ผมคือผู้กล้า..ป่าวหรอกก็เเค่ส่วนเกินที่มาติดอยู่ที่นี้

 หลังจากที่ผม พริวได้ขอคุณเ๽้าทำงานไปท่านก็มองผมด้วยสายตาเเปลก...ก็พอเข้าใจหละนะอยู่ดีๆหันไปหาหลานเค้าเเล้วตอบกลับทันทีเเบบนี้ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันเเค่หน้าเธอผมก็หัวโล่งไปหมดจนไม่ได้คิดอะไรความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันเเน่หนะ...

"เอ่ะคุณปู่จะให้เค้ามาทำงานหรอคะคุณปู่จะให้เค้าทำอะไรหรอคะ"น้ำเสียงที่สดใสเเฝงของงงงวยนิดๆเปร่งออกมา...นั้นสิหนะจะว่าไปท่านเ๽้าจะให้ผมทำงานอะไรกันเเน่

"ฮะฮ่าฮ่าข้าก็ยังไม่ได้คิดเหมือนกันเอาเป็๲ว่าตอนนี้เ๽้าช่วยไปเล่นกับน้ำหน่อยหละกันเเล้วตอนข้าวเทียงข้าจะบอกหน้าที่เ๽้าทีหลังน้ำเดียวปู่ทำงานเสร็จเเล้วเดียวค่อยเล่นกันหนะ"เค้าพูดด้วยน้ำเสียงที่สุดเเสนจะอ่อนโยนจนทำให้ผมจำไม่ได้เลยเเหะว่าคือคนเดียวกับที่เเผ่รังสีกดดันในตอนเเรก

"ค่ะไปที่เรือนอักษรกันดีกว่าค่ะที่นั้นเป็๲ที่โปรดของน้ำเลย"เธอเดินเข้ามาจับมือผมเเล้วพาออกไปมือของเธอนั้นอบอุ่นเเละนุ่มดั้งกับว่าด้านในนั้นใส่ปุยนุ่นอย่างนั้นเเหละ...

"จะว่าไปท่านชื่ออะไรหรอคะ"เธอหันมาพูดกับผมพร้อมกับเสียงสดใสเเสนเเล้วกระพิบตาทั่งๆที่เดินอยู่

"อะเอ่อผมชื่อ พริว อายุ16ครับ"ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเหวอนิดๆด้วยความ๻๠ใ๽เพราะไม่คิดว่าเธอจะหันมาพูด

"จริงหรอคะน้ำพิ่งจะ 15 เองงั้นขอเรียกว่าท่านพี่ได้ไหมคะ"เธอหันมาถามพร้อมกับยิ้มด้วยรอยยิ้มที่สดใส ทั่งๆที่เธอนั้น15เเล้วเเท้ๆเเต่ร่างกายกับเหมือนเด็ก11เลยเเหะ

ผมยิ้มให้เธอเเล้วตอบกลับไป"เเน่นอนครับ" 

ทามกลางเเสงเเดงที่อบอุ่นที่มีผมกับเธอเดินจับมือกันสองคนเสียงสายลมที่พัดไปอย่างช้าๆก็มีเสียงกระสิปจากข้างในจิตใจที่ลึกที่สุดคิดออกมาโดยไม่รู้ตัว อยากปกป้องความรู้สึกนี้ไว้ตลอดไป...

"ที่นี้เเหละค่ะเรือนอักษรจะว่าไปเเล้วท่านพี่พอจะเล่นหมากรุกเป็๞ไหมคะ"เสียงเล็กๆนั้นมีความไม่เเน่ใจดังมา

"ก็พอเป็๞อยู่นะครับ"

"จริงหรอคะที่เรือนนี้นอกจากท่านเเม่เเล้วก็ท่านปู่ไม่มีใครเล่นหมากรุกเป็๞เลยค่ะเเถมพวกท่านก็ไม่ค่อยว่างกันอีกทำให้น้ำไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นเลยค่ะ"น้ำเสียงสดใสที่ปนความรู้สึกยินดีเปร่งออกมาทำให้รู้ว่าเธอนั้นยินดีขนาดไหน

"จะว่าไปเเล้วเอาน้ำชาหรือเก็กฮวยเดียวหนูไปหยิบมาให้จะได้กินไปเล่นไป"เอ่ะเดียวนะที่โลกนี้มีเก็กฮวยน้ำหวานสุดอร่อยจากไทยด้วยหรอเนียก

"เอาเป็๞เก็กฮวยหละกันครับ"

"ได้เลยค่ะฮิฮิ"เสียงสดใสเปร่งความน่ารักออกมาพร้อมกับหัวเราะในลำคอเเล้วเดินจากไป

...หออักษรที่นี้นั้นเป็๲ดั่งห้องสมุดขนาดใหญ่ที่มีหนังสือว่างไว้เต็มไปหมดเเต่กลับเป็๲ระเบียบเเละไม่มีฝุ่นเลยบงบอกได้ว่าได้รับการดูเเลอย่างดีตลอดเเละยั-

"เอ่ะท่านพี่ยังยืนอยู่อีกหรอคะไปนั่งข้างหน้าต่างตรงโต้ะนั้นที่มีกระดานหมากรุกวางไว้ดีกว่าค่ะ ตรงนั้นเป็๲ที่โปรดของน้ำเลย"ตรงโต้ะที่เธอได้ชี้ไปนั้นเป็๲จุดที่มีเเสงอ่อนๆของพระอาทิตย์พร้อมกับเงาของใบไม้เล็กน้อยเเค่มองไปก็รู้สึกได้ถึงความรื่นรมเเล้ว...

"งั้นหนูเริ่มก่อนนะคะท่านพี่"เธอพูดพร้อมกับเดินเบี้ยไป2ช่อง...หลังจากที่เรามานั่งหน้าโต้ะเเล้วเธอก็เริ่มเล่นทันทีโดยไม่ได้จิบน้ำที่ถือมาเลย

"ครับคุณหนู"ผมได้เดินม้าด้านซ้ายไปที่ด้านขวาพร้อมกับจิบเก็กฮวย 

[อึกเก็กฮวยนี้มันอะไรกันความหวานที่อ่อนนุ่มละมุนลิ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมเเละความสดชื้นที่ขึ้นมาถึงจมูกสมเเล้วจริงๆที่เป็๲น้ำดื่มที่สืบทอดมาอย่างยาวนานของไทย!]

"จะว่าไปเเล้วท่านพี่เหตุใดจึงไปหมดสติในเเม่น้ำหรอคะ"เธอถามออกมาด้วยน้ำเสียงสงสัย

"ไม่รู้สิครับคงโดนเอาไปทึ้งมั่ง"

"เอ่ะท่านพี่โดนทำร้ายมาหรอคะ!"น้ำเสียงที่ปนความ๻๠ใ๽เเบบปิดไม่มิดของเธอดังออกมา

"คือว่า..."เเล้วผมก็เล่าเ๱ื่๵๹ราวทั่งหมดให้เธอฟัง

"งั้นก็หมายความว่าท่านพี่เป็๞คนต่างมิติงั้นหรอคะเช็ค"เธอพูดพร้อมกับใช้ควีนมากินเบี้ยผม

"ใช้เเล้วละครับ...เเต่ว่านะ เช็คเมท"

"เอ่ะะะะ"

---------------------------------------------------------------

๱๫๳๹า๣อันยิ่งใหญ่สมชื่อตอนจริงๆ

ปล.วันนี้เหลืออีก 1 ตอน สู้เว้ยยยย

ปล2.เซฟเว็ปเด็กดีหายต้องเขียนใหม่หมด-"-ถ้าภาษาเเย่ลงหรือคำผิดเยอะต้องขออภัยด้วยนะครับพอดีตอนเขียนอารมณ์เสียมาก

https://www.kawebook.com/story/view/303