย

“จะเก็บข้อมูลการประมูลไว้ที่ไหนกันนะ...” ฉันพึมพำเบา ๆ ขณะกวาดสายตามองไปรอบห้อง

ลิ้นชัก?

ฉันก้มลง ลองจับที่ด้ามจับของลิ้นชักตัวแรก มันถูกล็อกไว้แน่น ฉันกัดริมฝีปาก กวาดตามองหาอย่างอื่นที่อาจใช้ไขเปิดออก แต่ไม่มีอะไรเลย

ฉันลองเปิดลิ้นชักอีกฝั่ง

แกร๊ก~

เปิดออก!

ฉันรีบก้มลงดูข้างใน แต่กลับมีเพียงเอกสารที่เกี่ยวกับการดำเนินธุรกิจ และรายละเอียดเกี่ยวกับศิลปินที่เคยจัดแสดงงานที่แกลเลอรี่ของเขา ฉันพลิกหาอย่างรวดเร็ว แต่...

ไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับการประมูลเลย

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ใจเต้นแรงขึ้นทุกที ทำไมไม่เจออะไรเลย? พี่ลาสเตอร์ต้องมีข้อมูลเกี่ยวกับการประมูลแน่ ๆ แต่เขาเก็บมันไว้ที่ไหนกัน?

หรือว่า...เขาจะเก็บเอกสารสำคัญไว้ในตู้เซฟ?

ฉันกวาดสายตามองหาตู้เซฟภายในห้อง แต่ก็ไม่เจออะไรเลย มีเพียงตู้หนังสือ โต๊ะทำงาน และโซฟาขนาดกลางที่ตั้งอยู่ริมผนัง

หรือต้องลองหาที่อื่น?

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสะกดความตื่นตระหนกของตัวเองให้สงบก่อนจะเริ่มสำรวจรอบห้องอย่างละเอียดขึ้น

ฝั่งของลาสเตอร์

ลาสเตอร์จ้องมองภาพเคลื่อนไหวบนแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเรียบเฉย

กล้องวงจรปิดในห้องทำงานของเขาแสดงให้เห็นภาพของนิวที่กำลังรื้อค้นเอกสาร มือเล็ก ๆ ของเธอสั่นเล็กน้อยเวลาที่หยิบแฟ้มขึ้นมา หัวคิ้วของลาสเตอร์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มเย็นชาจะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

“ถึงว่า...” เขาพึมพำแผ่วเบา ดวงตาเปล่งประกายบางอย่างขึ้นมา

“ทำไมพักนี้เอาแต่ถามเรื่องการประมูลอยู่ได้” เขามองภาพต่อไป รอดูว่าเธอจะทำอะไรต่อ

เธอกำลังหาจำนวนเงินที่เขาจะใช้ประมูลอย่างนั้นเหรอ?

น่าสนใจ...

“นายจะให้ทำยังไงต่อครับ?” คีเอ่ยถามขึ้นจากด้านข้าง น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความสงสัย

ลาสเตอร์ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากเคาะนิ้วลงบนโต๊ะอย่างครุ่นคิด

“เดี๋ยวมึงไปทำเอกสารมาใหม่อีกฉบับ แล้วใส่จำนวนเงินตามที่เราตกลงกันในที่ประชุมลงไปได้เลย” ใช้เวลาอยู่สักพัก ลาสเตอร์ถึงเอ่ยคำสั่งใหม่กับคีเสียงเรียบ

“ให้ผมทำเอกสารใหม่เหรอครับ?” คีถามด้วยน้ำเสียงงุนงง “แต่ทำไมถึงให้ใส่ตัวเลขจริงลงไปด้วยครับ?”

เขามองลาสเตอร์ที่กำลังนั่งอยู่ ดวงตาของเจ้านายยังคงจับจ้องไปที่จอแท็บเล็ตที่แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดของคอนโด

“ถ้าจะตบตาเธอ...ผมว่าเราควรใช้ตัวเลขปลอมมากกว่านะครับ” คียังคงพูดต่อด้วยความสงสัย “แต่ถ้าเป็นตัวเลขจริง-”

“กูอยากรู้ว่าใครกันแน่...ที่ควบคุมเธออยู่” เสียงของลาสเตอร์เย็นชาและเฉียบขาด เขาตวัดสายตาขึ้นมองคี ก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ถ้าคนที่อยู่เบื้องหลังของเธอเอาข้อมูลตัวเลขนี้ไปใช้ประมูล...”

“แล้วเสนอราคาที่สูงกว่าราคาจริงเพียงนิดเดียว”

“กูก็จะรู้ทันทีว่าเป็นใคร” คีชะงักไป ทันทีที่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้น

มันคือกับดัก

ไม่ใช่แค่กับดักที่วางให้นิว

แต่เป็นกับดักที่วางเอาไว้สำหรับใครบางคนที่ต้องการแข่งกับลาสเตอร์ในการประมูลครั้งนี้

และเมื่อถึงเวลานั้น...ลาสเตอร์ก็จะรู้แล้วว่าศัตรูที่แท้จริงของเขาคือใคร

“จัดการให้เรียบร้อย” ลาสเตอร์เอ่ยเสียงเรียบ

“และทำให้แน่ใจว่าเธอจะต้องเห็นเอกสารนี้” คียกยิ้มชอบใจ ก่อนจะพยักหน้ารับคำสั่งทันที

“รับทราบครับ”

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————