แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านยอดไม้ หนึ่งคืนอันยาวนานได้ผ่านพ้น
บรรยากาศรอบจุดพักยังคงอบอวลด้วยกลิ่นเืและเถ้าธุลีจากการต่อสู้เมื่อคืน
เซียฉิน ยืนอยู่หน้ากองไฟที่มอดไปแล้ว ท่าทางนิ่งสงบ แต่ในใจยังครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
“การโจมตี...มาจากหลายทิศเกินไป”
“เหมือนมีบางอย่างชักนำ...”
เสียงพูดค่อย ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง
ไป๋อี้หาน เดินเข้ามาพร้อมถุงสมุนไพรในมือ
“เ้ารู้ใช่ไหม...มันไม่ใช่เื่บังเอิญ”
เซียฉินพยักหน้า “แต่ไม่มีหลักฐาน เราเอาผิดใครไม่ได้”
ฉู่เหยียน ที่กำลังพันแผลอยู่เงยหน้าขึ้น “ถ้าให้ข้าเดาดู...ข้าเดาว่าเป็เ้าหยูซ่งแน่ๆ ตอนทดสอบวันแรก ข้ารู้เลยว่าเ้าหมอนั่นไม่ถูกชะตากับข้า!”
หงเทียน ขยับไหล่ที่ฟกช้ำแล้วสบถเบา ๆ
“ข้าไม่สนว่ามันเป็ใคร แต่ถ้าอีกคืนพวกมันยังคิดจะทำอีก ข้าจะเอาคืนให้สาสม!”
เสียงหัวเราะของ หลี่เหยินที่นั่งพิงต้นไม้ดังขึ้นเบา ๆ
“เมื่อคืน...เ้าดูเหมือนจะหมดลมหายใจแล้วนะ ยังมีแรงพูดอีกหรือ?”
“เพราะเ้าช่วยข้าไว้น่ะสิ...” เขายิ้มซื่อไปทางเซียฉิน“หากไม่มีเ้าช่วยรักษาแผลให้ ข้าคงไปเฝ้าบรรพบุรุษแล้ว”
เซียฉินไม่ตอบ แต่เพียงพยักหน้ารับคำขอบคุณ
—
หลังพักฟื้นอีกครู่กลุ่มทั้งห้าก็เริ่มเดินทางต่อเข้าไปในแนวลึกของป่า
แม้จะเหนื่อยล้า แต่พวกเขาเริ่มมีการสื่อสารกันมากขึ้นแบ่งหน้าที่ชัดเจนขึ้น
· ไป๋อี้หาน เดินแนวหน้า คอยเตือนภัย
· ฉู่เหยียน ประกบข้างใช้หอกคุมพื้นที่
· หงเทียน เคลียร์ทาง
· หลี่เหยิน อยู่แนวหลังพร้อมโล่ป้องกัน
· เซียฉิน ประจำตรงกลางดูแผนที่และเก็บสมุนไพรตามทาง
—
“เราต้องฆ่าสัตว์อสูรระดับ2 ขั้นกลาง ให้ได้อย่างน้อย 5 ตัว”
“บางตัวแม้ดูแก่ง แต่อาจจะไม่มีแก่นพลัง — แบบนั้นไม่ได้คะแนน”
เสียงไป๋อี้หานจริงจังขณะเขาใช้มีดสั้นผ่าศพหมาป่าเกราะที่เพิ่งล้มเมื่อครู่...แล้วส่ายหัว
“ไม่มีแก่น…เสียเวลาเปล่า”
“แบบนี้พวกเราต้องเพิ่มเป้าหมายอย่างน้อยอีก 8 ตัวสินะ” หงเทียนถอนหายใจ
—
????️ ค่ำวันเดียวกัน — อีกฟากของป่า
กลุ่มของ หยูซ่งที่มี เสี่ยวเหวิน,หวังเหว่ย,หยางหลาง และ ซ่งรุ่ยกำลังพักอยู่ใต้เงาเขา
“เ้าพวกนั่นยังไม่ตาย...น่ารำคาญจริง ๆ”เสียงเสี่ยวเหวินเค้นฟัน
“ข้าเอาผงล่อสัตว์ลงตรงตำแหน่งกลางพอดีแล้วแท้ ๆ ทำไมรอดมาได้!”
หยูซ่งนั่งพิงหิน ถูปลายนิ้วกับใบหญ้าเบา ๆ
“มันไม่ใช่เื่บังเอิญ...เ้าพวกนั้นเริ่มรวมกันเป็ทีมแล้ว”
“ข้าได้ยินมาว่า…เด็กชื่อเซียฉินนั่นมีความรู้เื่สมุนไพร ใช่ไหม?”
“ใช่สิ เห็นว่ามีธาตุไม้และได้ระดับน้ำเงินขั้น 3 ด้วย” หวังเหว่ยตอบอย่างหงุดหงิด
หยูซ่งยิ้มบาง ดวงตาฉายแววบางอย่าง “เราต้องไม่ให้พวกมันผ่านการทดสอบนี้…”
—
???? คืนวันใหม่
เสียงสัตว์อสูรยังดังก้องในระยะไกล
ทว่า ณ จุดตั้งแคมป์กลางลำธาร — พวกเซียฉินวางแนวระวังใหม่ ใส่สมุนไพรกันกลิ่นรอบตัว
แม้เป็สมุนไพรธรรมดาจากร้านขายยา แต่ก็ช่วยปกปิดกลิ่นได้ดีระดับหนึ่ง
ระหว่างนั่งล้อมวงกินข้าวแห้ง และซดน้ำจากถุงหนัง
หงเทียนพูดขึ้นเบา ๆ
“เมื่อคืนมันเกือบพัง แต่...ข้ารู้สึกว่าเรากำลังเป็ ‘กลุ่ม’จริง ๆ”
ไป๋อี้หานพยักหน้า
“อย่าลืม...ศัตรูของเรายังไม่ใช่แค่อสูร”
เซียฉินยิ้มบาง ๆ ไม่ตอบ เขาเงยหน้ามองดาวเหนือ
150K
