คุณชายมากรัก

        ณ หอไชน่าทาวน์ ชั้นที่4 ตอนแรกบนชั้นที่ 4 จะเป็นที่ กิน ดื่ม และฟังสาวงามเล่นดนตรี แต่ในตอนนี้ได้ถูกเนรมิตใหม่ตามคำสั่งของหว่านเอ๋อ นางได้ตกแต่งที่นี้ใหม่ทั้งหมดทำให้มีสีสันและกลิ่นอายของผู้มีการศึกษา เพราะคนส่วนมากที่มาในวันนี้ ส่วนมากจะเป็นบัณฑิตและคุณชายต่างๆ ล้วนมารวมตัวกันในที่แห่งนี้ แม้แต่หญิงสาวที่ชื่นชอบในเรื่องของบทกวี ก็มาร่วมด้วยและที่สำคัญในวันนี้ กรรมการการตัดสินบทกวี มีเพียงแค่แม่นางมู่หว่านชิงเพียงคนเดียว เพราะว่านางไม่ได้เชิญใครมาร่วมตัดสินด้วย แต่คนส่วนใหญ่คิดว่าแค่นางคนเดียวก็เพียงพอ นางไม่ได้เป็นแค่นางคณิกาที่หอเดียวดายในเมืองหลวงเพียงอย่างเดียว นางยังรอบรู้ในเรื่องของบทกวีและอื่นๆอีกมากมาย ทำให้ทุกคนยอมรับในตัวของนางภายในงานตอนนี้ครึกครื้นเป็นอย่างยิงเพราะได้มีการปรากฎตัวของคุณชายที่ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งของเมืองหลวงและอีกคนคือคุณชายอันดับหนึ่งของเมืองลั่วหยาง ทุกคนได้นั่งประจำที่ของตัวเองและรอการปรากฎตัวของแม่นางมู่หว่านชิง

        หลิวจ้านที่นั่งอยู่ในมุ่มอับและไกลห่างจากผู้คน กำลังนั่งคิดว่า ถ้าแม่นางมู่ไม่งดงามแบบที่เขารือกันเขาจะแต่งงานกับนางหรือไม่ เห้อยิ่งคิดหลิวจ้านยิ่งหนักใจ

        แม่นางมู่หว่านชิงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ เมื่อทุกคนได้ยินเสียงของสาวรับใช้พูดขึ้นมาภายในห้องที่เสียงดังในตอนแรกก็เงียบลงทันที แม่นางมู่เดินเขามาระหว่างช่องกลางของโต๊ะต่างๆเดินผ่านหน้าของบัณฑิตและคุณชายต่างๆ ทำให้ทุกคนได้มองดูความสวยงามของนาง ถึงแม้ว่าตอนนี้นางจะใส่ผ้าคลุมหน้าบางๆไว้ครึ่งหน้า แต่ก็ไม่อาจที่จะปิดบังความงดงามของนางเอาไว้ได้ ผู้ชายทุกคนถึงกับตาค้าง

หลิวจ้านที่นั่งอยู่ในมุมอับสายตา เขาได้มองเห็นนางไกลๆก็จำได้ทันที นางคือคนที่ขอติดรถมากับเขานี่นา หรือว่านี่จะเป็นพรหมลิขิตของเราทั้งสองคน หลิวจ้านนั่งหัวเราะอยู่คนเดียว จนทำให้บัณฑิตที่อยู่โต๊ะข้างๆมองมาที่เขาด้วยสีหน้าแปลกๆ

        เมื่อแม่นางมู่ได้ไปนั่งประจำตำแหน่งของนาง นางก็เริ่มพูดเปิดงาน

        “ผู้น้อยมู่หว่านชิงคาระวะคุณชายทั้งหลายเจ้าค่ะ วันนี้ข้าไม่คิดว่าทุกท่านจะมาเยอะขนาดนี้แม้แต่คุณชายสือเยี้ยน ที่ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งของเมืองหลวงก็มา และอีกคนคือคุณชายเว่ยอี้ คุณชายอันดับ 1 ของเมืองลั่วหยางก็มา ผู้น้อยไม่คิดว่างานชุมนุมบทกวีเล็กๆที่ผู้น้อยจัดขึ้นจะสามารถทำให้ท่านทั้งสองมาร่วมงานได้ ผู้น้อยมู่หว่านชิงขอคาระวะทั้งสองท่าน”แม่นางมู่หยิบจอกสุราขึ้นมาและยกจอกสุราคาระวะทั้งสองคน

        “ข้าน้อยไม่กล้าที่จะเรียกตัวเองว่าเป็นคุณชายอันดับหนึ่งของเหมืองหลวง เพราะใครๆก็รู้ดีว่าแม่นางมู่มีความสามารถมากกว่าข้าเสียอีก”เป็นสือเยี้ยนที่พูดอย่างถอมตน เพื่อที่จะเอาใจแม่นางมู่ ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่เมืองหลวงแต่ก็ยังได้พบกับแม่นางมู่แถบจะนับครั้งได้เพราะการจะพบกับนางยากมากจริงๆ ทุกคนที่อยู่ในงานได้ยินสือเยี้ยนพูดแบบนั้นออกไป ก็ไม่กล้ากล่าวอะไร ขนาดคนที่ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งของเมืองหลวงยังถ่อมตนขนาดนี้ใครมันจะไปกล้าพูดอะไรอีก

        “คุณชายสือเยี้ยนไม่ต้องถ่อมตนขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าวันนี้พวกเรามาเขาเรื่องของบทกวีดีกว่าเจ้าค่ะ หัวข้อในวันนี้ข้าคงจะตั้งหัวข้อตามเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ ที่กำลังจะมาถึง หัวข้อคือพระจันทร์เจ้าค่ะ”

        ทุกคนได้ยินหัวข้อที่แม่นางมู่พูดออกมา ถึงกับคิดหนัก แม้แต่คุณชายอับดับที่หนึ่งทั้งสองคน ยังมีสีหน้าไม่สู้ดี เพราะว่าอีกไม่นานจะมีการจัดงานชุมนุมบทกวีที่เมืองหลวงในวันไหว้พระจันทร์ หากวันนี้พวกเขาแต่งบทกวีที่ดีออกมาพอถึงวันไหว้พระจันทร์พวกเขายังไม่รู้ว่าจะแต่งบทกวีที่ดีกว่าอันนี้ออกมาอีกได้หรือไม่ แต่หากวันนี้แต่งออกมาไม่ดีก็คงจะไม่มีสิทธิ์ได้พูดคุยกับแม่นางมู่สองต่อสอง เลยทำให้บัณฑิตและคุณชายทั้งหลายคิดหนัก 

        “ข้าเขียนเสร็จแล้ว”

        ทุกคนที่อยู่ภายในหอต่างก็หันไปมองตามเสียง หลิวจ้านเดินถือบทกวีที่เขาเขียนไปวางไว้ที่ด้านหน้าของแม่นางมู่
ทุกคนที่อยู่ในห้องถึงกับตกตลึงเพราะในขณะที่ทุกคนคิดว่าจะเขียนแบบไหนออกไปแต่เจ้าหมอนี่กับเขียนเสร็จแล้ว

        “พวกเราพบกันอีกแล้วนะแม่นาง ไม่รู้ว่าเจ้าจำข้าได้หรือไม่”

        แม่นางมู่เห็นเป็นหลิวจ้านนางจำเขาได้ทันที คนที่ขอร่างกายของนางแทนค่าเดินทาง ตั้งแต่ที่นางเกิดมามีเพียงเขาแค่คนเดียวที่กล้าพูดคำนี้กับนาง

        “ข้าจำได้ว่าไม่เคยพบกับคุณชายมาก่อน”

        หลิวจ้านรู้สึกหน้าชา คนที่ได้ยินที่แม่นางมู่พูดว่าไม่เคยรู้จักเขามาก่อนถึงกับหัวเราะกันออกมา

        “ไม่เป็นรัยแม่นาง เดียวเจ้าจะต้องจำข้าไปชั่วชีวิตของเจ้า เอาละข้าไปละ หากว่าข้าชนะเจ้าก็อย่าลืมคำพูดของเจ้าก็แล้วกัน ข้าพักอยู่ที่ชั้น 6 ให้คนไปเรียกข้าได้”

        หลิวจ้านเดินตัวเบาออกไปเพราะว่าตอนนี้เขารู้สึกอายเป็นอย่างมากเพราะนางผู้นี้ทำให้เขาอับอาย เดียวก่อนเถอะ ราชโองการออกมาตอนไหนเจ้าไม่รอดจากมือข้าแน่นอน ข้าจะทบต้นทบดอกให้กับเจ้า 

        มู่หว่านชิงถึงกับแปลกใจทำไมชายคนนี้ถึงแต่งบทกวีได้เร็วแบบนี้ หัวข้อที่นางตั้งขึ้นมานางก็ย่อมรู้ว่ามันยากแค่ไหนเพราะใกล้จะถึงงานชุมนุมบทกวีที่เมืองหลวงแล้ว นั่นคือที่ๆทุกคนจะได้เเสดงฝีมือของจริง

        “คุณหนูเจ้าค่ะท่านจะลองอ่านเลยหรือไม่เจ้าค่ะ”ผู้ติดตามนางถามขึ้นมา

        “เอาไว้สุดท้ายเถอะ คนแบบนี้ นิสัยแบบนี้ จะแต่งบทกวีดีๆออกมาได้ยังไง ข้ากลัวแต่ว่าเขาจะเขียนเรื่องที่เอาเปรียบข้าออกมา”

        ที่หลิวจ้านรีบส่งบทกวีที่เขาเขียนขึ้นมาเพราะว่าเขารู้สึกว่างานแบบนี้ไม่เหมาะกับเขา เขาเบื่อพวกชอบถ่อมตนเอง จะถ่อมตนทำไม ถ้าฝีมือและหน้าตาดีแบบข้าจะไม่ว่าสักคำ หลิวจ้านเดินไปบ่นไป