ตอนที่ 20 สั่งสอนสุนัขของอี๋เหนียงสาม (2)
พอเห็นสีหน้างอง้ำของหงอวี้ ฮวาอิ่งเม่ยก็เหยียดยิ้มที่มุมปาก ทำหน้าสงสัยถามว่า “ฮูหยินรึ ท่านพ่อยกอี๋เหนียงคนไหนขึ้นเสมอด้วยภรรยากันล่ะ”
“คุณหนูใหญ่ คนทั้งจวนมีใครไม่เรียกอี๋เหนียงสามเป็ฮูหยินกันบ้างเ้าคะ เหตุใดท่านต้องมาเอาเื่กับบ่าวอย่างข้าด้วย” หงอวี้กล่าวอย่างประชดประชัน มองดูฮวาอิ่งเม่ยด้วยสายตาดูแคลนยิ่ง ก็แค่เป็ที่โปรดปรานขึ้นมาชั่วคราวเท่านั้น ขอเพียงมีฮูหยินกับคุณหนูสามอยู่ ฮวาอิ่งเม่ยชาตินี้เ้าอย่าหมายว่าจะได้ดีขึ้นมาเลย
ฮวาอิ่งเม่ยคว่ำหนังสือลงบนโต๊ะอย่างแรง ดวงตาลึกล้ำหรี่ลงอย่างเอาเื่ แม้นางจะไม่อยากเผยคมตัวเองนัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยให้บ่าวพวกนี้มากำเริบเสิบสานเอาได้
แค่สาวใช้ขั้นรองตัวเล็กๆ คนหนึ่ง กลับกล้ากล่าวคำพูดเช่นนี้ ช่างไม่เห็นคุณหนูใหญ่อย่างนางอยู่ในสายตาจริงๆ
ฮวาอิ่งเม่ยรวบจับชายกระโปรง ลุกขึ้นยืนช้าๆ ยกถ้วยชาที่ชิวเอ๋อร์เพิ่งรินไว้ให้นาง สาดไปที่มือซึ่งอยู่นอกร่มผ้าของหงอวี้
“โอ๊ย!” น้ำชาร้อนจัดสาดกระทบผิวเนื้อ ความรู้สึกเ็ปทำให้หงอวี้ร้องออกมาเสียงดังลั่น
เสียงดัง “เพล้ง” ถ้วยชาหล่นกระทบพื้น ถ้วยชาทำจากกระเบื้องชิงฮวา[1]อย่างดีตกแตกกระจาย สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกพอได้ยินเสียงร้องอย่างเ็ปก็พากันใ บุกเข้าห้องมาโดยไม่สนใจอะไรอีก
“หงอวี้ เหตุใดเ้าเลินเล่อไม่ทันระวังเช่นนี้ แม้แต่น้ำชาที่คุณหนูให้รางวัลยังถือไม่อยู่ ยังทำถ้วยชาชิงฮวาสุดโปรดของคุณหนูตกแตกอีก” เสียงต่อว่าของชิวเอ๋อร์ที่ดังลั่นออกมาอธิบายภาพตรงหน้าทั้งหมดนี้แล้ว
ฮวาอิ่งเม่ยหันไปส่งสายตาชื่นชมชิวเอ๋อร์ เด็กน้อยนี้นับว่ารู้ทางเร็วขึ้นทุกที
“ฮวาอิ่งเม่ย เ้า...” หงอวี้ถลนตาแทบฉีกขาดร้องโพล่งออกมาอย่างลืมตัว แววตาโกรธขึ้งราวกับ้าบดขยี้ร่างฮวาอิ่งเม่ยเป็ผุยผงจึงจะหายแค้น
“บังอาจนัก ถึงกับกล้าเรียกชื่อคุณหนูตรงๆ” ชิวเอ๋อร์ก้าวไปตบหน้าหงอวี้ฉาดหนึ่ง สั่งสอนคนใช้ที่ไม่รู้จักฐานะนายบ่าว
หงอวี้ถูกตบฉาดนี้จนมึนไปเลย แม้นางจะเป็แค่สาวใช้ขั้นรองคนหนึ่ง แต่อย่างน้อยก็เป็คนข้างกายของอี๋เหนียงสาม ตีสุนัขยังต้องดูนายของมัน แถมนางไม่ใช่สุนัขเสียหน่อย!
“นางไพร่สถุล เ้าถึงกับกล้าทำร้ายข้า” หงอวี้กรีดร้องออกมา แล้วโถมเข้าไปตบตีกับชิวเอ๋อร์
“ดีมาก” ฮวาอิ่งเม่ยมองดูฉากครึกครื้นตรงหน้า สายตากวาดผ่านเงาร่างหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในเรือนเพียงแวบเดียวแล้วหายตัวไป ริมฝีปากแดงสดยกยิ้มออกมา ที่แท้เป็หลีเซียงนี่เอง
นางรวบจัดชายกระโปรง คว้ามือหงอวี้ข้างที่ถูกน้ำร้อนลวกเอาไว้
“อ๊าก...” ชั่วขณะนั้นเสียงร้องราวกับหมูถูกเชือดก็ดังขึ้น
“คุณหนู คุณหนูท่านปล่อยมือเร็วสิ มือของหงอวี้ มือข้างนี้ของหงอวี้ถูกลวกาเ็อยู่นะเ้าคะ”
“อ๋อ ถูกลวกหรือ ช่างบังเอิญยิ่งนักนะ ข้าไม่ทราบเลยว่า บ่าวในจวนกลับสามารถหาเื่ข่มเหงคุณหนูใหญ่ได้ด้วย” ฮวาอิ่งเม่ยปรากฏรอยยิ้มที่มุมปาก มองรอยลวกที่บวมพองบนมือของหงอวี้ ดวงตาฉายแววเหยียดหยันเข้มข้นกว่าเดิม
“คุณหนู หงอวี้รู้ผิดแล้วจริงๆ คุณหนูปล่อยหงอวี้ไปเถอะเ้าค่ะ หงอวี้ไม่กล้าอีกแล้วเ้าค่ะ” หงอวี้น้ำตาไหลพรากราวกับสร้อยมุกขาดสาย
“บอกมา อี๋เหนียงสามให้เ้ามาทำอะไร” ฮวาอิ่งเม่ยถาม
“บ่าวจะมาบอกคุณหนูว่า อี๋เหนียงสามเชิญท่านไปสวดขอพรที่วัดฝอเซี่ยงด้วยกันเ้าค่ะ” หงอวี้กล่าวด้วยเสียงอัดอั้นใจกว่าเดิม
เชิงอรรถ
^ กระเบื้องพื้นขาวตัดลายสีฟ้าเข้ม ได้ชื่อว่า ชิงฮวา เป็นงานฝีมือที่เป็นตัวแทนของยุคสมัย และส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมเครื่องกระเบื้องของจีนอย่างกว้างขวาง
287
