(จบ)ทะลุมิติพลิกชะตา... ชีวิตนี้ของฉันจะต้องสุขสบายในยุค 90

บทที่ 37 เขาชอบเธอ

        จางสุ่ยหลิงเดินเอาเกี๊ยวมาส่ง หลินอี้เสวียนที่ออกไปสูดอากาศเย็น ๆ สงบสติอารมณ์ข้างนอกยังไม่กลับมา 

        จินซูซ่อมเครื่องเล่นเทปที่กองอยู่เต็มไปหมด คิดหาวิธีรับมือกับปัญหาสินค้าขายไม่ออกมากมายหลายวิธี แต่มีอย่างเดียวที่เธอไม่เข้าใจ ทำไมพี่ชายที่ดีของเธอถึงจูบเธอ 

        และแค่เธอแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเทปคาสเซ็ท เขาก็วิ่งออกไปราวกับเด็กดื้อที่งอนจนหนีออกจากบ้าน 

        “พี่สะใภ้ ทะเลาะกับพี่ชายเหรอ”จางสุ่ยหลิงถามพลางวางชามลง 

        “หืม ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ”

        “ตอนที่ฉันเดินผ่านสวนหย่อม เห็นพี่หลินกำลังเตะต้นไม้อยู่ เขาชอบทำแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วล่ะ เวลาอารมณ์ไม่ดีก็จะไปเตะต้นไม้ ที่สำคัญคือเตะต้นไม้ต้นเดิมซ้ำ ๆ อีกต่างหาก” จางสุ่ยหลิงถึงขั้นสงสัยว่าต้นไม้ที่ดูเหมือนเอียง ๆ นั่น หลินอี้เสวียนเตะมันหรือเปล่า 

        “ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเขานะ” จินซูรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ร้าย คนแรกที่ลงมือ เอ่อ คนแรกที่พูดคือเขานะ เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลย เขาก็วิ่งออกไปแล้ว 

        “พวกพี่สองคนเป็นอะไรกันแน่ ถ้าพี่ไม่รังเกียจ เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะช่วยวิเคราะห์ให้” จางสุ่ยหลิงพูด 

        “เรื่องมันเริ่มจาก...” จินซูพูดไม่ได้หรอก ว่าเรื่องมันเริ่มต้นจากที่เธอพูดว่าขนอ่อน ๆ ตรงท้ายทอยของเขาดูน่ารัก จากนั้นเขาก็วิ่งเข้ามาจูบเธออย่างเขินอาย 

        “มีคนให้เทปคาสเซ็ตฉันมา เขาก็ถามว่าฉันชอบไหม ฉันก็บอกว่าไม่ค่อยชอบ” จินซูเล่าเรื่องต่อจากตรงกลาง พูดไปพูดมาเธอก็เข้าใจ 

        “หรือว่า หลินอี้เสวียนของเธอเป็นแฟนตัวยงของเติ้งลี่จวิน ฟังใครพูดไม่ดีเกี่ยวกับไอดอลของเขาไม่ได้” 

        “แฟนตัวยงคืออะไร” 

        “เอ่อ ก็คงเป็นความหมายของแฟนคลับนั่นแหละ”

        “เพลงอะไรนะ ขอดูหน่อย... อ้าว!” จางสุ่ยหลิงหยิบเทปขึ้นมาดู ปกสีชมพูพร้อมรูปหัวใจขนาดใหญ่ ชื่ออัลบั้มเห็นได้ชัดเจน หวานซึ้ง

        “น่าสงสารต้นไม้ต้นนั้นจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่เขาเตะมัน…” จางสุ่ยหลิงรู้สึกเห็นใจต้นไม้ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่

        “เธอรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงโกรธ” จินซูถามอย่างไม่อายที่จะเรียนรู้ จางสุ่ยหลิงเคาะนิ้วบนชื่อเทป นี่มันต้องอธิบายด้วยเหรอ

        “พี่หลินคงอยากจะโรแมนติกกับพี่สักหน่อย เขา...ชอบพี่มากจริง ๆ นะ” การยอมรับว่าหลินอี้เสวียนชอบภรรยาของเขา ทำให้จางสุ่ยหลิงรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

        เธอยังคงปล่อยวางคนที่ชอบมาหลายปีได้ยาก แต่เธอจะค่อย ๆ เอาชนะมัน พยายามปรับตัว ถึงอย่างไร ภรรยาของพี่หลินก็เป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมมาก การแพ้ให้เธอก็ไม่ใช่เรื่องน่าเสียดายอะไร

        “หา!” จินซู ตกใจแทบสิ้นสติ เธอได้ยินผิดไปรึเปล่า พี่ที่ดีของเธอ จะมาชอบเธอได้ยังไงกัน

        “เขาก็แค่อยากแสดงความรู้สึกที่มีต่อพี่ แต่พี่ดันไปบอกเขาว่าอย่ารักใครเลย เขาก็เลยช็อกไปน่ะสิ คิดไม่ถึงเลยแฮะว่าพี่หลินแอบเป็นคนแบบนี้”

        “เธอก็เคยคบกับเขานี่ ทำไมจะไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง”

        “หา?!” จางสุ่ยหลิง อ้าปากค้าง นี่มันเข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว!

        “พี่สะใภ้หลินอย่าเข้าใจผิดนะ ฉันกับพี่หลินไม่เคยคบกัน… ถึงตอนนั้นฉันจะแอบชอบเขาอยู่ก็เถอะ แต่เขาก็ไม่ได้มีใจให้ฉันเลยนะ ฉันเอาหัวเป็นประกันได้เลย!” จินซู รู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างประหลาด

        ตอนแรกเธอแค่อยากจะลองใจแบบเนียน ๆ ว่าจางสุ่ยหลิงกับหลินอี้เสวียนนั้นเป็นอะไรกันแน่ ทันใดนั้นเองหลินอี้เสวียนก็เดินกลับมา หัวข้อการพูดคุยถูกบังคับให้จบลงจางสุ่ยหลิงก่อนจากไปก็ยังไม่ลืมที่จะลาจินซู

        นัยน์ตาของเธอแสดงออกชัดเจนว่า หากมีโอกาสในภายภาคหน้า เธอจะอธิบายให้จินซูฟังอย่างละเอียด หลินอี้เสวียน ไม่ได้กลับมาคนเดียว เขากลับมาพร้อมกับหลี่เต๋อหมิง

        หลี่เต๋อหมิงก้มหน้าด้วยความท้อแท้ สิ้นหวัง ไร้เรี่ยวแรง เมื่อเข้ามาในบ้านก็ไม่พูดจาสักคำ นั่งซึมลงบนเก้าอี้ มือปิดบังใบหน้าเอาไว้

        “เกิดอะไรขึ้นหรือ” จินซูถาม

        “คุณทายถูกแล้ว! เครื่องเล่นเทปวอล์คแมนลดราคาขายกันหมดแล้ว พวกนั้นขายปลีกถูกกว่าราคาส่งของพวกเราเสียอีก ขายกันเครื่องละสี่สิบหยวน ผมถึงขายไม่ออกเลย!” 

        เดิมทีหลี่เต๋อหมิงไม่เชื่อคำพูดของจินซู แต่หลังจากไปเดินดูร้านขายเครื่องเสียงหลายร้านก็ต้องตกตะลึง เครื่องเล่นเทปวอล์คแมนที่เคยขายเครื่องละหกสิบเอ็ดหยวน ตอนนี้เหลือเครื่องละสี่สิบเอ็ดหยวน

        ราคาส่งปกติอยู่ที่ห้าสิบหยวน แต่ตอนนี้ราคาขายปลีกกลับถูกกว่าราคาส่ง

        “ผมถามมาแล้ว พวกนั้นบอกว่าเป็นสินค้าที่ส่งมาจากทางใต้ ราคาต้นทุนถูกกว่า หรือว่าพวกเรามาลดราคาขายกันดี พวกเราขายเครื่องละสี่สิบ หรือสามสิบแปดหยวนก็ได้ ขอให้พอมีกำไรบ้างก็ขาย” 

        หลี่เต๋อหมิงดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ของที่เขาสั่งเข้ามาดันกลายเป็นของมีตำหนิ ทั้งที่รับมาเครื่องละยี่สิบห้าหยวน แม้เสี่ยวจินจะช่วยแก้ปัญหาเรื่องคุณภาพของสินค้าได้แล้ว แต่เขาก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนให้เธออีกเครื่องละสิบหยวน 

        ตอนนี้ ตลาดกลับมีเครื่องเล่นเทปราคาถูกจำนวนมากโผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาไม่กล้าเก็บสินค้าชุดนี้ไว้กับตัวอีกต่อไป ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือโละทิ้ง

        “ถ้าคุณขายสามสิบแปด ร้านขายเครื่องเสียงก็จะลดราคาลงมาเหลือสามสิบห้า ถ้าตัดใจอีกนิด ก็น่าจะมีราคาที่ถูกกว่านี้อีก การแข่งขันตัดราคาแบบนี้ ไม่เกิดผลดีกับใครหรอก” จินซูวิเคราะห์อย่างใจเย็น 

        ตราบใดที่ไม่ต้องให้เธอไปค้นหาความลึกลับซับซ้อนในใจของหลินอี้เสวียนเธอก็ยังถือว่าเป็นมืออาชีพอยู่มาก 

        “แล้วจะทำยังไงดีล่ะ” หลี่เต๋อหมิงมองจินซูอย่างลำบากใจ ปากก็เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา เขารู้ดีว่าจินซูเป็นผู้มีพระคุณของเขา ถ้าไม่มีจินซูเขาคงขาดทุนไปนานแล้ว

        แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ถ้าจินซูไม่ยอมลดราคาให้ เขาคงขายของพวกนี้ออกไปไม่ได้ หลี่เต๋อหมิงแอบหวังให้จินซูลดค่าซ่อมลง จะได้ไม่ขาดทุนยับเยิน 

        “ฉันให้พี่เลือกสองทาง เลือกเสี่ยงมากได้กำไรมาก เสี่ยงน้อยได้กำไรน้อย”

        “สองทาง” หลี่เต๋อหมิงเบิกตากว้าง แผนเดียวที่เขานึกออกคือกดราคาจินซู

        “ทางแรกเราทำตามข้อตกลงเดิม ฉันได้ค่าส่วนต่างเครื่องละสิบหยวน ฉันมีแผนให้ลงทุนน้อยกำไรเยอะ ถ้าขาดทุนพี่ก็รับความเสี่ยงไป” เหงื่อซึมออกมาจากจมูกหลี่เต๋อหมิง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการตัวเลือกนี้

        เขาทำธุรกิจแบบไม่กล้าได้กล้าเสีย ไม่ชอบเสี่ยง ขาดทุนนิดหน่อยก็ไม่เอาแล้ว

        “แล้วแบบที่สองล่ะ”

        “แบบที่สองขายเครื่องเล่นเทปนี้ให้ฉัน ฉันขายได้ให้พี่เครื่องละสิบหยวน ฉันจัดการเอง กำไรเท่าไหร่ ไม่เกี่ยวกับพี่”

        “ถ้าขาดทุนล่ะ” หลี่เต๋อหมิงดูจะสนใจตัวเลือกที่สองมากกว่า แต่ก็ยังต้องแกล้งถามคำถามสองคำ

        “เห็นไหมนั่น คนหัวรูปทรงกะโหลกสวยมากจะรับความเสี่ยงเอง ฉันหมายถึงสามีฉัน หลินอี้เสวียนไง” จินซูสะกิดไปที่หลินอี้เสวียนที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ตั้งนาน

        หลินอี้เสวียนได้แต่นั่งฟังเงียบ ๆ เรื่องธุรกิจเขาไม่ค่อยเข้าใจ แต่เขาชอบเวลาที่เห็นจินซูทำธุรกิจ ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าดูมีชีวิตชีวา และรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

        อยู่ ๆ ก็ถูกภรรยาพูดถึงหลินอี้เสวียน ก็มีท่าทีงง ๆ นี่เขามีบทด้วยเหรอ?

        “สามีฉันรวยมาก ฉันไม่กลัวขาดทุนหรอก”

        “แต่ว่า ครอบครัวคุณก่อนหน้านี้ก็ลำบากไม่ใช่เหรอ” หลี่เต๋อหมิงถามอย่างไม่เข้าใจ เขายังจำได้ว่าน้องสะใภ้เคยมาหลอกเอาเทปจากเขาไปขาย เพราะที่บ้านมีคนป่วยจนไม่มีจะกิน อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรวยไปได้ยังไง

        “ก่อนหน้านี้ก็ลำบากจริง ๆ นั่นแหละ แต่เขาค้นพบวิธีทำเงินได้แล้ว”จินซูพูดติดตลก เธอทำท่าทางลูบหัวหลินอี้เสวียนอย่างหยอกล้อ แซวพฤติกรรมหน้าด้านที่เรียกเก็บเงินของเขาเมื่อครู่ 

        “แค่ลูบหัวก็ยังจะเก็บเงินอีก พ่อค้าหน้าเลือดจริง ๆ” มีเศรษฐีนีในอนาคตอย่างเธออยู่ทั้งคน แล้วยังมีหัวกลมน่าลูบแบบนี้อีก จะไม่รวยก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว!