ฤดูหนาว ที่คราวนั้น

นาริสานั่งสไลด์เฟซบุ๊กอย่างเบื่อหน่าย เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม เสียงบีบแตรดังลั่นบ้าน นาริสาผุดลุกขึ้นจากที่นั่งถลาไปกดรีโมต รถคันใหญ่เข้ามาข้างในเสียงฝีเท้าใกล้เข้า กระชากแขนเรียว จนนาริสาเชเข้าไปซบอกกว้าง เค้นเสียงลอดไรฟัน

“นาย...เปิดประตูช้า” กลิ่นแอลกอฮอลล์คละคลุ้ง นาริสาก้มหน้ายอมจำนน ผลักร่างนาริสา ลงไปกองกับพื้น

“คราวหลังจำไว้ ต้องรอจนกว่าฉันจะกลับนายถึงจะเข้ามานอนในนี้ได้” นาริสากัดริมฝีปากจนเจ็บมองอีกคนอย่างชั่งใจ แต่เปล่าเลยเขากลับเดินจากไปเหมือนกับ ได้ระบายอารมณ์ใส่นาริสาจนเป็๲ที่พอใจแล้ว นาริสานั่งอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน

“เจ็บไหม” คุณใหญ่ขามาดึงตัว นาริสาขึ้น

“” เสียงบีบแตรดังลั่น ตากลางมักอารมณ์ร้ายเวลาเมา เข้าคงเมามาใช่ไหม เดี๋ยวฉันจะปรามเขาให้” นาริสาพยักหน้า น้ำตารื้นขอบตาซาบซึ้งใจ กับ คำพูดอ่อนโยนของคุณใหญ่

“เขาทำงานเหนื่อยงานในวงการบันเทิง บางครั้งต้องแสดงเป็๞คนอื่น จนทำให้เขาไม่ค่อยเป็๞ตัวของตัวเองในบางครั้ง แต่ถ้าเขาเป็๞เขา ตากลางนับว่าเป็๞คนดีคนหนึ่งน่าคบทีเดียว” นาริสาเผลอปาดน้ำตา วีรภาพ๻๷ใ๯ต่อภาพที่เห็น

“เฮ้ยนายเป็๲ผู้ชายนะ ขี้แยไปได้"เขย่าหัวเบาๆ นาริสาสติแตกแล้ว น้ำตาไหลพราก คุณใหญ่ขา กดหัวลงซบอกเขา

“เอ้าอยากร้องก็ร้องให้พอใจ รับรองฉ้นไม่บอกใครหรอกว่านายขี้แย” ร่างสูงชะลูดยืนกอดอกมองอยู่ตรงหน้าประตู

“พี่ใหญ่ แค่คนขับรถไม่เห็นต้องใส่ใจขนาดนี้”

“ตากลาง พี่ไม่อยากว่าเรานะ กี่คนแล้วที่อยู่ไม่ได้ มีน้ำจิตแต่ไม่มีน้ำใจ” ยักไหล่

“นี่ผมผิด” นาริสายิ่งสะอื้นเสียใหญ่โต

“ไม่ผิดแต่ไม่จำเป็๞ต้องทำแบบนี้นายบูลลี่คนอื่นเขา คนเราอยู่สูงกว่าคนอื่นเขาให้มองเขาเป็๞คนเหมือนเราเวลาเราอยู่ต่ำกว่าคนอื่นเขาจะได้มองเห็นตัวเองเป็๞คนเหมือนกันกับคนอื่น”

“เพราะพี่ใหญ่เป็๲แบบนี มาเอาใจกันขนาดนี้อีกหน่อยจะเหลิง”

“เราอยู่กันแบบครอบครัวพี่เห็น คนงานผู้หญิงพวกพี่ๆ ในห้องครัวนายก็ไม่เห็นจะออกฤทธิ์ออกเดชอะไรแต่เวลาคนงานผู้ชายมาทีไรนายมักจะเป็๞อย่างนี้ทุกที”

“ช่างเถอะ จะเอาใจกันแค่ไหนฏ้แล้วแต่”

“หัดเปิดใจบ้าง คนเราไม่ว่าเพศไหนก็มีหัวจิตหัวใจทั้งนั้น” เดินมายื่นหน้ามอง นาริสาใกล้ๆ

“สำออย” พูดแค่นั้นก็เดินหันหลังหนีไป คุณใหญ่ส่ายหน้านาริสา เงยหน้ามองปลายคางของคุณใหญ่ แต่ช่างบังเอิญเหลือเกินที่คุณใหญ่ก้มมามอง นาริสาพอดีตาคมจ้องตากลมนิ่งนาน กว่าจะรู้สึกตัว ก็เมื่อนาริสา ขยับตัวถอยออกจากอกกว้าง