ฉันชื่อว่าปัน นี่คือชื่อเล่นของฉัน คุณจะเรียกฉันว่าปันก็ได้นะ เราจะได้รู้สึกสนิทกันมากขึ้น สิ่งที่คุณกำลังอ่านอยู่ตอนนี้คือไดอารี่ของฉันมันบันทึกเื่ราวของฉันเอาไว้ในเมื่อคุณหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านแล้ว ก็อ่านมันให้จบเถอะนะ
ฉันเพิ่งเขียนบันทึกเป็ครั้งแรก ฉันจะเขียนตามที่ฉันอยากเขียน
ฉันในตอนนี้อายุสิบห้าปี คนที่อยู่กับฉันมีแค่แม่ เราอยู่ในห้องที่เช่าจากอพาทเมนท์ ห้องของฉันเต็มไปด้วยของมากมาย ทั้งของที่จำเป็และไม่จำเป็ รวมถึงขยะด้วย ห้องของฉันมันรกมากๆ โต๊ะเครื่องแป้งเต็มไปด้วยเครื่องสำอางค์ ครีม กล่องนม ยา กิ๊บ ของที่ไม่ควรจะอยู่บนโต๊ะนั่น คุณคิดไม่ถึงแน่ว่ามันมีเตารีดวางอยู่ด้วย ในตู้เสื้อผ้าอัดแน่นเต็มไปด้วยผ้า เสื้อผ้าแขวนไม่เป็ระเบียบ ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าจะเต็มตู้ แต่นั่นไม่เพียงพอหรอก ยังมีผ้าอยู่ในตระกร้าอีกห้่าใบ อยู่ในตู้สีเทา อยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่อีก2ตัว บนพื้น แล้วก็อาจจะหล่นอยู่ในที่ๆฉันไม่เห็น บนเตียงนอนของฉันมีกองผ้าห่ม ถุงใส่ของ แล้วก็สิ่งของที่ไม่ควรอยู่อย่างสมุด หนังสือ กระดาษ หัวเตียงนอนของฉันก็มีที่ไว้สำหรับวางของเล็กๆน้อยๆ มันควรจะเป็อย่างนั้นนะ แต่ตรงหัวเตียงถูกเป็ที่ไว้ครีม ตระกร้าเล็กๆที่มีของอีกมาก หนังสือเกินสิบเล่ม หลังเตียงก็มีสิ่งของ ข้างเตียงก็ด้วย แทบทุกตารางนิ้วห้องฉันมีแต่ขยะแล้วก็ของ ฉันไม่รู้เลยว่าพวกมันมีมากขนาดนี้ั้แ่ตอนไหน ตอนที่ย้ายมาที่อพาทเมนท์ครั้งแรกห้องนี้โล่งและว่าง มันคงเริ่มมีสิ่งของั้แ่ตอนที่แม่พาฉันกลับไปที่บ้านเก่าเพื่อขนของมาไว้ที่นี่ สิ่งที่ฉันนำมาด้วยมีแค่เสื้อผ้า มีแค่นั้นจริงๆ นอกนั้นก็เป็สิ่งที่แม่คิดว่ามันต้องใช้ ฉันคิดว่าห้องมันรกเพราะแม่นะ ฉันรู้ว่าไม่ควรโทษคนอื่น แต่ฉันอดคิดไม่ได้จริงๆ สิ่งที่ฉันใช้ในชีวิตมีแค่เสื้อผ้า ผ้าห่ม หมอน แปรงสีฟัน ยาสีฟัน สบู่ ยาสระผม จาน ช้อน ซ้อม ถ้วย อุปกรณ์การเรียน กระเป๋า รองเท้า มีเท่านี้เอง
ฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมแม่ของฉันถึงต้องเก็บของหรือซื้อของที่ไม่จำเป็ไว้ในห้อง ฉันคิดว่าน่าจะเคยถามแม่นะเกี่ยวกับเื่นี้ แต่ฉันลืมไปแล้วล่ะ ฉันคิดว่าคำตอบที่ได้คงไม่น่าจดจำนัก
ที่โรงเรียนของฉันมีตึกหลายตึก มีโรงอาหาร มีสนามหญ้า มีห้องสมุด หลายอย่างที่โรงเรียนระดับมัทธยมมี เด็กนักเรียนในโรงเรียน คนที่ฉันรู้จัก เพื่อนของฉัน ส่วนมากมีแต่คนพูดจาหยาบคาย ไม่เว้นแม้แต่เด็กนักเรียนดีเด่นจากห้องหนึ่ง หรือห้องพิเศษ นั่นรวมถึงฉันด้วย แต่ฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยหยาบคายกับครู ก่อนที่ฉันจะเรียนระดับมัทธยม ฉันเป็คนพูดหยาบน้อยมาก แต่เดี๋ยวนี้การพูดกับเพื่อนสนิทโดยไม่มีคำหยาบมันเป็เื่ที่ยากสุดๆเลย
ฉันเรียนอยู่ห้องที่ห้า ห้องเรียนมีทั้งหมดสิบห้อง ฉันคิดว่าตัวเองโชคดีนะที่ได้เรียนห้องที่มีความสามารถระดับกลางๆ ฉันคิดผิด เหมือนกับว่าทางโรงเรียนจะสุ่มเด็กที่ค่อนข้างมีปัญหาไว้ด้วย เด็กนักเรียนชายเกเร เด็กผู้หญิงที่เกเร ถ้าเกเรแบบปกติฉันจะไม่คิดหรอกนะว่าค่อนข้างมีปัญหา แต่ว่าพวกนั้นเกเรเกินปกติจริงๆ เด็กที่เกเรเกินปกติดันอยู่ห้องฉันมากกว่านักเรียนห้องที่อันดับต่ำกว่าห้องที่ฉันอยู่ นั่นมันไม่ดีสุดๆเลย
เด็กเกเรผู้หญิงยังเชื่อฟังครูบ้างถึงจะมีแอบด่าลับหลัง แต่เด็กเกเรผู้ชายไม่ฟังครู แถมยังท้าทายอีก จนบ่อยครั้งที่ครูไม่ยอมสอนเพราะทนไม่ไหว
เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน เป็เวลาบ่ายสามครึ่ง(15.30) ฉันก็จะรอแม่มารับที่หน้าโรงเรียน เพราะตรงนั้นจะมีที่สำหรับนั่งอยู่ แม่ฉันเลิกงานสี่โมงครึ่ง(16.30) กว่าท่านจะมารับฉันก็เป็เวลาเกือบห้าโมง บางทีก็ห้าโมงกว่า(17.35)
418
