แล้วเธอก็เดินออกไปทานข้าวกับพ่อแม่ทันทีบ้านของหลินฟานฟานประกอบด้วยพ่อแม่ พี่ชายรอง และฟานฟานส่วนพี่ชายใหญ่ตอนนี้เป็ทหารประจำชายแดนอยู่ที่ห่างไกลทำให้พวกเขาพบกันปีละครั้งเท่านั้นเอง
ครอบครัวของฟานฟานเป็ครอบครัวที่มีฐานะพอสมควรพ่อแม่ของเธอเป็คุณครูสอนอยู่โรงเรียนประถมศึกษาแห่งหนึ่งในตำบลพี่ชายรองเธอตอนนี้อายุ 19 ปีแล้วกำลังช่วยงานอยู่ที่ว่าการ
ฟานฟานเป็เด็กเรียบร้อยและอยู่ภายใต้ปีกที่ครอบครัวปกป้องทำให้เธอไม่ค่อยได้เจอเื่ราวที่ชวนเ็ปใจทำให้ในอดีตเธอกลายเป็คนที่มองโลกในแง่ดีเกินไป
แต่ตอนนี้เธอได้กลับมาแล้วเื่ราวในอดีตได้สอนให้เธอรู้ว่าเธอควรวางตัวยังไงและคนแบบไหนที่เธอควรคบหาและคนแบบไหนที่เธอควรห่างไกล
" ฟานฟานฟานฟานลูกขึ้นซ้อนท้ายรถจักรยานได้แล้วพ่อรอนานแล้วน่ะลูกเป็อะไรหรือเปล่าลูกหรือว่าลูกไม่สบายตรงไหน "
แม่ของฟานฟานะโเรียกลูกสาวของเธอที่กำลังยืนเหม่ออยู่หลายครั้งอย่างเป็ห่วง
" เปล่าค่ะแม่หนูไม่ได้เป็อะไรหนูสบายดีแค่ตื่นเต้นที่กำลังจะได้ไปโรงเรียนเท่านั้นเองค่ะ"
ก่อนจะเดินไปหาผู้เป็พ่อที่ยืนรออยู่หน้าบ้านพร้อมกับจักรยานคันเก่งทันทีแล้วทั้งสองคนพ่อลูกต่างโบกมือให้กับแม่ที่ยืนมองอยู่
เมืองทั้งสองคนพ่อลูกมาถึงในเมืองก็มุ่งหน้าไปร้านขายเสื้อผ้าทันทีก่อนจะพากันออกมาพร้อมกะบถือถุงในมือออกมาแล้วเดินไปยังร้านตรงกันข้ามก่อนจะเข้าไปซื้ออุปกรณ์การเรียนทันที
สองคนพ่อลูกพากันเดินเข้าออกร้านโน้นร้านนี้จนได้ข้าวของที่้าครบแล้วก็พากันไปที่ฝากรถจักรยานทันที
" ฟานฟานลูกอยากซื้ออะไรอีกไหมเพราะพรุ่งนี้พ่อกับแม่จะพาลูกกับพี่รองของลูกไปเยี่ยมบ้านปู่กันเดียวจะซื้อของไม่ทัน"
" ไม่มีแล้วค่ะพ่อ หนูเดินจนขาหนูจะลากแล้วค่ะพ่อค่ะตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้วหนูว่าเราไปชวนพี่รองทานข้าวกันเถอะค่ ะ"
เธอรีบอ้อนพ่อของเธอทันทีเพราะเมื่อก่อนเธอไม่เคยมาหาพี่ชายของเธอเลยสักครั้งทำให้เธอและพี่ชายของเธอห่างเหินกันเป็อย่างมาก
" ได้ๆ ช่างออดอ้อนเหลือเกินจะฟานฟานเดียวตอนเย็นพี่ชายของลูกก็กลับบ้านแล้ว"
พ่อของฟานฟานก็พาเธอไปหาลูกชายคนที่สองทันทีเมื่อถึงที่ว่าการเธอแหละพ่อของเธอเห็นพี่ชายรองเดินออกมาจากที่ทำงานพอดี
" พี่รอง พี่ชายรองค่ะ ทางนี้ค่ะ "
ฟานฟานะโเรียกพี่ชายของเธอทันทีพร้อมทั้งโบกมือไปมาทำให้เ้าของชื่อที่ได้ยินเสียงเรียกหันมามองทันทีแล้วยิ้มออกมาก่อนจะเดินมาหา
" สวัสดีครับพ่อ สวัสดีฟานฟาน มาทำอะไรในเมืองกันเหรอหรือว่าที่บ้านมีอะไรเกิดขึ้น "
3K
