ทั้งสี่พุ่งตามต้นไม้ไปทั่วและสอดส่องรอบตัวอยู่ตลอดเวลา ระหว่างทางเจอสัตว์อสูรมากมาย
แต่โดยส่วนใหญ่อยู่กันเป็ฝูงทำให้พวกเขาต้องทิ้งไป สัตว์อสูรตััวเดียวพวกเขาทั้งสี่ย่อมฆ่าได้อยู่แล้ว แต่หากเป็สิบ เป็ร้อยละ?
แน่นอนว่าไม่ได้! แม้จะเสียดายแค่ไหนก็ตาม
"เอ๊ะ!" จู่ๆฟู่คงมินก็ร้องขึ้นและยกกำปั้นขึ้นเป็สัญญาณให้ทุกคนหยุด
"มีอะไรหรือ?" เ้าผอมทำหน้าฉงนมันมองดูแล้วก็ไม่น่ามีอะไรหนิ?
"พวกเ้าดูตรงนั้น มีวิหารอยู่!" ฟู่คงมินชี้ที่ใต้หน้าผาแห่งหนึ่งจุดนั้นมัต้นไม้ใหญ่ปกคลุมเยอะมาก ต้องตั้งใจมองผ่านช่องว่างของต้นไม้จึงจะเห็น
"จริงๆด้วย!" เ้าผอมหม่าออกอาการ
"ไปๆๆ" เ้าอ้วนหวังยิ้มร่านี่เป็การล่าขุมสมบัติครั้งแรก ย่อมตื่นเต้นเป็ธรรมดาอยู่แล้ว!
ฟู่คงมินหันมาพยักหน้าและนำไป เฟยเทียนก็ปิดท้ายตามไปเช่นกัน
ฟุบ! ฟุบ!
ทั้งสี่ทิ้งตัวจากยอดไม้ลงมายังพื้นดิน ข้างหน้าเป็วิหารโบราณขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ด้านหน้ามีเถาวัลย์เกาะเต็มไปหมด แสดงให้เห็นถึงร่องรอยแห่งกาลเวลาที่กัดเซาะ
"พวกเ้าระวังตัวให้ดี สถานที่พวกนี้ล้วนมีกับดักและอุปสรรคคอยขวางอยู่เสมอ อย่าประมาทเด็ดขาด" ฟู่คงมินตื่นตัวเต็มที่
วิหารโบราณมีขนาดใหญ่ บางทีสิ่งที่อยู่ข้างในอาจแข็งแกร่ง ทั้งสามคนก็ตึงเครียดเล็กน้อย โชควาสนาย่อมแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ บางคนอาจด้วยชีวิต!
ดั่งนั้นการไม่ประมาทดีที่สุด ทั้งสี่คนชักอาวุธออกมาและเริ่มเดินเข้าสู่วิหารโบราณ
พวกเขาหันหลังเข้าหากันและเดินไปรอบๆ เพื่อสังเกตุุทั้งสี่ทิศเป็การป้องกันตัวรูปแบบหนึ่ง สามารถเห็นได้ทั้งสี่ทิศ
"วิหารนี้แสดงให้เห็นว่าเป็วิหารพุทธแห่งหนึ่งที่ถูกทิ้งร้าง บางทีอุปสรรคอาจไม่ร้ายแรงนัก" ฟู่คงมินสำรวจรายละเอียดและพิจารณา
ทำให้พวกเขาคลายความกังวลลงเล็กน้อย วิหารพุทธ เผยแผ่ศาสนา นำสรรพสิ่งสู่นิพพาน!
เดินเข้ามาเรื่อยๆจึงเห็นแท่นสูงแห่งหนึ่ง มีพระพุทธรูป องค์สีทองอร่ามตั้งอยู่ พระหัตถ์ข้างขวาแผ่เมตตา พระหัตถ์ซ้ายแนบกับหัวเข่า สีหน้ายิ้มแย้ม ชวนให้สงบจิตสงบใจ
ขณะเ้าอ้วนหวังเหยียบลงอะไรบางอย่าง คลิ๊ก!
พวกเขาทั้งสี่ตกลงไปทันทีและเข้าไปสู่ความมืด
เฟยเทียนกระชับกระบี่ผีในมือ พยายามััถึงบรรยากาศรอบๆ เมื่อััได้ว่าทุกอย่างหยุดลง
เขาจึงสอดส่องไปรอบด้านแต่ก็เห็นแต่เพียงความมืด
ติ๊ง!
เสียงใส่ดังขึ้นขจัดความมืดออกไปและปรากฏพระพุทธรูปองค์เล็กสีทองรูปร่างเหมือนข้างหน้าไม่มีผิดเพี้ยน
"ปรีดาเป็อย่างยิ่งที่มีผู้คนมาเยือนวิหารพุทธของข้า ในเมื่อมาแล้วก็อยู่ด้วยกันซักประเดี๋ยวเถอะ!" เสียงใสกังวาลดังขึ้น
ซึ่งเสียงนี้ไม่ใช่ดังแค่เฟยเทียนแต่กับอีกสามคนก็เช่นกัน
"พวกเ้าจงหาทางออกจากที่นี่โดยตนเอง โดยข้าจะมีเวลาให้ สามชั่วยาม หากพ้นสามชั่วยาม ข้าจะโยนพวกเ้าออกไปและจะถูกสถานะห้ามเข้าโบราณสถานทุกแห่งเป็เวลาสามวัน! "
"ตนเป็ที่พึ่งแห่งตน สติมาปัญญาเกิด หากมีสติย่อมมีทางออก พระพุทธเ้าตรัสไว้ว่า ทุกปัญหาย่อมมีทางออก" นั้นคือเสียงสุดท้ายที่ดังขึ้นและทุกอย่างก็เต็มไปด้วยความเงียบที่โดดเดี่ยว
เฟยเทียนเดินรอบๆและสังเกตุุสิ่งต่างๆพบว่าปกติมาก เขาสำรวจพระพุทธรูปก็พบว่าปกติดีไม่มีอะไรผิดปกติ
เขาจึงนั่งลงและขบคิด วิธีการออกจากที่นี่หรอ? มันจะออกไปได้ยังไงในเมื่อมืดทั้งสี่ด้าน ลองใช้พลัง?
เขาลุกขึ้นรวบรวมพลังเต็มอัตราใส่กระบี่ผีก่อนจะฟาดเข้าเต็มแรงที่กำแพง ปัง! แต่มันกลับไม่เป็อะไรเลย! แถมกระบี่ผีและเขายังกระเด็นออกมาด้วย
"ไม่ได้ผล" เขาวางกระบี่ผีลงและขบคิดอีกครั้ง มันต้องมีซักวิธี
เข้าวัดต้องทำอะไรก่อนเป็อันดับแรก? เฟยเทียนขบคิดสมัยตนเป็คนธรรมดาและนอนอยู่ที่วัดร้าง ก่อนนอนและตอนเช้าเขาจะกราบไหว้พระพุทธรูปทุกวัน! ใช่!
เหมือนดั่งเจอทางออกเฟยเทียนเดินไปที่หน้าพระพุทธรูปและคุกเข่าลงกราบไหว้ ก่อนจะจ้องมองไปที่พระพุทธรูป ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือไม่
ครืน..
พระพุทธรูปเลื่อนออกเผยเส้นทางสู่ใต้ดิน เฟยเทียนสูดลมหายใจและเดินลงไป ทางเดินมืดสนิทเขาเดินไปเรื่อยๆ
ยิ่งเดินเฟยเทียนก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไกลเสียเหลือเกิน เดินเท่าไหร่ก็ไม่ถึง เขาจึงใช้พลังปราณจุดไฟดวงเล็กๆขึ้น
แสงไฟสว่างวาบ และปรากฏเส้นทางเดินอันยาวไกลสุดลูกหูลูกตา
เฟยเทียนเหมือนคนสิ้นหวังเขาไม่สามารถเดินจนถึงที่นั้นภายในสามชั่วยามแน่
เดี๋ยวสิ? ข้าหยุดแล้ว มีแต่เ้าที่ยังไม่หยุด! นี่เป็บทความที่พระพุทธเ้าพูดกับองคุลีมาล ก่อนจะกลับตัวกลับใจเป็พระ!
เฟยเทียนหยุดและมองไปรอบๆ เขาแตะไปที่กำแพง ใช้ไฟดวงเล็กที่คงสภาพไว้สำรวจ นี่เป็ลวดลายประหลาดแขนงหนึ่ง
"ลวดลายแปลกประหลาดมาก ข้าไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน บางอาจเป็ลวดลายเกี่ยวกับศาสนาพุทธ?" เฟยเทียนทำสีหน้าฉงนภายใต้ความมืด
เขาพยายามสำรวจลวดลายทั้งหมดแต่ก็ยังไม่เข้าใจอยูดี จึงลองเคาะดู
ป๊อก! ป๊อก!
หือ? เฟยเทียนหูกระดิก เสียงนี้เหมือนจะบอบบางเกินกำแพงปกติ หรือมันมีอีกห้องอยู่อีก?
เขาตัดสินใจทันทีส่งหมัดเข้าไป ปัง! กำแพงตรงนั้นทะลุออกโผล่ให้เห็น หนทางเดินออกแห่ง
เฟยเทียนเดินเข้าไปและดับไฟเพื่อประหยัดพลังปราณ เขาเดินไปเรื่อยๆจนคิดว่ามันจะเหมือนทางเดินแรกรึเปล่าที่เดินไม่มีสิ้นสุด?
แต่สัญชาตญาณเขาบอกว่าทางนี้คือทางออก! เขาจึงเชื่อตัวเองและเลือกเดินต่อไปเรื่อยๆ
ตู้ม! จู่ๆทั้งทางเดินก็ถล่มลงและเฟยเทียนก็ตกลงมาอย่างไม่ได้ตั้งตัวเขานำคว้ากระบี่ผีกระชับมือพร้อมสำหรับลงจอดเสมอ
ตึง! กระบี่ผีปักลงกับพื้น ฝุ่นควันมากมายกระจายฟุ้งห้อง เขาไอสองสามครั้ง ก่อนมันจะค่อยๆจางหายไป
สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเฟยเทียนคือ ห้องขนาดใหญ่ มีประตูบานใหญ่หนึ่งบานข้างหน้า ซึ่งหลังประตูบานนั้นมีอะไรอยู่บ้างก็ไม่รู้เช่นกัน แต่เขาคิดว่ามันคงไม่ใช่สิ่งดีๆแน่นอน
"เ้าฉลาดมาก เ้าเป็คนแรกที่ถึงด่านสุดท้ายและรวดเร็วที่สุด ถือเป็อันดับสิบในรอบสามร้อยปี!" เสียงใสดังขึ้นอีกครั้ง
"ขอบคุณท่านที่ชมขอรับ" เฟยเทียนคารวะอากาศเขาไม่รู้ว่าจะเรียกเสียงใสนี้ว่าอะไร รูปร่างก็ไม่เคยเห็น ได้ยินแต่เสียง
"เอาเถอะ ตอนพระพุทธเ้าออกธุดงค์ พบมารผจญมากมาย ในด่านสุดท้าย เ้าจงรับศึกของสัตว์อสูร ยิ่งผ่านไปได้มากเท่าไหร่ ของรางวัลยิ่งมากมายเท่านั้น!" เสียงใสคล้ายยินดีปรีดา
'วิหารบ้าวิหารบอ ทีหลังข้าจะไม่เข้ามาแล้ว!' เฟยเทียนสบถในใจ ก่อนจะรีบเก็บความคิด เนื่องจากตอนอยู่โรงเตี้ยมเคยได้ยินคนเล่าว่า พระอรหันต์สามารถได้ยินเสียงในจิตใจผู้คนได้
เขาคาดคะเนว่าเสียงใสนี้อย่างน้อยก็น่าจะอรหันต์เช่นกัน ผู้ที่สามารถถูกเซียนผลาญ์นำเข้ามาไว้ในแดนโบราณเพื่อเป็บททดสอบลูกหลานได้ อย่างน้อยก็ต้องเก่งกาจระดับหนึ่ง!
ซึ่งระดับหนึ่งนี่ในสายตาของเซียนนะ! ไม่ใช่คนธรรมดา หากเสียงใสนี้ออกไปข้างนอก บางทีอาจเป็เ้าสำนักใหญ่บางแห่งหรือเ้าเมืองบางเมืองก็ยังได้เลย!
เฟยเทียนตั้งท่ารอรับการโจมตีจากประตูใหญ่
แอ๊ด..
ประตูเปิดออกอย่างช้าๆ ทำให้เพิ่มความตึงเครียดอย่างที่สุด เฟยเทียนกลืนน้ำลายดังอึก เขายังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วยซ้ำ ยังเป็มือใหม่ในโลกของผู้ฝึกตน
นี่เป็ครั้งแรกที่จะรับศึกใหญ่!
โฮก!!!
เสียงคำรามกึกก้องนภาลัยทั่วห้องขนาดใหญ่สั่นะเื เศษดินร่วงหล่นปลิวว่อน
"สิงโตราตรีพฤกษา!" เฟยเทียนตาโต เ้านี่เป็สัตว์อสูรที่เห็นได้ในตำรา แต่ไม่มีโอกาสเห็นได้ในชีวิตจริง!
เพราะพวกมันสูญพันธุ์ไปนานแล้วกว่าสามพันปี! แต่ก็ยังมีสมมติฐานว่าพวกมันยังมีชีวิตอยู่เพียงแต่หลบซ่อนมนุษย์
คาดไม่ถึงว่าในแดนโบราณแห่งนี้จะมีอยู่หนึ่งตัว!
...
ขอบคุณที่อ่านครับ
จากนี้ผมจะขอปรับเวลาการลงนิยายเป็ จันทร์ พุธ ศุกร์ นะครับ เนื่องจากเปิดเทอมแล้ว ส่วนเื่ตอนไม่กำหนดนะครับบางวันอาจตอนเดียว บางวัันอาจสองหรือสามตอน
สามารถติชมและให้คำแนะนำได้เสมอนะครับพร้อมรับฟัง >3
207
