ท่านประธานกับเลขาลับ: รักต้องห้ามในห้องทำงาน

ตอนที่ 38: สงครามในตึกสูง

กฎข้อสามสิบแปด: เมื่อบ้านของคุณกลายเป็นสนามรบ คุณมีทางเลือกเพียงสองทาง - หนีไป หรือยืนหยัดปกป้องมัน... และบางครั้ง การปกป้องบ้านอาจหมายถึงการเสี่ยงทุกสิ่งที่มี

ตึกวรเวช - ชั้น 35
คืนวันที่ 20 ตุลาคม 2024 - เวลา 21.45 น.

เสียงปืนดังสนั่นจากชั้นล่างตามด้วยเสียงแตกของกระจกและการตะโกน

"ไปห้องปลอดภัย!" ภพดึงลักษณ์ออกจากห้องพัก

ทั้งคู่วิ่งไปตามทางเดินที่มืดลงเพราะไฟบางส่วนดับ ไฟฉายฉุกเฉินกระพริบสีแดงให้บรรยากาศเหมือนหนังสยองขวัญ

เสียงวิทยุรักษาความปลอดภัยดังขึ้น: "พวกเขามีอาวุธอัตโนมัติ! บุกเข้ามาทางล็อบบี้หลักและทางใต้ดิน! ทีมเราสู้อยู่!"

"แม่!" ลักษณ์ตะโกน "แม่กับแม่คุณอยู่ชั้น 40!"

"ทีมรักษาความปลอดภัยอยู่กับพวกเขา" ภพตอบ แต่เสียงไม่แน่นใจ

เมื่อถึงประตูห้องปลอดภัย (ห้อง 3501 ที่ออกแบบให้ทนกระสุนได้) ภพสแกนลายนิ้วมือ... แต่ประตูไม่เปิด!

"ระบบล็อกขัดข้อง!" เขาตะโกน

"ไฟฟ้าดับบางส่วนมีผล" ลักษณ์วิเคราะห์ "ต้องไปที่ศูนย์ควบคุมระบบ!"

"แต่ศูนย์ควบคุมอยู่ชั้น 49!" ภพพูด "ต้องผ่านพื้นที่เสี่ยง!"

เวลา 21.55 น. - ชั้น 36

ทั้งคู่ใช้บันไดหนีไฟขึ้นไปชั้น 36 เพื่อหาทางอ้อมไปชั้น 49

"เราได้tracker ของคุณ" ภพพูดขณะวิ่ง "ทีมสนับสนุนรู้ตำแหน่งเรา"

"แต่พวกเขาสู้อยู่ชั้นล่าง" ลักษณ์ตอบหายใจหอบ

เมื่อถึงประตูบันไดหนีไฟชั้น 36... มันถูกล็อกจากอีกด้าน!

"พวกเขาล็อกทาง!" ภพพูด "พวกเขารู้แผนผังตึก!"

"ศักดิ์ชายบอกว่าเขาออกแบบระบบ" ลักษณ์นึกขึ้นได้ "เขาอาจบอกพวกเขา"

"หรืออาจมีคนในอีกคน" ภพตอบ

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินชั้น 36!

ทั้งคู่แอบอยู่ในมุมมืด เห็นชายสองคนในชุดดำถือปืนเดินตรวจสอบ

"หาทั้งสองคน" คนหนึ่งพูด "นายสั่งให้ฆ่าทิ้ง ไม่ต้องจับเป็น"

ลักษณ์กุมปากตัวเองไม่ให้ส่งเสียง

ฉากหลบหนีในความมืด:

ภพชี้ไปที่ประตูห้องเก็บของใกล้ๆ ทั้งคู่ค่อยๆ คลานเข้าไป

ภายในห้องเก็บของเต็มไปด้วยกล่องและอุปกรณ์ทำความสะอาด

"เราติดกับ" ลักษณ์กระซิบ

"รอ" ภพตอบ "รอให้พวกเขาผ่านไป"

แต่เสียงฝีเท้ายังอยู่ข้างนอก

"ตรวจทุกห้อง" เสียงพูด

ประตูห้องเก็บของเริ่มเปิด!

การหลบหนีชั่ววินาทีสุดท้าย

ภพดึงลักษณ์เข้าไปในตู้เก็บของขนาดใหญ่ ปิดประตูตู้ไว้เบาๆ

ภายในตู้แคบๆ ทั้งคู่ต้องกอดกันแน่นเพื่อให้พอดี

ในความมืดสนิท หัวใจทั้งสองเต้นรัว จนแทบได้ยินเสียงกัน

"คุณ..." ลักษณ์กระซิบ

"เงียบ" ภพตอบ แต่มือลูบหลังเขาเพื่อปลอบใจ

พวกเขาได้ยินเสียงคนเปิดประตูห้อง เข้ามาตรวจค้น

"ไม่มีใคร" เสียงพูด "ไปห้องต่อไป"

เมื่อเสียงฝีเท้าหายไป ทั้งคู่ยังไม่กล้าออกมา

ในความใกล้ชิดนั้น ลักษณ์รู้สึกได้ถึงความร้อนจากร่างภพ และกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เขาคุ้นเคย

"ผมรักคุณ" เขากระซิบในความมืด

"ผมก็รักคุณ" ภพตอบ "และผมจะไม่ให้ใครทำร้ายคุณ"

เวลา 22.15 น. - ออกจากที่ซ่อน

เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัย ทั้งคู่ค่อยๆ ออกจากตู้

"เราต้องติดต่อทีม" ภพพูด "โทรศัพท์ใช้การไม่ได้"

"ระบบสื่อสารของตึกถูกตัด" ลักษณ์วิเคราะห์ "พวกเขาวางแผนมาดี"

"แล้วเราจะทำยังไง?"

ลักษณ์มองไปรอบๆ "ศักดิ์ชายบอกว่ามีระบบสื่อสารสำรองในห้องเครื่อง ชั้น 48"

"ชั้น 48 อยู่ใต้ศูนย์ควบคุม" ภพยิ้ม "คุณจำได้ดี"

"ผมจำทุกสิ่งที่สำคัญ" ลักษณ์ตอบ

เวลา 22.30 น. - การเดินทางไปชั้น 48

ทั้งคู่ใช้ทางลับที่พนักงานทำความสะอาดใช้ - ทางเดินแคบๆ หลังผนัง

"ผมค้นพบทางนี้ตอนเป็นเลขาฯ" ภพอธิบาย "ใช้เวลาเดินทางระหว่างชั้นเร็วขึ้น"

ทางเดินแคบ มืด และเต็มไปด้วยท่อ แต่ปลอดภัยเพราะไม่มีใครรู้

ระหว่างทาง ลักษณ์ถาม "ทำไมพวกเขาถึงบุกหนักขนาดนี้?"

"เพราะศักดิ์ชาย" ภพตอบ "เขามีข้อมูลที่ทำให้พวกเขาทั้งหมดติดคุก"

"แต่เขาถูกย้ายไปที่ปลอดภัยแล้ว"

"ใช่ แต่พวกเขาไม่รู้" ภพพูด "พวกเขาคิดว่าเขายังอยู่ที่นี่ และคิดว่าเรายังมีข้อมูลอยู่กับตัว"

เวลา 22.50 น. - ชั้น 48

เมื่อออกจากทางลับมาถึงห้องเครื่อง มีพนักงานสองคนกำลังพยายามซ่อมระบบ

"ท่านรัฐมนตรี!" คนหนึ่งตกใจ

"ระบบสื่อสารสำรองอยู่ไหน?" ภพถาม

พนักงานชี้ไปที่ตู้เหล็ก "ในนั้น แต่ต้องมีรหัส"

"ผมมี" ภพตอบ แล้วกดรหัสที่เขาจำได้

ตู้เปิดออก มีวิทยุสื่อสารชุดหนึ่ง

ภพลองเปิดใช้งาน "เรียกฐานหลัก เรียกฐานหลัก นี่คือภพ ตอบรับ"

มีแต่เสียง static

"สัญญาณถูกกั้น" พนักงานพูด "พวกเขาต้องใช้Jammer"

"แล้วเราจะติดต่อภายนอกได้ยังไง?" ลักษณ์ถาม

พนักงานคนที่สองเสนอ "มีสายโทรศัพท์แบบมีสายเชื่อมต่อระบบรักษาความปลอดภัยโดยตรง ไปที่สถานีตำรวจ"

"อยู่ไหน?"

"ชั้น 49 ในศูนย์ควบคุม"

ต้องไปชั้น 49 อยู่ดี!

เวลา 23.00 น. - การเตรียมตัว

พนักงานทั้งสองให้ข้อมูล: มีผู้บุกรุกอย่างน้อย 15 คน กระจายอยู่ชั้น 1-10 และกำลังค้นหาขึ้นมาทีละชั้น

"พวกเขาจะมาถึงที่นี่เมื่อไหร่?" ลักษณ์ถาม

"ประมาณหนึ่งชั่วโมง ถ้าไม่พบอะไร" พนักงานตอบ

"แต่ถ้าพบ tracker ของผม?" ลักษณ์ถามต่อ

"เร็วกว่านั้น" ภพตอบ "แต่ทีมเรารู้ตำแหน่งเรา พวกเขาพยายามขึ้นมาช่วย"

"แต่ถ้าทางขึ้นถูกบล็อก?"

ภพเงียบไป

เวลา 23.15 น. - แผนใหม่

"เราต้องขึ้นไปชั้น 49 ด้วยตัวเอง" ภพตัดสินใจ "ใช้ทางลับอีกครั้ง"

"แต่ทางลับไปถึงแค่ชั้น 48" พนักงานเตือน "ชั้น 49 มีระบบความปลอดภัยพิเศษ"

ลักษณ์คิด "ศักดิ์ชายบอกรหัสอะไรบ้าง?"

"เขาให้รหัสหลายอย่าง" ภพจำได้ "แต่ผมไม่แน่ใจว่าอันไหนสำหรับชั้น 49"

"ลองทั้งหมด" ลักษณ์เสนอ "ดีกว่าอยู่รอตาย"

เวลา 23.30 น. - การขึ้นไปชั้น 49

ทั้งคู่กับพนักงานหนึ่งคน (ชื่ออ๊อด) ขึ้นไปถึงประตูลับที่เชื่อมไปชั้น 49

ภพกดรหัสแรก... ไม่ทำงาน
รหัสที่สอง... ไม่ทำงาน
รหัสที่สาม...

บี๊บ! ประตูเปิด!

"ได้แล้ว!" ลักษณ์พูด

แต่เมื่อประตูเปิด... มีชายชุดดำสามคนยืนรออยู่!

ฉากการเผชิญหน้า:

ทั้งคู่และอ๊อดหยุดนิ่ง

"ท่านรัฐมนตรี" ชายคนหนึ่งพูด "ตามเรามาครับ"

"ไปไหน?" ภพถาม

"ไปพบเจ้านาย"

"ที่นี่ไม่มีเจ้านายใคร" ภพตอบ "มีแต่ผู้บุกรุกผิดกฎหมาย"

ชายคนนั้นยกปืนขึ้น "เลือกเอา ไปอย่างสงบ หรือตายที่นี่"

ลักษณ์มองภพ แล้วมองไปรอบๆ เขาเห็นกล่องไฟฉุกเฉินติดผนัง...

เขาทำตัวเหมือนจะยอมแพ้ แล้วกระโดดไปกดปุ่มไฟฉุกเฉิน!

เสียงไซเรนดังขึ้นทั่วชั้น 49 แสงไฟกระพริบ!

ในความวุ่นวายชั่วขณะนั้น ภพชกชายคนที่ใกล้ที่สุด แล้วดึงลักษณ์วิ่ง!

"อ๊อด ตามมา!" เขาตะโกน

เวลา 23.40 น. - การไล่ล่าในชั้น 49

ทั้งสามคนวิ่งผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยแสงไฟกระพริบสีแดง

ชายชุดดำตามมาข้างหลัง ยิงปืนเสียงดัง!

กระสุนฝังเข้าไปในผนังข้างๆ

"เข้าไปในห้องนั้น!" ลักษณ์ชี้ไปที่ประตูหนึ่ง

พวกเขาวิ่งเข้าไปปิดประตูล็อก

เป็นห้องเซิร์ฟเวอร์ เต็มไปด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์

"ไม่มีทางออก!" อ๊อดตะโกน

เสียงทุบประตูดังขึ้น!

"เปิดประตู!" เสียงตะโกน

ในห้องเซิร์ฟเวอร์

ในห้องที่แคบและร้อนจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ ทั้งสามคนหนีไม่พ้น

"นี่คือจุดจบแล้วเหรอ?" ลักษณ์ถามด้วยความสิ้นหวัง

"ยังไม่" ภพตอบ "เรายังมีทางออก"

เขาชี้ไปที่ช่องระบายอากาศบนเพดาน "ขึ้นไปได้"

"แต่สูง" อ๊อดพูด

"ผมช่วยคุณ" ภพพูด แล้วยกอ๊อดขึ้นก่อน

ลักษณ์ช่วยดัน จากนั้นภพยกลักษณ์ขึ้น

"คุณล่ะ?" ลักษณ์ถามจากช่องระบายอากาศ

"ตามมา" ภพตอบ แล้วกระโดดจับขอบช่อง ดึงตัวเองขึ้นไปอย่างยากลำบาก

ทันทีที่เขาขึ้นไปได้ ประตูห้องก็ถูกทุบแตก!

ในช่องระบายอากาศ

ทั้งสามคนคลานผ่านท่อแคบๆ

"ไปไหน?" อ๊อดถาม

"ไปศูนย์ควบคุม" ภพตอบ "มันอยู่ทางซ้าย"

พวกเขาคลานไปประมาณห้านาที จนได้ยินเสียงพูดจากด้านล่าง

ภพแงะตะแกรงออกเล็กน้อย มองลงไป...

เป็นศูนย์ควบคุมความปลอดภัย! แต่มีชายชุดดำสองคนกำลังพยายามเจาะระบบ

"นั่นคือทีมเรา" อ๊อดกระซิบ "ถูกจับแล้ว"

ทีมรักษาความปลอดภัยของตึกถูกมัดมือมัดเท้านั่งอยู่มุมห้อง

เวลา 00.10 น. - วันที่ 21 ตุลาคม

"เราต้องช่วยพวกเขา" ลักษณ์พูด

"แต่เรามีสามคน ไม่มีอาวุธ" ภพวิเคราะห์

อ๊อดเสนอ "ผมรู้ว่ามีตู้ฉุกเฉินในท่อข้างๆ มีสเปรย์พริกไทยและไม้กระบอง"

"ไปเอามา" ภพสั่ง

อ๊อดคลานไปแล้วกลับมาพร้อมอุปกรณ์

"แผนคืออะไร?" ลักษณ์ถาม

"เราทั้งสามคนกระโดดลงไปพร้อมกัน" ภพวางแผน "อ๊อดกับผมจัดการคนสองคน ลักษณ์ไปปลดปล่อยทีมเรา"

"ทำเมื่อไหร่?"

"ตอนที่ผมส่งสัญญาณ"

เวลา 00.20 น. - การบุกช่วยเหลือ

ภพส่งสัญญาณด้วยการกระแทกท่อสามครั้ง

ทั้งสามคนกระโดดลงจากช่องระบายอากาศ!

อ๊อดพุ่งไปที่ชายคนแรก ฟาดไม้กระบองที่หัว

ภพพุ่งไปที่คนที่สอง ชกที่ท้องแล้วตบศอกที่กราม

ลักษณ์วิ่งไปหาทีมรักษาความปลอดภัย ใช้มีดพกตัดเชือก

"ขอบคุณ!" หัวหน้าทีมพูด

ภายในหนึ่งนาที สถานการณ์พลิก!

ทีมรักษาความปลอดภัยยึดอาวุธคืนได้

"ระบบสื่อสาร!" ภพสั่ง

หัวหน้าทีมวิ่งไปที่แผงควบคุม "ระบบถูกตัด แต่ผมสามารถเรียกสายตรงไปตำรวจได้"

เขากดปุ่ม "สถานีตำรวจหลัก นี่คือตึกวรเวช เกิดเหตุกราดยิง ผู้บุกรุกมีอาวุธหนัก ต้องการความช่วยเหลือด่วน!"

เสียงตอบกลับมา "รับทราบ กองกำลังพิเศษกำลังไป!"

เวลา 00.35 น. - การเตรียมรับมือ

"พวกเขารู้ว่าเราอยู่ที่นี่แล้ว" หัวหน้าทีมพูด "พวกเขาจะบุกขึ้นมาแน่"

"เรามีกี่คน?" ภพถาม

"รวมแล้วแปดคน มีอาวุธปืนสั้นสามกระบอก ไม้กระบองห้าอัน"

"สู้กับ 15 คนที่มีอาวุธอัตโนมัติไม่ได้" ลักษณ์วิเคราะห์

"เราไม่ต้องสู้" ภพพูด "เราแค่ต้องรอจนกองกำลังพิเศษมา"

"แต่พวกเขาอาจบุกขึ้นมาก่อน" อ๊อดเตือน

ภพมองไปรอบห้อง "เราต้องตั้งแนวป้องกัน"

เวลา 00.50 น. - การบุกขึ้นมาของผู้บุกรุก

เสียงประตูถูกทุบดังมาจากบันได

"พวกเขามาแล้ว!" คนหนึ่งตะโกน

"เตรียมตัว!" หัวหน้าทีมสั่ง

ประตูศูนย์ควบคุมถูกทุบ!

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่การบุกเข้ามา...

“ความขัดแย้งที่หายใจไม่ออก”:

ชายคนหนึ่งผลักประตูเปิด แล้วเดินเข้ามาโดยไม่ถืออาวุธ

เขาเป็นชายวัยห้าสิบกลาง สวมสูทราคาแพง ใบหน้าเคร่งขรึม

"ท่านรัฐมนตรี" เขาพูด "สุดท้ายเราก็พบกัน"

"คุณคือใคร?" ภพถาม

"ผมคือคนที่คุณเรียกว่า 'กลุ่มวารี'" เขาตอบ "แต่ชื่อจริงของผมคือ ประวิตร วารีสาร"

ทุกคนในห้องรู้ชื่อนี้ดี - เขาคืออดีตรัฐมนตรีคลัง และพี่ชายของนายกฯ!

"คุณ... คุณอยู่เบื้องหลังทั้งหมด?" ลักษณ์ถาม

"เบื้องหลังบางส่วน" ประวิตรตอบ "และตอนนี้ ผมมาขอสิ่งที่ควรเป็นของผม"

"อะไร?"

"ข้อมูลจากศักดิ์ชาย และชีวิตของพวกคุณ"

เวลา 01.00 น. - การเจรจา

ประวิตรนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสงบ "คุณกับผมไม่จำเป็นต้องสู้กัน"

"คุณบุกเข้ามาในทรัพย์สินของผม" ภพพูด "นั่นคือการสู้แล้ว"

"ผมบุกเข้ามาเพราะคุณขโมยข้อมูลของผม" ประวิตรตอบ "ศักดิ์ชายเป็นลูกน้องผม เขาขโมยข้อมูลไปให้คุณ"

"ข้อมูลที่พิสูจน์ความผิดของคุณ" ลักษณ์พูด

ประวิตรมองลักษณ์ "คุณ... ลูกชายของวิเชียร ใช่ไหม?"

ลักษณ์ตกใจ "คุณรู้จักพ่อผม?"

"รู้จักดี" ประวิตรยิ้มบางๆ "เขาเป็นคนซื่อสัตย์เกินไปสำหรับธุรกิจการเมือง"

"คุณเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อผมไหม?"

"เกี่ยวข้องทางอ้อม" ประวิตรตอบ "ผมแค่กดดันธนาคารให้เรียกเก็บหนี้เขา เพราะเขาปฏิเสธข้อเสนอของผม"

ลักษณ์หน้าแดงด้วยความโกรธ แต่ภพจับแขนเขาไว้

"สงบ" ภพกระซิบ

การเผชิญหน้าครั้งสำคัญ

ประวิตรพูดต่อ "ผมเสนอข้อตกลงครั้งสุดท้าย"

"อะไร?" ภพถาม

"ให้ข้อมูลทั้งหมดคืนผม คุณสองคนเดินทางไปต่างประเทศ พร้อมเงิน 1,000 ล้านบาท"

"และถ้าเราไม่รับ?"

"คุณ ตาย" ประวิตรตอบง่ายๆ "คุณลักษณ์ ตาย ทีมงานคุณ ตาย และผมจะบอกว่าพวกคุณคือคนวางแผนล้มรัฐบาล"

"ไม่มีใครเชื่อคุณ" ภพพูด

"มีคนเชื่อผมพอ" ประวิตรยิ้ม "เพราะผมมีสื่อ ผมมีตำรวจ และผมมีศาล"

เขามองนาฬิกา "คุณมีเวลาตัดสินใจห้านาที"

เวลา 01.05 น. - การตัดสินใจ

ในห้านาทีนั้น ภพและลักษณ์คุยกันอย่างรวดเร็ว

"เราไม่มีทางชนะในห้องนี้" ลักษณ์พูด

"แต่ถ้าเรายอม เราก็แพ้ทั้งหมด" ภพตอบ

หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยกระซิบ "กองกำลังพิเศษน่าจะมาถึงแล้ว กำลังวางแผนบุก"

"เราต้องยื้อเวลา" ภพตัดสินใจ

เวลา 01.10 น. - การยื้อเวลา

ภพเดินไปหาประวิตร "เราต้องการเวลา"

"หมดเวลาแล้ว" ประวิตรพูด "ตัดสินใจเดี๋ยวนี้"

ทันใดนั้น... เสียงปืนดังขึ้นจากชั้นล่าง!

"อะไรนั่น!" ประวิตรตะโกน

วิทยุของชายชุดดำคนหนึ่งดังขึ้น "ตำรวจบุกเข้ามาแล้ว! ทีมเราสู้อยู่!"

ประวิตรหน้าเปลี่ยน "คุณเรียกตำรวจ!"

"ใช่" ภพตอบ "และตอนนี้คุณติดกับแล้ว"

เวลา 01.15 น. - การต่อสู้ครั้งสุดท้าย

ประวิตรลุกขึ้น "ฆ่าพวกเขาทั้งหมด!"

แต่ก่อนที่ชายชุดดำจะยิง... เสียงประตูถูกทุบแตก!

กองกำลังพิเศษ SWAT บุกเข้ามาพร้อมกันสามทาง!

"อย่าขยับ! วางอาวุธ!" พวกเขาตะโกน

ชายชุดดำวางอาวุธ ทีม SWAT จับกุมทั้งหมด

ประวิตรพยายามจะวิ่ง แต่ภพกระโดดจับตัวเขาไว้!

"พอแล้ว!" ภพตะโกน

เวลา 01.30 น. - จบสงคราม

ประวิตรถูกจับกุม ผู้บุกรุกทั้งหมดถูกควบคุม

ตำรวจระดับสูงเข้ามาในห้อง "ท่านรัฐมนตรี ขอโทษที่มาช้า"

"ไม่เป็นไร" ภพตอบ "มาทันเวลา"

ลักษณ์วิ่งไปกอดภพ "เราปลอดภัยแล้ว"

"ปลอดภัยแล้ว" ภพตอบ กอดกลับแน่น

เวลา 02.00 น. - การสรุปเหตุการณ์

แม่ลักษณ์และแม่ภพปลอดภัยดี ทีมรักษาความปลอดภัยปกป้องพวกเขาได้

รพีและภรณีที่อยู่ชั้นอื่นก็ปลอดภัย

ศักดิ์ชายและลูกสาวปลอดภัยที่ที่หลบซ่อน

แต่ข่าวร้ายมาถึง...

"ท่านนายกฯ..." ตำรวจรายงาน "เสียชีวิตที่โรงพยาบาลแล้ว"

ทั้งห้องเงียบ

"ใครทำ?" ภพถาม

"กำลังสอบสวน" ตำรวจตอบ "แต่คาดว่าเป็นคำสั่งของประวิตร เพื่อไม่ให้เปิดเผยความลับ"

ลักษณ์จับมือภพ "สงครามจบแล้ว"

"แต่มีคนต้องตาย" ภพพูดด้วยความเศร้า

เวลา 03.00 น. - หลังเหตุการณ์

ทั้งคู่นั่งอยู่ที่ระเบียงชั้น 50 มองเมืองที่สงบลงแล้ว

"คุณคิดว่าเราทำถูกไหม?" ลักษณ์ถาม

"ถูก" ภพตอบ "เราทำสิ่งที่ต้องทำ"

"แต่มีคนตาย"

"เพราะคนชั่วเลือกทางนั้นเอง" ภพพูด "เราแค่เลือกทางที่ถูกต้อง"

ลักษณ์เอนหัวลงบนไหล่ภพ "ผมเหนื่อย"

"พักผ่อนเถอะ" ภพตอบ "พรุ่งนี้เราต้องเริ่มใหม่"

"เริ่มใหม่ยังไง?"

ภพมองออกไปยังแสงแรกของเช้า "ด้วยการสร้างประเทศที่ดีขึ้น จากซากปรักหักพังของสงครามครั้งนี้"

ลุ้นระทึก ต้องลุ้นต่อ ตอนที่ 38:

ขณะทั้งคู่กำลังจะกลับเข้าตึกเพื่อพักผ่อน โทรศัพท์ของภพดังขึ้น

เป็นเลขาส่วนตัวของประธานวุฒิสภา

"ท่านรัฐมนตรี" เสียงพูด "ตามรัฐธรรมนูญ หลังนายกรัฐมนตรีเสียชีวิต ตำแหน่งว่างลง"

"ผมรู้"

"และคณะรัฐมนตรีทั้งคณะพ้นตำแหน่งโดยอัตโนมัติ"

ภพเงียบไป

"แต่" เสียงพูดต่อ "มีสมาชิกสภาจากหลายพรรคเสนอชื่อท่านเป็นนายกรัฐมนตรีคนใหม่"

ลักษณ์มองภพด้วยความตกใจ

"ท่าน... ตอบรับไหม?"

คำโปรยสำหรับตอนที่ 39:
 "เมื่อเสียงเรียกร้องจากสภาส่งมาถึง ภพต้องตัดสินใจระหว่างการเป็นนายกรัฐมนตรีเพื่อเปลี่ยนแปลงประเทศ กับการใช้ชีวิตส่วนตัวกับลักษณ์อย่างสงบ... และการตัดสินใจครั้งนี้อาจเป็นทางแยกที่กำหนดชะตาชีวิตทั้งคู่ตลอดไป!" 

จบตอนที่ 38
ความยาว: ประมาณ 4,000 คำ
อารมณ์ตอน: การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด + การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย + การสูญเสียและชัยชนะ
เตรียมพร้อมสำหรับตอนที่ 39: การเสนอชื่อเป็นนายกรัฐมนตรีและการตัดสินใจชะตากรรม